การแต่งงาน Mga Nobela at Kwento

ปีที่เจ็ดที่หร่วนเหยากวงแต่งงานกับเซียวเยี่ยนเฟิง ในที่สุดเธอก็กลายเป็นนายหญิงที่ดูแลเรือนได้สมบูรณ์แบบและรู้ความที่สุดในเมืองหลวง เธอไม่ร้องขอชีวิตคู่ที่รักเดียวใจเดียวอีกแล้ว ตรงกันข้าม เธอกลับเป็นฝ่ายจัดการหาอนุภรรยาให้เซียวเยี่ยนเฟิงเสียเอง แทนที่จะยึดติดกับอำนาจการดูแลจวนอ๋อง เธอกลับแบ่งอำนาจการดูแลจวนส่วนใหญ่ให้อนุภรรยา ถึงขั้นว่าไม่หมุนตัวรอบตัวเซียวเยี่ยนเฟิงอีกต่อไป เธอทำตรงกันข้าม นั่นก็คือหาข้ออ้างสารพัดเพื่อผลักไสเขาไปยังเรือนของอนุภรรยาเหล่านั้นครั้งแล้วครั้งเล่า แม้แต่ตอนที่เซียวเหิง บุตรชายสายตรงไข้ขึ้นสูงจนละเมอเรียกหาแต่ 'ท่านแม่' อยู่บนเตียงทั้งคืน เธอกลับเพียงแค่นั่งอ่านนิยายอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่เหลือบตาขึ้นมองสักนิด เซียวเยี่ยนเฟิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาผลักประตูห้องเธอเข้าไป "หร่วนเหยากวง เจ้าจะพาลไปถึงเมื่อไรกัน!" หร่วนเหยากวงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนถามด้วยสีหน้างุนงง "อาละวาด? ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรหรือ หม่อมฉันพาลตรงไหนกัน"

เพื่อนวัยเด็กของฉันเคยสัญญาว่า พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในวันแต่งงาน เขากลับมาสาย และตอนที่พวกเราไปตามหาเขาจนเจอ เขากำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรมกับเฉียวเวยเวย น้องสาวต่างมารดาของฉัน ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ทายาทมหาเศรษฐีอย่างฟู่ซือเหนียนก้าวออกมาข้างหน้า และประกาศอย่างเปิดเผยว่าฉันคือคนที่เขาแอบรักมาหลายปี หลังแต่งงานกันห้าปี ทุกคำที่ฉันพูด ฟู่ซือเหนียนจำได้หมด ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เขาใส่ใจมากที่สุด จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่ฉันกำลังทำงานบ้านอยู่ ฉันเผลอไปเจอเอกสารลับฉบับหนึ่งที่ซ่อนลึกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของฟู่ซือเหนียน หน้ากระดาษแผ่นแรกคือเรซูเม่ของเฉียวเวยเวย บนเอกสารนั้นมีตัวอักษรที่เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเองว่า — “ให้จับตาเป็นพิเศษ สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด” ต่อมาคือแฟ้มบันทึกการจัดสรรงานของโรงพยาบาลชุดหนึ่ง ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน วันที่ในเอกสารตรงกับคืนที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนก่อนหน้านั้น ตอนนั้นฉันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในเครือฟู่ซื่อ แต่กลับต้องรอการผ่าตัดอยู่นานโดยไม่ได้รับการช่วยเหลือเสียที พอฉันฟื้นขึ้นมา เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว เพราะฉันเสียเลือดมากเกินไป ตอนนั้นฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาจนแทบไม่มีเสียง แต่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย เพราะไม่อยากทำให้เขาเป็นห่วงมากไปกว่านี้ แต่จนถึงวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า คืนเดียวกันนั้นเฉียวเวยเวยก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน และคำสั่งที่ฟู่ซือเหนียนออกให้กับโรงพยาบาลก็คือ “ให้ระดมทรัพยากรผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด เพื่อรักษาเฉียวเวยเวยเป็นลำดับแรก” น้ำตาของฉันซึมลงไปบนกระดาษ จนหมึกตัวอักษรกระจายเลอะพร่าไปหมด “ถ้าฉันไม่ใช่คนสำคัญอันดับหนึ่งของนาย งั้นฉันก็จะหายไปจากโลกของนายเสีย”

