Your Presences Mga Nobela at Kwento

Yun pala di pa. “ Anyway, another thing. when you are in someone presence, really be with them. Even if it's only for a minute. Look them in the eyes and offer them grace and attentiveness. Are we clear Zhia?” Heto na naman siya, tinatawag na naman akong Zhia. Ibig lang sabihin. seryoso siya. “Magaling ka bang magluto?”

Ngunit bago pa ako makalabas ng silid, isang kakaibang presensya ang aking nararamdaman mula sa paligid, dahilan upang napatigil ako sa akmang paglabas. My senses were even more enhanced now, dahil pati presensya ng iba ay nararamdaman ko. Hindi ko lang matukoy kung tao ba ang may-ari ng presenyang yun. Pero wala naman sigurong mga halimaw o mabangis na hayop dito, diba? Kaya tao nga talaga siguro yun. Pero ang nakapagtataka nga lang, hindi yun presensya ni Master Shu o ni Elvis. Familiar ko na kasi ang kanilang aura at presence, eh, kaya alam kong hindi sa kanila yung naramdaman ko. Ibig sabihin nito, may ibang taong nandito maliban sa amin.

Kung araw-araw kang napapalibutan ng panganib, pagtataksil, at mga taong hindi mo alam kung totoo ba o nagpapanggap lang. Pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya. Hindi ba niya gusto baguhin 'yong presents niya parang ayaw niya akong macomportable sa tabi niya. Parang kahit hindi siya kumikilos, kaya niyang kontrolin ang hangin sa paligid. Napayuko ako.

“Kailangan ko ng ilang sandali para maintindihan ang lahat bago gumawa ng desisyon.” “Gagawin natin iyon,” sagot ng matagal nang presensya, marahang inilapit ang kamay at hinaplos ang balikat ng babae. Ramdam ang proteksyon at init. Ngunit si Vale ay nanatiling nakatayo, ang titig ay hindi bumibitaw. “Ang presensya ko rito ay paalala na may bagong posibilidad, bagong panganib, at bagong koneksyon. Lahat kayo ay kailangang maging handa sa susunod na yugto,” bulong niya, ang tinig ay malamig ngunit may halong pang-akit.

Paano kung ang kanyang presensya ay nagsisilbi lamang sa kanila na mas malapit? Isinasantabi ko ang mga nag-aalinlangang ito, bumaba ako ng taksi at umakyat sa mga hakbang patungo sa kanyang apartment, ang puso ko ay kumakabog sa aking dibdib. Sa isang nag-aalangan na katok, sinenyasan ko ang aking pagdating, ang tunog na umaalingawngaw sa tahimik na koridor na parang tagapagbalita ng kapalaran. Sa likod ng pinto, ang mga boses ay tumataas at bumaba sa isang mainit na palitan, na tumahimik lamang sa tunog ng aking presensya.

Ang kanyang presensya ay tila isang liwanag sa gitna ng kadiliman, isang gabay sa gitna ng aking mga pag-aalala. Pagkatapos ay tinulungan niya akong magbihis ng pantulog na damit. Ang kanyang mga kilos ay maingat at puno ng pagmamahal. Ang kanyang pag-aalaga ay nagpaparamdam sa akin ng seguridad at pagmamahal, isang pakiramdam na protektado ako sa kanyang piling. Ang kanyang presensya ay tila isang liwanag sa gitna ng kadiliman, isang gabay sa gitna ng aking mga pag-aalala.

“You’re up against the monsters now.” PAGKATAPOS ng maikling paglalakad pabalik sa central hallway, dumiretso na ako sa cafeteria. Alas dose na rin at kahit hindi pa ako gutom, alam kong kailangang magpakita sa mga public area paminsan-minsan. Iyan ang isa sa mga bilin sa akin ni Sir Gomez: “Presence matters. You’re not just managing a school. You’re the symbol of it now.”

“Routine. Safety. And most importantly—presence.” Pinatay ko ang tawag. Presence. Bumalik ako sa kwarto at naupo ulit sa tabi ni Yuhei. Dahan-dahan kong hinaplos ang buhok niya. Kung presence ang kailangan niya— Hindi ako aalis. Kahit anong mangyari. Meilin’s POV Hindi ko alam kung anong araw na. Sa loob ng facility, pare-pareho lang ang oras. Pare-pareho lang ang ilaw. Pare-pareho lang ang katahimikan na parang dahan-dahang pumapatay sa isip mo.

At kung bakit unti-unti nang nagiging komportable ang pakiramdam ko sa presensya niya. ************

“First of all, malalaman mo na gusto mo s’ya kung hinahanap mo lagi ang kan’yang presence. Like, gusto mo no palagi s’yang makita, makausap, mahawakan o masubaybayan sa lahat ng kan’yang gagawin o kilos.” Napangiti ako. Alam ko na sa unang sign na ito, isang malaking ekis dahil ang katotohanan ay ayaw ko talaga sa presensya ni Dion. Ni ayaw ko nga na mapahaba ang usapan namin. At mas lalong ayaw ko na nahahawakan ko s’ya.