Novel & Cerita กามฝึกหัด

ยามเฉิน ลานฝึกใกล้สวนสมุนไพร ฟิ้ว... ฟิ้ว... ฟิ้ว.... ฟิ้ว... ฟิ้ว...

การฝึกฝนถูกจัดขึ้นในบริเวณที่กว้างที่สุดของห้องโถงแห่งพันธะ ที่นี่กลายเป็น สนามฝึกซ้อมชั่วคราว ที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลและความมุ่งมั่น บทที่ 2: การฝึกฝน 5 วันกับดาบแห่งพันธะสมบูรณ์ เป้าหมายหลักของการฝึกฝน 5 วันนี้คือการทำให้เร็นสามารถใช้ดาบได้อย่างเป็นธรรมชาติราวก ับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย และที่สำคัญที่สุดคือ บาระ ต้องเรียนรู้วิธีการส่ง พลังอาคมผสานแก่นแท้ ผ่านดาบโดยที่ไม่ต้องสัมผัสตัวเร็น

ปราบกัดฟันกรอด “มันคือสรีระของผู้ชายที่ออกกำลังกายมาอย่างดี จัดระเบียบมันเข้าไปในกางเกงสแล็คซะ" "แล้วห้ามทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ต่อหน้านลินเด็ดขาดแยกฝั่งกันได้แล้ว”

16 #ฝึก [ชาxไมค์] "เอ้อ! ชาชูเป็นอะไรวะลี่ ไม่เห็นมาเรียนหลายวันแล้ว"

ซึ่งอันที่จริง ท่อนไม้ที่ตั้งตระหง่านริมลานฝึกนั้น มีไว้สำหรับฝึกกระโดดฝึกกระโจนและทรงตัว ทว่าพวกมันต้องกลายเป็นฟืนหุงต้มทุกวันอย่างน่าเสียดาย ตามแรงกระเพื่อมแห่งอารมณ์ซึ่งมีฝันร้ายคอยขับเคลื่อนนั้น เฟิงอี้ใช้การฝึกต่อสู้เข้าสะกดกลั้นอาการฟุ้งซ่านจนเลือดลมพลุ่ งพล่านไม่หยุด จนบ่าวไพร่ต่างพากันนึกประหวั่นขวัญผวาอย่างถ้วนหน้าเช่นนี้ทุกครา

หมิงหมิงฟังอย่างตั้งใจ หลันหลันพยักหน้ารับเป็นระยะ ซินเหยานั่งอยู่ด้านข้าง มองดูพวกเขาเงียบๆ อย่างภูมิใจ การฝึกเริ่มต้นจากพื้นฐานที่สุด การเดิน การหยุด การหันหน้าเข้าหากล้อง จากนั้นจึงค่อยๆ ขยับไปสู่การพูดบทสั้นๆ และการแสดงอารมณ์อย่างง่าย เวลาสองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว แ ม้จะเป็นเพียงวันแรก แต่เด็กทั้งสองก็เรียนรู้ได้เร็วกว่าที่ครูสอนการแสดงคาดไว้

เสียงกระแทกของหมัดหนัก ๆ ชนเข้ากับเป้าในมือครูฝึกอดีตหน่วยปฏิบัติการพิเศษของกองทัพดังก้องในห้องซ้อม เส้นเลือดบนแขนกำยำของคุณชายรองลูเธอร์นูนเด่นทุกครั้งที่ออกแรงเต็มกำลัง ร่างกายสูงใหญ่เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ แม้การฝึกจะหนักหน่วง ทว่านัยน์ตาคู่คมยังคงนิ่งขร� �ม บ่งบอกว่าเจ้าของมันยังสามารถ ‘ควบคุม’ ทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

ชานนท์สั่งเสียงทุ้มต่ำ ลูบหัวกวางอย่างแสนรัก “ฝึกอม ฝึกใช้ลิ้นดูดเลียให้ผัวหน่อย...ทำเป็นไหมเมียจ๋า ทำเหมือนที่ผัวเคยสอน”

การฝึกวันนี้จัดในห้องปิดด้านหลังเรือนรักษา หลังเกิดเรื่องผู้บุกรุก ผู้ไม่เกี่ยวข้องจึงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาดู บนโต๊ะมีถาดอาคมสองใบ คั่นด้วยฉากไม้สูงระดับสายตา ปราณสำหรับฝึกมาจากหินปราณก้อนเล็กใต้ฐาน ไม่ได้ดึงจากผู้ฝึก หากเดินผิดทาง แสงจะดับและต้องเริ่มใหม่

เธอพึมพำชิดอกกว้าง หน้าแดงฉ่าไปถึงใบหูด้วยความอาย "ไม่ต้องสนใจครับ Focus ที่การเคลื่อนไหว" ครามพูดหน้าตาย แต่สะโพกสอบกลับเริ่มยืดย่อเป็นจังหวะ นำพาให้สะโพกอวบอิ่มของแป้งหอมบดเบียดเสียดสีไปกับความขึงขังตรงกลางลำตัว จากตอนแรกที่พยายามเกร็งหนี ความเสียวซ่านลึกๆ กลับค่อ ยๆ แทรกซึมเข้ามา จนแป้งหอมเริ่มจิกนิ้วเท้าลงกับพื้นแน่น แอ่นสะโพกงอนรับสัมผัสถูไถย้ำๆ จากเทรนเนอร์หนุ่มอย่างลืมตัว