When Boredom Strikes Novels & Stories

I accepted that my friend are no longer with me. Bored na lang talaga ako dahil nasanay naman ako na may ginagawa kahit paano, dito kasi as in wala talaga akong ginawa. Sa sobrang bored ko nga nakatadalawang ulit na ako doon sa isa sa mga binabasa ko, minsan naman ay kakwentuhan ko si Ani pero madalas kasi ay wala sila ni Nathan dahil nagpupunta sila sa pamilya nito o kaya naman ay naggala.

“Hindi pa ba sapat iyon?” “Parang boring.” Napatingin ako sa kanya. “Paano naging boring?” “Opo. Wala man lang kayong hobby na masaya.” “Ang pagbabasa ay hindi boring.” “Depende naman iyon sa binabasa.” “Ang law books.” “Mas lalo pong boring,” natatawang sabi niya. Napailing ako. “Hindi lahat ng bagay kailangang masaya.” “Pero dapat may time rin po para sa sarili.”

Gusto ko, lahat ng ginagawa ko ngayon ay para sa kapakanan niya. Pero sa totoo lang, nakakabagot minsan kapag walang ginagawa. Yung tipong nakaupo ka lang, nakatingin sa kawalan, iniisip kung ano ba ang magandang gawin. Kahit pagluluto, hindi ko na magawa. Kapag busy si Nix, uuwi pa rin siya para siya ang magluto para sa akin—mula almusal hanggang tanghalian. Kadalasan, gumagawa rin siya ng meryenda para siguradong may makakain ako habang wala siya. Oh diba, ang swerte ko? Dati, pinapangarap ko lang ang ganitong buhay. Ngayon, reyna na ako sa bahay namin. Pero sa totoo lang, reyna rin ako ng mga sinungaling. Napasimangot ako at bumuntong-hininga. Umupo ako sa couch at kinuha ang isang magazi

Dalawang araw akong nasa bahay at walang ginagawa. Nakaramdam ako ng boredom nang mapagtanto kong ako lang ang naiiwan sa bahay. Si Papa ay busy sa trabaho niya. Si Scarlet ay ganon din…busy sa trabaho, si mama ay maraming amega. Kung wala siyang lakad, nakay papa para tumulong sa business. Ako, wala. Nasa bahay lang!

Bakit ba ako naiinis sa kanilang dalawa eh wala naman silang ginagawang masama. Bitter. Gumulong ako sa kama para abutin 'yung cellphone kong nakapatong sa desk. Maaga pa pala. 9:46 am pa lang pero gusto ko na agad matapos ang araw na ito. Ganito siguro kapag sobrang bored mo na at tamad na tamad kang kumilos.

Corporate robot talaga! ​Makalipas ang kalahating oras, na-bored na naman ako. Ang daling maubos ng clips sa toktik kapag aburido ang utak mo. Paano ba naman, paulit-ulit na lang ang sayaw at nakikitang mukha ng mga tao roon. Napabuntong-hininga ako nang malalim, humiga nang patag, at muling binuksan ang messenger ko.

Ang tahimik na talaga na mag-isa na lang siya. Tanging ang banayad na ugong ng air conditioner at ang mahinang huni ng mga ibon mula sa labas ng balkonahe ang kaniyang naririnig. Pati yata pagkabog ng dibdib niya, naririnig na rin niya eh dahil sa sobrang tahimik. Napabuntong-hininga siya. "Ano ba naman 'to..." Mahina niyang bulong sa sarili. "Wala pa ngang isang oras pero bored na bored ka na. Kagigil ka talaga."

This afternoon I was just sitting idly in the living room. Wala akong maisip na puwede kong gawin at nababato na ako. I wriggled my feet in boredom as I sighed constantly. Gusto man na manood muli ay masakit at pagod na ang mata ko. 'Pag ipipilit kong magbabad sa harap ng laptop ay baka sasakit pa ang ulo ko. Ito pa naman ang pinaka-ayaw sa lahat. Hindi ko kayang tiisin kung ang ulo ko ang masakit.

“O baka naman ikaw lang ang bored lately.” Bahagyang naningkit ang mga mata ni Damion. “Bored?” ulit nito. Sumimsim muna ng Iced Matcha Latte si Czarina bago sumagot, “Alam mo na, kapag bored ang isang tao, naghahanap sila ng kahit anong pang-aliw nila sa sarili.” “Is that how you see yourself?” Mahina ang boses nito. “Pang-aliw lang?”

Tapos bumalik sa pagtitipa. She rolled her eyes but didn’t move. “I’m bored,” nakangusong sabi niya. “What do you want to do?” tanong nito habang nasa screen pa rin ang mga mata. Huminga siya ng malalim at muling umupo nang maayos. The playful glint in her eyes faded, napalitan ng malamig na tingin ng isang lalaking may ibang priority. “Wala akong maisip.”