Unwavering Support In Tagalog Novels & Stories

W-What is he saying? “I’m sorry kung tanging paglalagay lang ng pagkain sa plato mo ang kaya ko ngayon but Merida, I want you to know that I’ll always be here for you, to support and protect you until dumating ang araw na ika’y malaya na.” Seryoso ang boses niya, it’s full of sincerity like he’s confessing or something. I don’t know. Hindi ko na alam. Basta ang siguardo ako ay ang lakas ng kabog ng puso ko na para bang nakipag-marathon ako ng ilang milya.

Huwag lang talaga niyang makita ito ng mga mata niya. “On the way na ako girl, wait mo ako diyan. Huwag kang mag-alala, ako ang magiging support system mo hanggang gumaling ka. Hindi mo kailangan ang Gavin Dankworth na iyan sa buhay mo. Baka masampiga ko lang talaga siya!”

HER POV "Magtiwala ka sa akin babe, kapag mahal natin ang isa't isa kakayanin natin. Magiging malaya din tayo. Just be strong in going through all the process... please, I need your full support , here... can you?," sinakop ng dalawang palad ang kanyang mukha upang kunin ang kanyang atensiyon.

Yeah, you're worth the wait All of my dark, dim, and lonely days Every goodbye and heartbreak was pointing me home I was just holding on Praying you'd be out there Holding strong Took me forever to find you But finally, forever's just two words away Baby, you're worth the wait. “Ipapaubaya ko ang anak ko sa ‘yo, hijo. H’wag na ‘wag mong sasaktan. Kasi kapag nangyari iyon babawiin ko siya sa'yo kahit pangalawang kasal n'yo na ito.”

Wala siyang mapagkukuhanan ng lakas ng loob kung hindi ako, kaya kailangan kong maging matatag para sa kanya. Kinabukasan ay umuwi ito sa probinsya nila sa Nueva Ecija. Naiwan akong mag-isa sa inuupahan naming bahay. Gustuhin ko man na sumama sa kanya ay hindi maari. Tiyak na malalaman ng mga magulang ko ang mga pangyayari kaya minabuti ko na lamang na magpaiwan, bagay na naiintindihan ni Rigor. Ipina-abot ko na lamang sa mama niya ang pakikiramay ko. Nag-abot rin ako ng kaunting tulong financial. Ayaw tanggapin iyon ni Rigor, ngunit ipinilit ko pa rin. Iyon lang ang kaya kong itulong sa kanya dahil wala ako sa tabi niya.

"Nay, kahit gusto ko kailangan kong pigilan. Sarin yun eh." Busangot na aniya. "Bakit? Maldevar ka naman anong problema dun? Tsaka gustonka rin nun. Tiwala lang." "Talaga nay? Sa tingin niyo ilang percent a ng chance?" "99.9% ang chans nak. Tsaka bagay na bagay kayo. Maganda at pogi." Nakangiting ani nito. "Pinapaasa niyo naman ako nay. Eh talaga ba? Totoo yan ha."

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

Mas lalo akong napa-iyak Pakiramdam ko ay pinagtutulungan ako ng lahat, lahat sila ay gusto akong saktan Imbes na tumigil sa paglalakad ay nagpatuloy ako, hindi ko alintana ang malakas na bagsak ng ulan sa aking katawan

“Thank goodness. Dahil kung paabutin pa nila ng ilang araw ang rescue operation sa inyo ay kami na mismo ng mga anak mo ang maghahanap sa ‘yo.” Hilaw siyang napangiti sa sinabi nito. “Don’t worry about me, Mommy. I am totally fine. Malapit na. Malapit ko nang makamit ang lahat ng mga plano ko. So please, mom. Keep holding on. H’wag mo akong bitiwan.” “Naniniwala ako sa ‘yo,” anito. “For whatever your plans are, you have my full support. H’wag mo lang pabayaan ang sarili mo during the process, okay?”

Pero tumigil na 'yon nang sa wakas ay magsalita na siya. "Go. Follow what you think and what you feel you want to do, I will always support you no matter what." ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>