Novel & Cerita การแต่งงาน

เธอกับโจวจิงเจ๋อรักกันมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น คนหนึ่งเป็นดาวโรงเรียน อีกคนเป็นเดือนโรงเรียน เป็นคู่รักตัวอย่างที่โด่งดังไปทั่วสถาบัน พวกเขาเคยสัญญากันไว้ ว่าเมื่ออายุถึงเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดก็จะแต่งงานกัน ทว่าในช่วงเวลาที่กำลังรักกันลึกซึ้งถึงขีดสุด ซ่งหนานซีกลับบอกเลิกเขาอย่างกะทันหัน แล้วเดินทางไปต่างประเทศพร้อมกับทายาทเศรษฐีคนหนึ่ง ในวันที่บอกเลิกกับเขา เขาวิ่งไล่ตามเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำอยู่เนิ่นนาน คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นเขา กลับเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอไม่ให้เธอเลิกกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า บอกว่าสักวันหนึ่ง เขาจะต้องประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงให้ได้ เขาวิงวอนขอให้เธออย่ารีบร้อน ขอให้เธอรอเขา และขอให้เธอ...อย่าได้ไปรักคนอื่น แต่เธอก็เย็นชาขนาดนั้น ไม่ยอมพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว ถึงขนาดว่าเห็นเขารถคว่ำต่อหน้าต่อตาในระหว่างที่กำลังขับรถไล่ตามเธอ เธอก็ไม่หันกลับไปมองอยู่ดี อุบัติเหตุครั้งนั้นรุนแรงมาก ส่งผลให้ไตของเขาฉีกขาดและต้องเข้ารับการปลูกถ่ายไตใหม่ถึงรักษาชีวิตเอาไว้ได้ เขานอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงผ่าตัด แต่กลับดันทุรังตะเกียกตะกายขึ้นมาโทรศัพท์หาเธอ เพียงแต่สายที่เขาพยายามกดโทรออกอย่างสุดกำลังนั้น กลับถูกตัดสายทิ้งทุกครั้ง ยิ่งรักมากก็ยิ่งแค้นมาก นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โจวจิงเจ๋อก็เกลียดชังเธอเข้าไส้

“ระบบ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” ระบบตอบกลับมาทันที “ได้เลยโฮสต์ โปรแกรมถอนตัวเริ่มทำงานแล้ว อีกครึ่งเดือนคุณจะไปจากที่นี่ได้” ระบบที่แข็งทื่อเป็นเครื่องจักรมาโดยตลอดเงียบไปอึดใจหนึ่งอย่างหาได้ยาก ก่อนจะถามเพิ่มเติมด้วยความไม่เข้าใจ “โฮสต์คะ ที่นี่มีสามีที่รักคุณกับลูกชายที่คอยเข้าข้างคุณทุกเรื่อง นี่ไม่ใช่บ้านของคุณเหรอ พวกเขาคือครอบครัวของคุณนะ” เมื่อเสิ่นชูถังได้ยินคำว่าครอบครัว สายตาของเธอก็ค่อย ๆ ทอดมองไปยังโทรทัศน์

“ซูอี้ พี่สาวของลูกหมั้นกับพี่เขยแล้ว อย่าไปก่อเรื่องอีกเลย พ่อแม่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้ให้แล้ว ช่วงนี้ลูกก็ไปอยู่ต่างประเทศก่อน รอให้พี่สาวแต่งงานเสร็จค่อยกลับมา” เมื่อมองสีหน้าพ่อแม่ที่เหมือน “หวังดีต่อลูก” หยานซูอี้ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอย้อนกลับมาเกิดใหม่แล้ว เธอได้ย้อนกลับมาในวันที่ถูกพ่อแม่บีบบังคับให้ไปต่างประเทศ และต้องตัดใจจากซ่งเหวินชิงโดยสิ้นเชิง

