Wasn't In Tagalog Novels & Stories

pag-uulit na tanong ko pa sa kaniya para makasiguro ako. Natawa siya habang kumakain pagkatapos ay tumango at nagkibit ng balikat. Napailing ako dahil hindi pa rin ako makapaniwala. Ang kompanya na 'yon ay sobrang sikat sa buong Pilipinas at kahit sa ibang bansa pa. Kilalang-kilala 'yon except sa owner nito dahil hindi siya nagpapakita sa mga tao.

Sana, huwag ka nang magalit kay Mama. Para akong nanigas sa kinauupuan ko habang tulala na nakatitig doon. May kung anong bumayo nang malakas sa dibdib ko at mas lalong tumindi ang paninikip nito. Naramdaman ko na lang ang mabilis na pag-init ng sulok ng mga mata ko. Naalala ko. Naalala ko ang araw na ‘to. “Mama? Hindi. Nasa Canada ang Mama ko. Katulong lang namin ‘yan. Pauwi na nga siya, e. Hinatid lang niya ‘yong librong naiwan ko kanina.”

Pagkatapos ay mabilis niya ring ibinaba 'yong cellphone at pinatay ang tawag. Wala man lang hello at bye. At isa pa, hindi ba siya marunong mag-Tagalog? Kanina ko pa napapansin na puro English siya. Sumasakit na 'yong ulo ko at malapit nang dumugo itong ilong ko.

Hindi ko itinuloy ang sasabihin ko saka ko mabilis na tinakpan ang labi ko. Trap! Buti na lang smart kid ako. "Why aren't you saying his name?" "Ano ako uto-uto? At saka p'wede ba, magtagalog ka naman. Nasa Pilipinas tayo uy." Dinudugo ang utak ko sa mga english niya eh. Muli itong tumawa kaya naman muli rin akong napairap. --- DAMON

“Ouch! I’m hurt. Nakalimutan mo na nga talaga ako?” Hindi na nagtaka si Galya nang bigla itong magsalita ng tagalog. Totoo nga ang hinala niya na isa itong Pilipino. “Huwag mo akong daanin sa dramang ganyan. Hindi kita kilala at wala akong rekoleksyon na nagkita na tayo,” matigas pa rin ang boses niya. Hindi pwedeng magpapadala siya sa matitiim na titig nito at magandang boses nito.

Medyo traffic kaya't bahagyang natagalan. Nang makababa ako ng bus ay nagtanong-tanong ako sa mga tao kung paano akong makakarating sa Verde Island. Bahagya pa akong nagukat sa tono ng kanilang pananalita. May kakaibang tono ang mga Batangueño. They also speak tagalog but the accent is differ from how we speak in Manila. Madali ko lang na nakuha iyon. Napaka-approachable and generous ng mga tao do'n.

Kaya naman ay nagpumilit siya sa ama niya. "Pero, Dad. Kasal na lang naman ang kulang sa amin? Saka papunta na rin naman kami doon sa yugtong 'yon. Hindi na kami mga bata, alam na namin ang mga ginagawa namin. Isang gabi lang naman gabi na at pagod na pagod na rin ako ang trapik pa kanina. Please dad, ngayong gabi lang?” Napabuntong hininga si Matthew at sa huli ay tumango na lang ito.

"May sakit daw si alexa." Imporma ni tasia sakanya habang kausap siya sa telepono. "Huh? Dalawin natin siya. Mag-isa lang iyon, hindi maasikaso ni aling martha." Sabi niya na biglang nag alala. Ang mga parents kase ni alexa ay nasa europe. Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas.

Nangunot ang kanyang noo sa itinuran nito. "Can you speak tagalog?" sukling tanong niya rin imbes na sagutin ang tanong nito. Nakita niya ang reaksyon ng mukha nitong hindi maipinta. Nakaka loca naman kasi. Hindi niya pa narinig managalog ang huli kahit minsan lang. Hindi naman kasi siya lumaking English ang mother tongue masakit siya sa utak na intindihin palagi.

Matatalino rin ang mga ito. "Not all, Auntie. Because our Mom teaches us purely in America's languages. Even uncle Jubert and Grandma Susan. That's why we also want to study here because we want to learn more Tagalog. Some neighbors are laughing to us because we don't understand what they are talking. But now I don't want anything anymore. Just bring back our Mom," muli ay pahayag ni Reign Wayde. Dahil ang kambal niya ay mukhang naumid na ang dila.