Novel & Cerita Unique Motto In Life

Ito ay matatagpuan sa mga simpleng sandali ng pagtawa, pagkukuwento, at ang pagtulong sa isa’t isa sa mga pagsubok ng buhay. Sa bawat araw na lumilipas, lalapit kami sa isa’t isa. Natutunan naming magtulungan at magbigay ng lakas sa bawat isa. Sa huli, natutunan ko na ang pinakamahalaga ay hindi ang materyal na yaman o ang tagumpay sa negosyo—ang pinakamahalaga ay ang pagkakaroon ng isang tao na magsisilbing kasama mo sa lahat ng pagsubok at tagumpay ng buhay. "Ruby, salamat," ang bulong ko sa kanya isang gabi habang pinagmamasdan namin ang mga bituin. "Salamat at tinanggap mo ako sa lahat ng kahinaan ko."

Ayaw kong tapusin 'yon ng dahil sa mga masasamang nangyari. I don't fancy ending my life. This world is chock-full of failure, strifes, and defeats but this is also a paradise and utopia. I'm exhausted of everything and I don't aspire to unite more suicidal and lethal solicitudes to my mind and soul. I must fight because I knew I was in the cryptic part of my journey and I was sure that there was a light waiting for me at the edge and that light will explicate to me how good it is to live.

Nakikita n'ya ang sarili sa mga ito, noong magkasama pa sila ng iba n'yang kaibigan sa kabilang dako ng mundo na ginagalawan n'ya dati. Madaling araw na silang natapos, halos ayaw pang umuwi ng mga kasama n'ya, literal na walwal is life ang motto ng mga ito. Akala n'ya lasing na rin si Em Em ngunit nagulat na lang s'ya ng maayos naman itong tumayo at naglakad palabas ng bar.

"Life is too short, be a hoe." Ayan nanaman siya sa kaniyang motto. Palagi niya 'yan sinasabi saakin kahit pa nung college days' pa namin. Maraming mga lalaki na nanliligaw sakaniya. Meron din naman ako manliligaw pero hindi ko sila pinapansin kaya mga iba hindi na sumubok pa. Halos patulin na lahat ni Sophia yung mga manliligaw niya.

ngumiti naman ako sa Host. “If you will given a chance to changed one thing in your life what is it and how will used it to educate your fellow Vernomians?” Ngumiti naman ako at kinuha ang mikropono. “If I will be given a chance to changed one thing in my life— I won't change anything because everything happens for a reason and even if it's hurting me it makes me who I am today and I become Stronger and bolder. By this, I can educate my fellow Vernomians on how to embrace their pains, on how to embrace the life they have and remember... always look out for a better tomorrow. Thank you”

Yes, we're in a mafia group, pero uso pa rin naman ang mga mutual understanding status syempre. Tulad ninyo mutual sa feeling, problema nga lang hindi mutual sa gusto sa life, kaya nauuwi kami sa mas mabuting walang lovelife dahil sakit lang sila ng ulo. "Shhhh...." alo ni Maricris sa kaibigan namin.

"Ang bawat tao ay may apat na buhay. Ang unang buhay nila ay umiikot lamang sa pagkilala nila sa mundo; ang ikalawa, matututunan nilang oras ang mahalaga sa mundo; ikatlo, malalaman na nila ang tunay na kahulugan ng buhay; at sa ikaapat o huli, matatamasa na nila ang totoong kahulugan ng katapusan, at ito ay ang kamatayan."

Pero sadyang kabaliktaran ang lahat. Mas gugustuhin ko pang maging simpleng tao na may simpleng buhay, ang importante ay makakakain lang ng higit sa tatlong beses sa isang araw. At higit sa lahat may pagmamahal sa bawat isa, that’s more than enough. Kuntento na ako sa ganoon. I don’t need material things. All I need is affection, attention and love. Kaya nga siguro na uso ang motto na “Life is so, unfair.” Kasi totoo naman.

Ngumiti ako sa kanya, saka ko hinawakan ng dalawa kong kamay ang malalaki niyang kamay. “Saka, simple life doesn't mean turning your back on your real life, right? It's living the life you wanted, even if there are some things you can't change. Iyon ang buhay na gusto ko, Uno. You don’t need to change anything in your life, para lang maging karapat-dapat sa’kin. Love is acceptance, Uno. Love is loving someone, may it be the best version or not,” I answered. I smile and then a smile finally formed on his lips. His precious, million-dollar smile.

' Para sa akin, ang motto na 'yon ay para sa mga taong tamad at walang diskarte sa buhay; ginagamit ang itsura para gawing ticket sa instant pagyaman. Wala naman akong pakialam sa motto na 'yon ni Mama dahil kay Ate Diana niya lang naman palaging sinasabi 'yon. Kung tutuusin, nakatulong ang pagiging malandi ni Mama—ay este—ang pagpatol niya kay Tito Arthur, dahil kung wala ang huli ay baka patay na kami ngayon dahil sa gutom.