Novel & Cerita Walang Hanggan Paalam

Nagpalinga-linga s'ya paligid para hanapin si Halimuyak ngunit hindi n'ya na ito makita. "Fvck! Nasaan na yon? Parang kabute talaga ang babaeng ito na bigla na lang susulpot at bigla lang din mawawala," nanggigil na sabi n'ya sa sarili habang inilibot pa rin ang tingin sa buong paligid at nagbabasakali na makita ang babae ngunit wala na talaga ito. Paanong nakaalis ito na hindi n'ya napansin ang tunog ng motorsiklo ng dalaga.

[ litid - nerve ] Hanggang . . . hanggang kailan ang ganoon? Hanggang kailan niya paulit-ulit na mararanasan ang maiwan? Ang maramdaman at sumagi sa kanyang isipan na responsable siya sa mga insidenteng iyon? Hindi niya alam. Hindi niya batid. Ngunit laging may munting tinig sa kanyang sistema na ipinagpipilitang nais niyang malaman.

Wala akong maramdamang hangin, at animo'y may humahawak sa aming isang lalagyanan kung saan kami nakakulong. Its like I'm trap, between time and space. Kung saan ang bawat bagay ay nakatigil at hindi gumagalaw. I'm stuck between time... Hindi gumagalaw ang oras, maging ang lugar ay hindi rin umiiba. Hindi ka rin tumatanda, at naiipon lamang ang kapangyarihan mo sa isang lugar na nagiging resulta rin ng hindi pagbabago. Sa madaling salita..... Hindi ito maaring gamitin, kapag ilalabas. Kung kaya't nagagamit lamang ito sa pamamagitan ng panaginip.

“AMARA!” Biglang humangin ng malakas. Isang hangin na sumira ng mga istruktura na nakatayo sa buong paligid. Napakalawak ng nasakop na pagkasira nito. Maririnig sa buong paligid ang paghiyaw sa sakit ng mga nadamay na taong-lobo. Hapon pa lamang ng mga oras na ito ngunit kaagad na nagdilim ang kalangitan kasabay ng buong pangyayari. Halos wala akong makita sa aking paligid.

Walang labis, walang kulang. Huminga nang malalim si Mona. Hindi niya alam kung dapat ba siyang manatili o tahimik na umalis kapag dumating na ang matanda. Pakiramdam niya’y para siyang naligaw sa mundong hindi niya talaga kinabibilangan.

Hahayaan ko lang siyang lisanin ako. Napangiti ako nang biglang tumila ang ulan at lumiwanag ang kalangitan. Umaliwalas ang paligid. Napakabilis ng pangyayari. Ang bilis ng lahat at hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwalang nangyayari ang lahat ng ito sa buhay ko. Dapat pala hinayaan ko na lang na makulong ako sa madilim na mundo ko kung alam ko lang na kapag nakalaya ako ay may masasaktan pa pala ako.

Pagmamakaawa ko pero tiningnan niya lang ako ng may awa rin sa kaniyang mga mata. “Paano kita matutulungang makaalis dito kung sarili ko mismo hindi ko rin matulungan?” bakas ang lungkot sa kaniyang boses. Paanong hindi siya makaalis? Taka ko siyang tiningnan. “Wala tayo sa mundo natin, nasa ibang mundo tayo ng mga nilalang na hindi natin inaakalang nag-eexist pala.”

Hawakan mo ang aking kamay Sabay tayong maglalakbay Sa mundong tawa'y walang humpay Sa mundong ako'y naghihintay~ Ohhh~ dalaga Sasama ka ba sa mundo na puno ng saya Sa mundo na walang sakit at hapdi Sa mundo na puwede kang umiyak~ Ohhh~ dalaga Sasama ka ba sa mundo na puno saya Sa pag ibig na tapat, sasamahan kita Sa mundo na malaya ka~

Ibig sabihin, aalis ito upang salubungin ang babaeng iyon, matapos siyang pagmadaliing papuntahin doon? Samantalang siya, parang basang-sisiw at nakatayo roon na parang isang hanga tanga—na para bang wala siyang halaga. Basurahan lang siyang nasa sulok na maghihintay matapunan ng maaaring ilaman sa kanya.

May mga katotohanan na hindi dapat maalala. May mga alaala na hindi basta nawawala—kundi tinatago. At kapag pilit itong binubuksan— hindi lang ang nakaraan ang bumabalik… kundi ang sakit na kasama nito. Mabigat ang hangin sa loob ng pasilidad. Walang bintana. Walang tunog. Parang mismong mundo ay ayaw makialam sa kung anong nangyayari sa loob.