Wala Akong Pera Mga Nobela at Kwento

paalam niya sa akin. "Talaga ate? Kaso wala akong pera dito eh," sabi ko kay ate dahil naalala ko wala pala akong cash. "Okay lang madami siyang pera." "Po?" "Marami akong pera hehehe," sagot niya sa akin. "Sige po ate babayaran ko na lang kapag nakauwi ako sa bahay. Kung may bahay pa akong uuwian," malungkot na sabi ko habang ang huling mga salita ay parang pabulong ko na binigkas.

Nasa kaniya lahat ng document ko kaya hindi pwedeng sa pangalan ko ipasok ang mga pera. Nakaipon kami ng pera at lahat ng mga kaylangan namin nabibili ko na ng walang problema. Akala ko hindi na ako pupuntahan ni mom pero isang araw nagulat na lang ako bigla ng dumating sila at bigla na lang akong guluhin.

Alam niyang hindi ako ganoong tao. "Kailan pa ako nainggit sa buhay na meron ka? Mas maayos ng maging mahirap kesa naman sa 'yo na tinatamasa ang mga pera na hindi naman sa inyo! Payag ka nun, 'yong perang binibili mo sa mga luho mo ay galing sa pera ng bayan na ninakaw ng ama mo? Proud na proud ka pa na mayaman kayo hindi naman malinis ang pinanggalingan ng pera n'yo!"

Ano ang ipambabayad ko nito? Nanginginig ang tuhod kong pumasok sa kwarto. Kinuha ko ‘yong bag na pinaglalagyan ko ng pera pero wala ng laman. All my money is gone. Wala na akong pambayad sa renta.

Wala akong pakialam sa nararamdaman niya. Natawa ako ng bahagya, "mas may pera siya.. wala na akong ibang gagawin, kundi ang bumukaka.."

Bakit ba wala na akong makukuha mula sa inyo? "Mommy, pwede ba akong humingi sa 'yo ng pera?" Tanong niya, habang napatigin ito sa kanya. "P-pera?" Ulit na wika nito habang tumango siya rito. "Opo pera." "Ano ang gagawin mo sa pera?" "Balak kung pumunta ng mall, at wala na pala akong pera, dahil binigay ko na sa inyo lahat kaya naisip ko nalang na humingi sa ‘yo."

"Pero ako ang bahala sa grocery ko, David. May sarili akong pera. Hindi ako ganoon kahirap at kasusuweldo ko lang." "Lena—"

Ngayon, walang pumasok na pera na kahit isang sentimo. Nagdududa si William. Nabunyag niya ba ang sarili niya, o may ibang tao na natuklasan ang isang bagay?

No matter how hard I tried, the tears wouldn't stop streaming down my face. Wala akong pakialam sa pera, wala akong pakialam sa kayamanan nila. Sila ang kailangan ko. Aanhi ko ang pera, kung wala na sila? Aanhin ko ang malaking bahay, kung ako na lang mag-isa? “Ah! Ang daya-daya ninyo!” I screamed. “Iniwan ninyo ako… mag-isa. Hindi ko kaya.”

Mama ko na lang ang inaasahan pati na din kung minsan ay ako kapag nangangailangan talaga sila ng pera. Hindi naman ako mayaman at higit sa lahat hindi naman ako tumatae ng pera. Hindi rin naman ako madamot. Nakakalungkot lang kapag ako mismo ang walang mahugot kapag kailangan ko ng pambayad ng bills.