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

ฉันถูกเลือกให้เป็นคู่หมั้นของลอเรนโซ่ ทายาทผู้สืบทอดอำนาจแห่งมาเฟีย ทว่าในงานกาล่าของตระกูล ลอเรนโซ่กลับถูกเคียร่า ลูกสาวของพ่อค้าอาวุธตามตอแยอย่างเปิดเผย เคียร่าไม่เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอขับรถสปอร์ตแต่งซิ่งไปตามท้องถนน ใช้มีดพกเกรดทหารตัดปลายซิการ์ และกระดกวิสกี้แรงๆ โดยไม่ผสมอะไรเลย เธอมันดื้อรั้น ไร้การควบคุม และมีไฟราคะบางอย่างที่ทำให้ลอเรนโซไม่อาจละสายตาได้ เขาเคยบ่นกับผู้อาวุโสในตระกูลว่า "ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็น 'มารดา' และดูแลคนทั้งตระกูลของเราได้ยังไง?" คำพูดของเขาดูแคลนความมุทะลุของเธอ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เธอ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวขณะที่เธอยกแก้วขึ้นดื่ม จนกระทั่งในวันเกิดของลอเรนโซ่ เขาก็ประกาศความตั้งใจที่จะให้เคียร่ามาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่เคียร่าปฏิเสธ "ผู้หญิงในตระกูลของฉันต้องเป็นเมียแต่งเท่านั้น ไม่เป็นเมียน้อยใคร และหัวใจของสามีฉันต้องเป็นของฉันคนเดียว" ลอเรนโซ่เดินมาหาฉันด้วยน้ำเสียงอึกอัก "อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี" ขณะที่ฉันยืนลองชุดเจ้าสาว พลันเม็ดคริสตัลแหลมคมบนตัวเสื้อก็ทิ่มลงที่นิ้ว หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลงบนผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ ชุดนี้พังยับเยินเสียแล้ว.. แต่การแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป ในเมื่อฉันเป็นเมียแต่งของทายาทไม่ได้ ฉันก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้หญิงของหัวหน้ามาเฟียแทน

ซูเหราเป็นสาวสวยเซ็กซี่ที่มีชื่อเสียงในวงการ ด้วยริมฝีปากสีแดงเชิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาที่ชวนหลงใหล สือเยี่ยนชิงคือทายาทที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลมหาเศรษฐี เขาเป็นเหมือนดอกไม้บนยอดเขาหิมะที่เอื้อมไม่ถึง ดูเย็นชา เคร่งขรึม และควบคุมตัวเองได้อย่างดี ไม่มีใครรู้เลยว่า คนที่ดูแตกต่างกันสุดขั้วสองคนนี้ จะพัวพันพลอดรักกันอย่างเอาเป็นเอาตายที่เบาะหลังรถไมบัคในยามดึก หรือนัวเนียกันอย่างบ้าคลั่งในห้องน้ำงานเลี้ยงการกุศล หรือแม้กระทั่งหน้ากระจกบานใหญ่ของไร่ไวน์องุ่นส่วนตัว เขาบีบเอวเธอเอาไว้แล้วกระแทกจนเธอขาอ่อนแรง หลังจากปลดปล่อยอารมณ์กันอีกครั้ง เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังแว่วมาจากในห้องน้ำ ซูเหราพิงหัวเตียและต่อสายโทรศัพท์ถึงพ่อของเธอ “หนูตกลงแต่งงานกับคุณชายตระกูลใหญ่แห่งหนานเฉิงที่กำลังจะตายเพื่อแก้เคล็ดให้เขาก็ได้ค่ะ แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง...” ปลายสายตอบกลับด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด “ว่ามาเลย! ขอแค่ลูกยอมแต่ง เงื่อนไขอะไรพ่อก็ยอมทั้งนั้น!” “รอหนูกลับบ้านแล้วค่อยคุยรายละเอียดนะคะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนหวาน แต่แววตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ซูเหราวางสายและกำลังจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แต่ว่าหางตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นโน้ตบุ๊กของสือเยี่ยนชิงที่วางอยู่ข้างๆ หน้าจอไลน์สว่างวาบขึ้นมา ข้อความล่าสุดมาจากหญิงสาวที่บันทึกชื่อไว้ว่า “รั่วเฉี่ยน” [พี่เยี่ยนชิงคะ ฟ้าร้องดังมากเลย ฉันกลัวจัง...] ปลายนิ้วของซูเหราสั่นขึ้นมาทันที จู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก สือเยี่ยนชิงก็เดินออกมา หยดน้ำไหลผ่านไหปลาร้าลงมา เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมทิ้งไว้อย่างไม่ตั้งใจสองสามเม็ด ภายท่าทางเคร่งขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ “ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ผมขอตัวก่อน”เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย ซูเหรายิ้มปากแดง “ที่บริษัทมีธุระจริงๆ หรือจะรีบไปหารักแรกกันแน่คะ?”

