Novel & Cerita การแต่งงาน

ซูหว่านสีหน้าลำบากใจ ปรากฏให้เห็นเด่นชัด จนใจที่พี่สาวเธอ และชายหนุ่มที่กำลังจะกลายเป็นสามีต่างเจรจากำหนดวันแต่งงานเรียบร้อย ทั้งที่เธอยังคิดว่าสินสอดมีมากเกินไป พิธีแต่งงานจะมีขึ้นในวันที่สิบสี่เดือนสอง ซึ่งเป็นวันแห่งความรัก จนแม้แต่การถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง ก็ได้กำ หนดเวลาไว้เรียบร้อย

เขาเอ่ยชวนพร้อมเรียกเช็กบิลล์ จากนั้นคนเมาสองคนก็โอบประคองกันออกไปเรียกแท็กซี่ เขาพาหล่อนไปที่โบสถ์แห่งหนึ่งที่คนสามารถแต่งงานกันได้ เพื่อนคนหนึ่งของเขาเป็นเจ้าของบริษัทจัดแต่งงานทั้งแต่งจริงและการจัดพิธีเพื่อความสนุกให้กับนักท่องเที่ยว แต่บังเอิญว่าคืนนั้นเป็นค ืนฉลองครบรอบสิบปีของบริษัทมีการจัดงานแต่งที่เรียกว่า One-stop Service คือมีการจัดการแต่งงานและจดทะเบียนจริงๆ ให้กับคู่รักทุกคู่ที่มีความประสงค์จะจดจริง

เตโชเอ่ยเย้า “จำได้ไหมที่มึงเคยบอกกูว่าการแต่งงานมันเป็นเรื่องไร้สาระ? ตอนนี้เห็นจะแต่งเอง แถมมีเจ้าตัวเล็กมาเป็นพยานรักด้วยนะเนี่ย”

ห้องทั้งห้องเหมือนอบอุ่นขึ้นในพริบตา ไม่ต้องมีดอกไม้ ไม่ต้องมีไฟ ไม่ต้องมีวิวหรู เพราะตอนนี้หลงเฟยกับคะน้าเข้าใจว่าการแต่งงาน ไม่ใช่จำนวนแขก ไม่ใช่ความยิ่งใหญ่ แต่เป็นการเลือกกันทุกวัน และวันนี้ ทั้งคู่เลือกกันอีกหนึ่งครั้ง แบบเรียบง่ายแต่มั่นคงที่สุด

บทที่ 34 นัสรินหยิบมาเปิดดู ก่อนจะหน้าซีดเผือดราวกับขาดโลหิตอย่างอึ้งๆ เพราะจำนนด้วยหลักฐาน เธอไม่คิดว่าปราณต์จะได้เห็นการ์ดพวกนี้ เพราะการ์ดพวกนี้เป็นส่วนที่เธอแจกให้กับญาติและเพื่อนสนิทฝั่งตัวเอง ซึ่งในการ์ดแต่งงานที่ออกแบบอย่างสวยงามนั้น ระบุชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวเป ็นชื่อของเธอกับเขา นั่นเป็นการยืนยันชัดว่าการแต่งงานที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาไม่ใช่เกิดขึ้นเพราะสาเหตุของการตกกระไดพลอยโจน แต่เกิดจากความตั้งใจของเธอกับปรัชญ์ที่วางแผนการเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะให้ปราณต์แต่งงานกับเธอแทน

เธอแต่งงานแล้ว เป็นงานแต่งงานที่เกิดขึ้นอย่างเรียบง่ายมีเพียงงานเลี้ยงเล็กๆ สโรชาไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทอะไรนักและงานแต่งที่จัดแบบเร่งด่วน จะนึกถึงเพื่อนคนไหนก็ยากจะติดต่อได้ แต่ในส่วนลึกแล้ว เธอก็ไม่มั่นใจว่าอยากให้ใครรู้เรื่องที่เธอแต่งงานหรือเปล่า สโรชาแต่

“ค่ะ” “แต่งงานกันไหม” “ปั้น เราแต่งงานกันแล้ว” “ปั้นหมายถึงเราจัดงานแต่งงานดีไหม เรายังไม่ได้ฉลองแต่งงานเลยนะ” “ปั้น”

สองสัปดาห์ต่อมา ฌาณายังคงมาทำงานตามปกติ แม้ว่าจะพึ่งแต่งงานได้ไม่นานเพราะเธอกับเขาไม่จำเป็นต้องลางานเพื่อไปฮันนีมูนกันเหมือนกับคู่แต่งงานใหม่คู่อื่นๆ เพราะการแต่งงานของเธอไม่ได้เกิดจากความรักแต่มันเกิดจากความไม่เต็มใจ ซึ่งเธอได้แต่ภาวนาให้วันเวลาผ่านไปเร็วๆ

-เรียน -ทำงาน ขั้นตอนสุดท้ายถึงจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ แต่นี่คืออะไรทำไมต้องให้ฉันแต่งงานทั้งที่อายุพึ่งจะยี่สิบและกำลังจะเข้าแค่ปีหนึ่งเองด้วยอะ ฉันไม่เข้าใจ

“ การแต่งงานคืออะไรคะแม่แม่ “ เด็กหญิงวัยสิบขวบ ถามแม่แม่ที่กำลังแต่งตัวสวย ไปงานแต่งงานกับพ่อพ่อ “งานแต่งงาน คือ การที่คนรักกันสองคน จัดงานขึ้นมา เพื่อบอกกล่าวให้คนที่รู้จักกันกับสองคนนี้ ว่า เค้าทั้งคู่ตกลงกันที่จะรักกัน อยู่ด้วยกัน สร้างครอบครัวด้วยกันจ้ะน้อง “ “แล้วเราไม่บอ กคนอื่นได้ไหมคะ “ เด็กหญิงช่างสงสัยถามต่อ