Novel & Cerita Worries

tanong ng kaibigan niya. Napalabi siya. Pasimple rin niyang kinapa ang kaniyang nararamdaman. Sigurado siyang hindi siya excited tulad nang tanong nito. Kinakabahan siya at malinaw na hindi iyon dahil sa antisipasyon. She’s more worried about her future than anything else. Kahit pa kasi sabihng tatlong buwan lang ang usapan nila, may parte pa rin sa puso niya na balot nang takot at pangamba.

Doon lang ito tumigil sa ginagawa nang muli siyang makiusap dito. “Maica, alam na alam mo how much I am worried about you. Ni ayaw ko ngang pumasok sa office dahil nag-aalala ako na baka kapag wala ako sa tabi mo ay biglang may kung anong mangyari sa iyong masama and now what? Ikaw pa mismo ang lumapit sa kapahamakan!” singhal nito kahit pilit na inilulumanay ang sarili. Bumuntong hininga pa ito at saka naupo sa gilid ng kama. “Paano kung hindi ko nakita ang nangyayaring ‘yon sa social media? Paano kung hindi kaagad ako nakarating? Paano kung may nangyari sa ‘yong masama? Maica, I can’t afford to lose you again.”

Sa isipin na narito pa sa bahay ang nagmamay-ari ng pabango na iyon ay hindi niya maiwasan ang panginigan ng kalamnan. Pero dahil sa nararamdaman niya ay hindi niya tuluyang mapagtuunan ng pansin ang bagay na iyon. "L-Love, I-I am w-worried," kinakabahan na sambit ni Connor. Ilang beses pa muna siyang nag-suka bago siya makaramdam ginhawa. "Don't worry about me. It is normal," mahinang sagot niya. "How can I not be worried, you are pale ang keeps on vomiting. What if you puke our baby's out!?" Frustrated na tanong nito habang nagha-hand gesture na kahit siya ay hindi niya maintindihan.

“Parker, is there a problem? Ilang araw na kitang napapansin na hindi ka maayos. Kung may problema ka, magsabi ka lang. Nandito ako, I am your mother. Nandito kami ng daddy mo para sa ‘yo—sa inyo ng mga kapatid mo.” “Ayos lang ako, mom. You don't need to worry about me. Siguro ganito lang ako kasi patanda na ako.” Seryoso man ang sitwasyon, nakuha pa ring tumawa ni Parker. “But seriously, mom, I am worried about something. I liked this woman, and… and I'm scared that someone might take her away from me. What should I do? May karapatan ba akong mag-worry ng ganito kung… kung hindi niya pa alam na gusto ko siya? Na… na handa akong magkapamilya kasama siya?”

Sabi niya sa mahinang boses, “Actually, I'm... a bit worried.” Napawi ang inis sa aking dibdib. Bigla ay naalala ko kung bakit nga ba at naparito ako sa labas sa kalagitnaan ng gabi? Ngunit kahit sandali... ay nawala sa isip ko. Dahil ba sa inaalala ko ang mga pagkakataong kay lito, na sana ay wala namang koneksyon sa kinakaharap ko? “You waste your time worrying someone's wife, Mario,” malamig kong saad, habang napa-iwas na lamang siya ng tingin.

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."

Napabuntonghininga ako habang nakatitig sa harap ng laptop ko. Kahit anong focus ang gawin ko, nawawala lang din ako sa sarili dahil sa mga nangyayari. There’s this constant fear, frustration, and worry lingering around me.

"So.. gaano tayo katagal dito.?" She can't help but to worry she was wondering in this huge place at sila lang dalawa she found it out creepy lalo na sa gabi what if biglang may pumunta dito at dahil dalawa lang sila ay hindi sila makalaban? "What are you worrying about? You're with me" Tila nabasa nito ang iniisip niya she stared at him intently. "Dalawa lang tayo dito, right? What if someone came.. anong gagawin natin?how can we fight them?"

Ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may kalakip na takot—takot na baka ang mga desisyon ng mga apo niya ay magdulot ng mas malaking problema para sa kanilang pamilya. Si Jarred ay nagbuntong-hininga at inilabas ang mga saloobin na matagal nang nagsisilbing bigat sa kanyang dibdib. "Lola, ang gabi ng gala... hindi namin inasahan ang nangyari." Ang mga mata ni Jarred ay puno ng pag-aalala at galit. "May mga tao pong nagplano ng masama laban sa amin. At hanggang ngayon, hindi pa namin alam kung bakit nila kami pinili."

Ngunit iba ang itsura niya ngayon—hindi lang pagod kundi takot din. “Wenwen…” mahina niyang sabi, halos pabulong. “Anong pinakain niya sa ’kin kanina? Why can’t I throw it up?” Kumapit siya sa braso ni Wendy. “And my stomach feels weird… parang masikip. I feel anxious.” Lumunok siya, nangingilid ang luha sa mata. “Wenwen… he wouldn’t do it again, right?” nanginginig niyang tanong. “Baka… nilagyan niya ng abortion pill?”