Tulang Pasalaysay Novels & Stories

pigil kong bulalas. Hanggang sa tuluyan kong Ikatigil ang paghawi niya roon ng tuluyan, dahilan para ito'y bumukas na wari mo'y isang lagusan. Hindi ako makapaniwala.... Isang paraiso, isang paraiso ang sumilip sa burol. Paraisong may mas maliwanag na sinag ng buwan kaysa sa kung anong mayroon sa baryo. Ikinakurap ko pa ito ng paulit-ulit, dahil napakaimposible ng mga nakikita ko.

MIKAY Tulala. Tuliro. Hindi alam ang gagawin dahil sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Napahawak ako sa aking labi... pakiramdam ko naiwan yung labi niya sa labi ko. Yung pakiramdam na hinahalikan niya ako ng dahan-dahan kanina tapos isama mo pa yung... ahhhh I kennat the feels talaga! Bakit kasi may padila? Tapos akala mo pa kung aksyon star yung dila niya kung makipag-away ito kanina sa bibig ko...

I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart. Minsan ay maikli at diretso ang teksto, parang mga sandaling dumadaan ng mabilis ngunit nag-iiwan ng matibay na alaala. Minsan naman ay mahaba at masalimuot, parang mga yugto ng buhay na puno ng paglalakbay, pagtuklas, at mga pagsubok na nagpapatibay sa ating karakter. May mga pahina ring tila walang kabuluhan sa una, ngunit kapag nagtagal, doon mo makikita na iyon ang mga bahaging nagbigay-kulay at kabuluhan sa ating kwento.

Hindi tuloy niya maiwasang manggilalas. "Hindi maitatatwa ang kislap ng iyong mga mata sa tuwing pinagmamasdan mo si Pael. At ang bagay na yan ay isa sa pinakamasayang pakiramdam para sa isang babaing umiibig. Ngunit kapara niyo ay langit at lupa, hindi aayon ang tadhana kahit na may katugon pa mula kay Pael ang iyong nararamdaman."

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

FRANNY Dalawampung Taon Pagkaraan Ang mansyon. Oh, ang mansyon. Sa bawat pag-usbong ng araw, sa bawat paglipas ng taon, lalo itong nagiging higit pa sa salamin at bato. Ito ay naging isang buhay na aklat, ang bawat sulok ay isang pahina na puno ng mga kuwento – mga kuwento ng pag-ibig, ng pagkawala, ng pagtuklas, at ng walang katapusang pag-unlad ng isang pamilya.

Isang paalala mula sa isang concern sa mga taong nagiging tanga at naging habit na nila ito. Tumaas ang dalawang kilay ko sa nabasa ko. Ano ba ito? Ang daming alam eh ano naman kung April Fools Day? Iyong pagiging tanga ay talaga naman na nagiging habit na ng mga karamihan ngayon. May april fools day pang nalalaman eh paulit-ulit naman nagpapaloko. "April one pala ngayon, ano?" biglang tanong ni Cassandra sa akin kaya tumango ako sa kaniya at ibinalik ulit sa sling bag ang cellphone ko.

Hindi nila sukat akalaing iyon na ang huling pagkakataong makikita nila ng buhay ang kumpare nila. Kinabukasan ay natagpuan ang watak-watak na katawan ni Calem Pengas. Pinaghati-hati iyon sa limang bahagi at iniwanang nakasilid sa sako sa magkakaibang lugar. Bumalandra ang balita sa mga dyaryo, radio at telebisyon ang iba’t-ibang headline: Tulak Patay sa salvage. Adik at Tulak tinap tsap. Pagkamatay ng tulak walang kinalaman ang pulisya.

“Ralph… ito yung writer na nabanggit ng dating ahente ng property. Akala ko tsismis lang yung kwento na may isang babaeng iniwan dito ng nobyo dahil sa digmaan.” Mas lalo silang nabighani sa bawat pahina. May ilang larawan ng magkasintahan—tila magkaibang mundo, magkaibang panahon. Ang journal ay nagtapos sa isang misteryosong linya: “Kung sakaling may ibang pusong makakita ng lihim kong tahanan, sana’y ipagpatuloy niyo ang pagmamahalan nang higit pa sa amin. At kung makita ninyo ang singsing… sana’y sa tamang pag-ibig na ito mapunta.”

Tiyak na tiyak. Pero pag-akyat sa entablado… ibang kwento ang narinig. Ang buong mundo ay umiyak, humanga, at nalusaw sa essay na puno ng pagmamahal at sakit. Isang essay na para bang isinulat ng isang batang may pusong umaasang magmahal ulit. At ngayon, heto ang tunay na bersyon. Ang bersyon na dapat sumira kay Natalie.