การแต่งงานระหว่างฉันกับลอเรนโซ คอร์สิกา เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เหมือนจะขาดก้าวสุดท้ายไปเสมอ หมั้นหมายมาห้าปี จัดงานแต่งงานมาแล้วถึงสามสิบสองครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องล้มเลิกกลางคันเพราะอุบัติเหตุ จนกระทั่งครั้งที่สามสิบสาม พิธีดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว ผนังโบสถ์ด้านนอกก็ถล่มลงมาทับร่างฉันจนต้องหามส่งห้องไอซียู กะโหลกศีรษะร้าว สมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ใบแจ้งอาการวิกฤตินับสิบใบถูกส่งออกมา... ฉันดิ้นรนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายถึงสองเดือน กว่าจะยื้อชีวิตกลับมาได้ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างลอเรนโซกับลูกน้องคนสนิท “นายน้อยครับ ถ้าท่านหลงรักนักเรียนทุนคนนั้นจริง ๆ ก็แค่ถอนหมั้นกับคุณหนูเคียร่าไปตรง ๆ เถอะครับ อำนาจของตระกูลคอร์สิกามากพอที่จะสยบข่าวลือพวกนั้นได้ ท่านจะสร้างอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าไปทำไม...” “เธอเกือบตายแล้วนะครับ” น้ำเสียงของลูกน้องคนสนิทเจือแววไม่เห็นด้วย ลอเรนโซเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น “ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก... สิบปีก่อน คุณมอร์โตแลกชีวิตของเขากับภรรยาเพื่อช่วยฉัน บุญคุณนี้ ฉันชดใช้ได้แค่ด้วยสัญญาหมั้นหมายเท่านั้น” “แต่ฉันรักโซเฟีย นอกจากเธอแล้ว ฉันก็ไม่อยากแต่งงานกับใครทั้งนั้น” ฉันก้มมองรอยแผลเป็นที่พาดผ่านไปมาบนร่างกาย แล้วร้องไห้ออกมาอย่างเงียบงัน ที่แท้ความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันต้องแบกรับ ไม่ใช่เพราะโชคชะตาเล่นตลก แต่เป็นเพราะแผนการอันแยบยลของคนที่ฉันรักหมดหัวใจ ในเมื่อเขาเลือกไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเป็นคนจบเรื่องทั้งหมดนี้แทนเขาเอง

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด

เมื่อเจ้าพ่อตระกูลสุยถูกลอบสังหารด้วยระเบิดพลีชีพ สุยอวิ๋นสิง สามีของฉันซึ่งเป็นหัวหน้าทีมคุ้มกัน กลับกำลังพาบรรดาผู้คุ้มกันกลุ่มหนึ่งไปส่งเจียงเนี่ยนเนี่ยน เพื่อนสมัยเด็กของเขาดูแฟชั่นโชว์ ฉันไม่ได้กดแหวนสัญญาณฉุกเฉินค้างไว้ แต่กลับพยุงท้องแก่กระโจนเข้าหาเจ้าพ่อ ใช้ร่างกายของตัวเองกำบังระเบิดให้เขา ชาติที่แล้ว ฉันกดมัน สุยอวิ๋นสิงทิ้งเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วรีบกลับมา เขาช่วยเจ้าพ่อเอาไว้ได้สำเร็จจนได้กลายเป็นมือขวาของตระกูล ทว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับโกรธแค้นที่เขาจากไป เธอวิ่งตัดทางด่วนจนถูกรถชนตาย สุยอวิ๋นสิงดูเหมือนจะไม่พูดอะไร แต่ในวันที่ฉันเจ็บท้องคลอด เขากลับส่งฉันเข้าไปในลานประมูลใต้ดิน “ข้างกายเจ้าพ่อมีทหารคุ้มกันมากมาย ทำไมเธอต้องบังคับให้ฉันกลับมาด้วย ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ในตำแหน่งภรรยามือขวาหรอกเหรอ” “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คงไม่ต้องตาย ความทุกข์ทรมานที่เขาได้รับ เธอจะต้องชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!” ฉันทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูอวัยวะของตัวเองถูกประมูลไปทีละชิ้น แม้แต่สายสะดือของลูกก็ไม่เว้น สุดท้าย ฉันก็ตายจากการติดเชื้อระหว่างการผ่าตัดอวัยวะ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันที่เจ้าพ่อถูกลอบทำร้าย

ฉันใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของพี่สาวหลิวชิงชิงมาโดยตลอด—ผู้หญิงคนนั้นที่ตั้งแต่เล็กก็ถูกเหล่าทายาทของตระกูลมาเฟียอุ้มชูไว้ในฝ่ามือ เธอไม่รู้เลยว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เหมือนกับชาติที่แล้ว เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนหวานละมุน แล้วให้ฉันเลือกคู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก่อน เพื่อให้ตัวเองดูเป็นคนเอาใจใส่และใจกว้าง แต่ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธไปแล้ว ชาติที่แล้ว ฉันไร้เดียงสาและเชื่อไปว่าเธอหวังดีจริง ๆ ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่เธอแนะนำให้—กู้สือเจิ้ง ทายาทคนหนึ่งที่ว่ากันว่าเป็นอัมพาตจากการถูกซุ่มโจมตีครั้งหนึ่ง ฉันสละสิทธิ์ในการสืบทอดตระกูล กลายเป็นผู้ดูแลของเขา เป็นไม้เท้าของเขา และเป็นยาที่เขาใช้ต้านทานความโดดเดี่ยว ไม่ว่าฉันจะมอบความอบอุ่นให้มากเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอุ่นขึ้นได้ จนกระทั่งถึงวันงานเลี้ยงฉลองการตั้งครรภ์ของพี่สาวฉัน ความจริงอันโหดร้ายก็ถูกเปิดโปงออกมา เมื่อมือสังหารจากตระกูลศัตรูยกปืนเล็งไปที่ท้องของพี่สาวฉัน ชายที่หลายปีมานี้ไม่เคยลุกขึ้นยืนกลับยืนขึ้นมาได้อย่างเหลือเชื่อ เขาผลักฉันไปทางปากกระบอกปืนอย่างแรง กระสุนทั้งเจ็ดนัดยิงทะลุเข้าไปในมดลูกของฉัน ในวินาทีที่ฉันล้มลง ฉันเห็นเขาโอบกอดพี่สาวไว้แน่น ใช้ร่างของตัวเองบังให้เธอ รับกระสุนนัดสุดท้ายแทนเธอ ตอนนั้นเอง ฉันถึงได้เข้าใจ เขาไม่ได้เป็นอัมพาต และก็ไม่เคยถูกตระกูลทอดทิ้งเลย เพราะพี่สาวเลือกคนอื่น เขาจึงแกล้งป่วย เพื่อไม่อยากแต่งงานกับฉัน “ขอโทษนะ หลิ่วถัง ฉันโกหกเธอ แต่ฉันไม่อาจปล่อยให้หลิ่วชิงชิงสูญเสียทายาทที่อยู่ในท้องของเขาได้” “หนี้ที่ฉันติดค้างเธอ ค่อยชดใช้ชาติหน้า” พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็กลับมาถึงวันที่พ่อให้พวกเราเลือกคู่แต่งงานอีกหน ครั้งนี้ ฉันไม่เลือกใครทั้งนั้น แต่พวกเขากลับอ้อนวอน ขอความรักจากฉันอย่างทุกข์ทรมาน

ฉันแต่งงานกับอเล็กซานเดอร์มาได้สามปีแล้ว ใครต่อใครต่างก็หวาดเกรงในความโหดเหี้ยมของเขา แต่สำหรับฉัน เขากลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อเสมอมา แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นับตั้งแต่เอเลน่ารับกระสุนแทนเขาในเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน เขาพูดเสมอว่าเธอเจ็บตัวเพราะช่วยเขาไว้ ดังนั้นฉันจึงต้องคอยยอมตามเธอ ในงานกาล่าอันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล สามีของฉัน ท่านเจ้าพ่อมาเฟีย อเล็กซานเดอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับเอเลน่า เลขาของเขา ที่ควงแขนเขามาด้วย บนหน้าอกของเธอประดับด้วยเข็มกลัดทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูล “เอเลน่ายอมรับกระสุนแทนฉัน เธอถูกใจเข็มกลัดนั่น ฉันก็เลยให้เธอยืมสักพักหนึ่ง ถึงอย่างไร คุณก็เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว วางตัวให้สมเกียรติหน่อยสิ” ฉันไม่ได้เถียงเขา ฉันเพียงถอดแหวนแต่งงานออกและหยิบใบหย่าออกมา “ในเมื่อเธอชอบมันนัก ก็เอาไปเลยสิ รวมทั้งที่นั่งข้าง ๆ คุณด้วย ฉันก็ยกให้เหมือนกัน” อเล็กซานเดอร์เซ็นชื่อโดยไม่ลังเล พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ปรากฏบนใบหน้า “นี่เธอกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีกล่ะ? เธอก็แค่เด็กกำพร้าที่พลัดพรากจากครอบครัว คงอยู่รอดในซิซิลีได้ไม่ถึงสามวันหรอก ฉันจะรอวันที่เธอกลับมาอ้อนวอนฉัน” ฉันหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเข้ารหัสที่ไม่ได้ใช้มาสามปีขึ้นมา อเล็กซานเดอร์ไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้ว ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลมาเฟียที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป แต่ตระกูลของฉันกับตระกูลของอเล็กซานเดอร์เป็นคู่อริกันมาโดยตลอด เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา ฉันยอมเปลี่ยนชื่อของตัวเองและถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อและพี่ชายของฉัน ปลายสายเชื่อมต่อแล้ว ฉันสูดหายใจเข้าลึกและกระซิบ “พ่อคะ หนูเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป อีกสองสัปดาห์ส่งคนมารับหนูด้วยนะคะ”

