When Boredom Strikes Novels & Stories

Ang vibration nito ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto. ‎ ‎"I'm so bored," reklamo ko. Pero biglang may pumasok na ideya sa isip ko. Ang garden! Siguro, ito ang makakatulong sa akin na makalayo sa mabigat na hangin ng mansyon na tila nagbabantay sa bawat sulok. ‎ Pero napahinto ako nang biglang nag-vibrate ang phone ko. Bumaba ang tingin ko sa screen, at ang pangalan ni Mommy ang paulit-ulit kong nakikita.

Ang seryoso niya na naman 'yan tuloy nakakatakot ang itsura niya. "M-matutulog pero mamaya na kapag tapos ko na itong manuorin nakakabored na nandito lang ako sa loob," Mahinahon kong sabi at yumuko. "Am I bored to be with?" Napa-angat ako ng tingin sa kaniya dahil sa tanong niya. "A-ah... Eh? H-hindi," Umiling kong saad sa kaniya.

Hindi ko alam kung natutulog ba siya dahil nakapikit naman siya pero hinayaan ko na lang. Iyun nga lang, ilang minuto na akong nakaupo pero bigla akong nakaramdam ng boredom! Ano kaya ang pwede kong gawin? Wala akong dalang cellphone para sana paglibangan at hindi ako sanay na tumunganga lang! Mabuti sana kung may telebisyon dito sa silid na pwedeng paglibangan pero wala din eh! HIndi din naman ako pwedeng lumabas mag-isa dahil natatakot ako!

"How about you? Are you really okay with this? Iyong titira tayo rito muna? I mean, baka ma-bore ka." Natawa ako nang mahina. "Kalix, pagkatapos ng lahat ng habulan, putukan, at pagtatago natin, boring is exactly what I need. Gusto ko lang maramdaman 'yung mapayapang katahimikan. 'Yung walang kakatok sa pinto na may dalang baril." "Sabagay," ngiti niya. "Sabi nga ni Kuru, dapat daw mag-vlog ka na lang para hindi ka mainip."

Ilang beses na niya itong pinagbawalan na makipag-usap kay Aaron pero matigas talaga ang ulo ng babae— kasing tigas ng pagkalalaki niya ngayon dahil nanggigigil na siya sa babae. Damn, Anna! Lihim na napamura si Brett sabay naiyukom ang kamao nito. Patuloy sa pagsasalita ang isang empleyado sa unahan kung saan sila nakaharap lahat habang isinasalaysay nito ang topic ng meeting nila ngayon nang walang gana niyang pinutol ang sasabihin pa sana nito. "I'm bored. Matagal pa ba iyan matatapos?" seryoso na walang gana niyang tanong.

"Good morning, ma'am. Gusto n'yo po bang matutong mag-piano?" Lumingon siya sa babaeng nagsalita. "Ahm, actually, marunong ako at gusto ko lang sanang tumugtog." Ngumiti sa kanya ang babae. "This way, ma'am. Mayroon po kaming mga room para sa mga gustong tumugtog lang, tulad n'yo. Hobby lang po, di ba? Kapag bored kayo, masarap talagang mag-piano. Nakakawala ito ng stress at boredom. Pasok po kayo, ma'am."

Napatingin tuloy siya sa kamay ko, pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa mukha ko. Ngumiti na siya ng unti-unti sa akin. Ngiting alam kong pilyo na ang eksena. “Ila ah!” Kunwari inosente akong ngumiti. “Ano?” “Kilala ko na ‘yang ginagawa mo. Bored ka ba?” “Very,” sagot ko agad. “Wala sina mama at papa. Wala rin ang anak natin. Naisip ko, parang magandang pagkakataon ito para mag-ano.”

And women in general. Mas matitiis ko ang mamatay sa boredom kaysa bigyan pa ng panibagong bala sila Trace laban sa akin. "I haven't sleep for a few days. I couldn't. Unless...makita ko siya. That's the time na dadalawin lang ako ng antok." Sinuklay ko ang buhok. A habit I started four fucking days ago. Gusto kong putulin ang kamay ko. "The meds didn't help."

Wala pa naman si Manang ngayon kasi umuwi din sa kanila. I'm so bored. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Sobra-sobra na din ang tulog na ginawa ko magmula nang matapos ang mga klase. Hindi ko naman ma-invite sina Lio at Clarisse. Nagsiuwi din kasi sa mga probinsya nila. I got out of bed and tried to look for something interesting to watch on TV. Pero maging iyon ay hindi nakatulong sa pagiging bored ko.

Ang boses niya, isang klasikong combination ng entitlement at bored na curiosity, nakakairita talaga. Hindi ako agad nagsalita. Pinili kong huminga muna ng malalim. Ramdam mo ‘yung kakatihin ng dila, hindi ko talaga trip na mag-dramahan sa work floor. Pero may parte sa loob ko na gustong sabihing: “Chill, wala namang nangyayari.” Sa kabilang banda, may tension din — ‘yung klaseng hindi mo ma-explain pero ramdam mo.