Tula Para Sa Pagmamahal Sa Pamilya 소설 & 이야기

Isang masaya at puno ng pagmamahalang pamilya. Susugal siya. Mas mabuting sumugal kaysa habang-buhay na magsisi.

This family, na kailanman ay hindi sila nagkaroon ng asawa is a priceless reward. Walang presyo ang kaligayahan. Tama ang Papa niya, father's knows best ika nga. Natuturuan at napagaaralan ang pagmamahal. Lalo na kung buong puso mo iyong tatanggapin at kung karapat dapat ba talaga ang taong iyon. Masasabi niya na talagang napagaaralan ito.

Balak ko sanang ako na ang pumunta sa bahay niya, but she insisted. "Wala ba talagang chance na ipaglaban mo ang bestfriend ko? Baka tanggapin din siya ni Tito kapag kinausap mo ng maayos. Magtapat na lang kaya kayo?" "Why would I do that? Hindi ko boyfriend ang kaibigan mo. At duda kong mangyayari yang sinabi mo, alam mo kung gaano kahalaga sa pamilya natin ang love," puno ng sarkastiko kong sabi. "Hindi papayag si dad kung wala pagmamahal na involve sa relasyon namin, at ayaw ko rin magkaroon ng partner na in love sa pa rin sa first love niya."

"...gusto kong ang dala ko ay pagmamahal." "Hindi sama ng loob." Ngumiti si Ma'am Alicia at marahang pinisil ang kamay ko. Sa sandaling iyon, lalo kong napatunayan na ang tunay na pagmamahal—sa pamilya man o sa taong minamahal—ay hindi nasusukat sa kung gaano ito kadali. Kundi sa kakayahan mong patuloy na magmahal... kahit nasaktan ka

Mommy said habang masayang nakatingin sa mga apo niya Nakaakbay naman si Daddy kay Mommy and they are looking lovingly at my kids. Naramdaman ko ang akbay sa akin ni Mason kasabay ng halik sa aking sentido. “Thank you, hon!” he whispered at my ear kaya napatingin ako sa kanya “Para saan naman?” tanong ko habang nakatingin ako sa magandang mata ng aking asawa “For giving me the family that I dreamt of and for loving me. Handa kang magsakripisyo, hindi lang para sa akin kung hindi para sa aming ng mga anak mo!” malambing na sagot ni Mason

Talaga ba ang pagmamahal ay biyaya o isang sumpa? Pinunasan ko ang aking mga luha gamit ang manggas ng aking damit at pagkatapos ay tumayo na at pinagpatuloy ang naudlot kong gagawin. _______ "Ang sarap mo talagang magluto, hija." puri ni tita Lala sa akin habang nilalantakan ang mga pagkain na nasa harap namin. Dito na kasi ako nakatira sa bahay nila at hindi na ako pinapauwi sa amin. Hindi naman tumutol sila ni mama at papa kasi nasa ibang bansa sila. Mabuti nga daw na dito na ako titira para may kasama ako. At ikakasal naman na daw kami ni Aekim sa susunod na linggo kaya wala daw problema.

Nilunok niya. “Pinagmahalan kita nang matagal bago ko inamin. Sa paraan ng pagpili mo sa pamilya kaysa sa kaginhawaan. Sa paraan ng pag-alis mo noong mas madali sanang manatili. Sa paraan ng pagmamahal mo—buo, kahit nagkakahalaga ito ng lahat sa’yo.” Malayang tumulo na ang luha.

"Oo! Tama po kayo na mahirap lang ako pero nagmamahalan po kami ni Uno." "Ano'ng alam mo sa pagmamahal, hija? Ang ibigay ang sarili mo sa kaniya?" Tumawa siya nang nakakainsulto. "Marriage is not all about love. Para sa mahihina lang ang pagmamahal na iyan. Hindi iyan nakakabuhay ng pamilya. Sa palagay mo ba, pakakasalan ka talaga ni Uno? Hindi iiwan ni Uno ang marangya niyang buhay para sa lang sa isang katulad mo!"

Hindi niya kayang maging ama sa aming tatlo. Tama ito. Sa pamilyang tulad nila, walang puwang ang pagmamahal.

Habang pinagmamasdan ko sila — si Mila, si Liam na ngayon ay nagising na’t nakangiting nakakapit sa leeg ng Daddy niya, at si Amara na masayang nakikipaglaro sa buhok ko — ramdam ko ang buo at payapang mundo sa piling ng pamilya kong minamahal. Hindi man naging madali ang simula ng lahat, ngunit sa bawat luha, sakripisyo, at pagtitiis, natagpuan ko ang gantimpala — isang pamilyang buo, masaya, at punô ng pagmamahal. Ang tunay na kaligayahan ay hindi lang nakukuha sa yaman o tagumpay… kundi sa simpleng pag-uwi sa mga taong mahal mo, araw-araw.