ในวันที่คนร้ายทรมานฉันจนตาย ฉันกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือน แต่สามีของฉัน มาร์ค — ยอดนักสืบชื่อดังของเมือง — กลับอยู่ที่โรงพยาบาลกับเอ็มม่า รักแรกของเขา เพื่อไปเป็นเพื่อนเธอไปตรวจร่างกาย สามวันก่อนหน้านั้น เขาบังคับให้ฉันบริจาคไตให้เอ็มม่า เมื่อฉันปฏิเสธและบอกว่า ฉันตั้งครรภ์ลูกของเราได้สองเดือนแล้ว แววตาของเขาก็เย็นชาลงทันที “หยุดโกหกซะ” เขาตะคอก “เธอมันเห็นแก่ตัว เธอแค่อยากปล่อยให้เอ็มม่าตาย” เขาจอดรถข้างทางบนทางหลวงที่มืดมิด “ลงไป” เขาสั่ง “เดินกลับบ้านเองซะ ในเมื่อเธอมันไร้หัวใจขนาดนี้” ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความมืด และถูกลักพาตัวไปโดยคนร้ายผู้เคียดแค้นเขา คนที่มาร์คเคยเป็นคนจับขังคุกด้วยตัวเอง เขาตัดลิ้นของฉันออก และด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม เขาใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาสามี คำตอบของมาร์คสั้นและเย็นชา “ไม่ว่าเรื่องอะไร การตรวจร่างกายของเอ็มม่าก็สำคัญกว่า! ตอนนี้เธอต้องการฉัน” คนร้ายหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา “โธ่เอ๋ย… ดูเหมือนว่ายอดนักสืบจะเห็นค่าชีวิตของอดีตคนรักมากกว่าภรรยาปัจจุบันซะอีก” หลายชั่วโมงต่อมา เมื่อมาร์คมาถึงที่เกิดเหตุ เขาตกตะลึงกับสภาพศพที่ถูกกระทำอย่างทารุณ และโกรธแค้นจนด่าทอฆาตกรที่ทำร้ายผู้หญิงตั้งครรภ์ได้โหดเหี้ยมถึงขนาดนี้ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ร่างที่ถูกทำร้ายจนจำไม่ได้ตรงหน้านั้น คือภรรยาของเขาเอง — คือฉัน

เพื่อนวัยเด็กของฉันเคยสัญญาว่า พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในวันแต่งงาน เขากลับมาสาย และตอนที่พวกเราไปตามหาเขาจนเจอ เขากำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรมกับเฉียวเวยเวย น้องสาวต่างมารดาของฉัน ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ทายาทมหาเศรษฐีอย่างฟู่ซือเหนียนก้าวออกมาข้างหน้า และประกาศอย่างเปิดเผยว่าฉันคือคนที่เขาแอบรักมาหลายปี หลังแต่งงานกันห้าปี ทุกคำที่ฉันพูด ฟู่ซือเหนียนจำได้หมด ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เขาใส่ใจมากที่สุด จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่ฉันกำลังทำงานบ้านอยู่ ฉันเผลอไปเจอเอกสารลับฉบับหนึ่งที่ซ่อนลึกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของฟู่ซือเหนียน หน้ากระดาษแผ่นแรกคือเรซูเม่ของเฉียวเวยเวย บนเอกสารนั้นมีตัวอักษรที่เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเองว่า — “ให้จับตาเป็นพิเศษ สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด” ต่อมาคือแฟ้มบันทึกการจัดสรรงานของโรงพยาบาลชุดหนึ่ง ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน วันที่ในเอกสารตรงกับคืนที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนก่อนหน้านั้น ตอนนั้นฉันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในเครือฟู่ซื่อ แต่กลับต้องรอการผ่าตัดอยู่นานโดยไม่ได้รับการช่วยเหลือเสียที พอฉันฟื้นขึ้นมา เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว เพราะฉันเสียเลือดมากเกินไป ตอนนั้นฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาจนแทบไม่มีเสียง แต่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย เพราะไม่อยากทำให้เขาเป็นห่วงมากไปกว่านี้ แต่จนถึงวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า คืนเดียวกันนั้นเฉียวเวยเวยก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน และคำสั่งที่ฟู่ซือเหนียนออกให้กับโรงพยาบาลก็คือ “ให้ระดมทรัพยากรผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด เพื่อรักษาเฉียวเวยเวยเป็นลำดับแรก” น้ำตาของฉันซึมลงไปบนกระดาษ จนหมึกตัวอักษรกระจายเลอะพร่าไปหมด “ถ้าฉันไม่ใช่คนสำคัญอันดับหนึ่งของนาย งั้นฉันก็จะหายไปจากโลกของนายเสีย”