คนรักเก่าที่เป็นดั่ง "รักแรก" ในใจของสามีหัวหน้ามาเฟียของฉันฆ่าตัวตาย เพียงเพราะเธอรับไม่ได้กับการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ระหว่างตระกูลของเรา หลังจากนั้น หมิงเซวียน ก็แสดงออกถึงความอาลัยรักที่มีต่อเธออย่างเปิดเผยในทุกวัน เราสองคนกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่เกลียดชังกันเข้ากระดูกดำ ทว่าในวินาทีที่ตระกูลสเตอร์ลิงแห่งบอสตันส่งคนมาลอบฆ่าฉัน เขากลับเอาตัวมารับกระสุนแทน พิษร้ายจากกระสุนนัดนั้นซึมลึกเข้าสู่ร่างกาย เขานอนสิ้นเรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมกอดของฉัน "ฉันช่วยชีวิตเธอไว้แล้ว... บุญคุณที่ติดค้างแม่ของเธอก็ถือว่าชดใช้ให้จนหมดสิ้น" "ชาติหน้าเราอย่าได้เจอกันอีกเลย ฉันไม่อยากเกลียดเธออีกแล้ว ฉันหวังเพียงให้เธอเป็นแค่ 'น้องสาวข้างบ้านของฉันตลอดไป..." "ตอนนี้... ถึงเวลาที่ฉันต้องไปหาซิงรั่วแล้ว..." สิ้นคำพูดนั้น เขาก็จากไปในอ้อมแขนของฉัน ฉันร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะชายตามามองฉันอีกเลยเป็นครั้งสุดท้าย ในวินาทีนั้นเองที่ฉันเพิ่งเข้าใจว่า ความเกลียดชังที่หล่อเลี้ยงเรามาตลอดหลายปีนั้นช่างน่าขันและไร้เดียงสาเพียงใด หลังจากนั้น เมื่อฉันกวาดล้างตระกูลสเตอร์ลิงจนสิ้นซาก ฉันก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองตามเขาไป ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับย้อนเวลากลับมาในวัยยี่สิบปี ซึ่งเป็นปีที่ต้องหมั้นหมาย ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธคำแนะนำเรื่องการแต่งงานตามคำสั่งของพ่ออย่างเด็ดขาด และเลือกที่จะไปบริหารธุรกิจของตระกูลที่นิวซีแลนด์แทน ชาตินี้ ฉันจะอยู่ให้ไกลจากหมิงเซวียน และหลีกทางให้ความรักของเขากับซิงรั่วได้สมหวังเสียที

ฉันใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของพี่สาวหลิวชิงชิงมาโดยตลอด—ผู้หญิงคนนั้นที่ตั้งแต่เล็กก็ถูกเหล่าทายาทของตระกูลมาเฟียอุ้มชูไว้ในฝ่ามือ เธอไม่รู้เลยว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เหมือนกับชาติที่แล้ว เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนหวานละมุน แล้วให้ฉันเลือกคู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก่อน เพื่อให้ตัวเองดูเป็นคนเอาใจใส่และใจกว้าง แต่ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธไปแล้ว ชาติที่แล้ว ฉันไร้เดียงสาและเชื่อไปว่าเธอหวังดีจริง ๆ ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่เธอแนะนำให้—กู้สือเจิ้ง ทายาทคนหนึ่งที่ว่ากันว่าเป็นอัมพาตจากการถูกซุ่มโจมตีครั้งหนึ่ง ฉันสละสิทธิ์ในการสืบทอดตระกูล กลายเป็นผู้ดูแลของเขา เป็นไม้เท้าของเขา และเป็นยาที่เขาใช้ต้านทานความโดดเดี่ยว ไม่ว่าฉันจะมอบความอบอุ่นให้มากเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอุ่นขึ้นได้ จนกระทั่งถึงวันงานเลี้ยงฉลองการตั้งครรภ์ของพี่สาวฉัน ความจริงอันโหดร้ายก็ถูกเปิดโปงออกมา เมื่อมือสังหารจากตระกูลศัตรูยกปืนเล็งไปที่ท้องของพี่สาวฉัน ชายที่หลายปีมานี้ไม่เคยลุกขึ้นยืนกลับยืนขึ้นมาได้อย่างเหลือเชื่อ เขาผลักฉันไปทางปากกระบอกปืนอย่างแรง กระสุนทั้งเจ็ดนัดยิงทะลุเข้าไปในมดลูกของฉัน ในวินาทีที่ฉันล้มลง ฉันเห็นเขาโอบกอดพี่สาวไว้แน่น ใช้ร่างของตัวเองบังให้เธอ รับกระสุนนัดสุดท้ายแทนเธอ ตอนนั้นเอง ฉันถึงได้เข้าใจ เขาไม่ได้เป็นอัมพาต และก็ไม่เคยถูกตระกูลทอดทิ้งเลย เพราะพี่สาวเลือกคนอื่น เขาจึงแกล้งป่วย เพื่อไม่อยากแต่งงานกับฉัน “ขอโทษนะ หลิ่วถัง ฉันโกหกเธอ แต่ฉันไม่อาจปล่อยให้หลิ่วชิงชิงสูญเสียทายาทที่อยู่ในท้องของเขาได้” “หนี้ที่ฉันติดค้างเธอ ค่อยชดใช้ชาติหน้า” พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็กลับมาถึงวันที่พ่อให้พวกเราเลือกคู่แต่งงานอีกหน ครั้งนี้ ฉันไม่เลือกใครทั้งนั้น แต่พวกเขากลับอ้อนวอน ขอความรักจากฉันอย่างทุกข์ทรมาน

ฉันแต่งงานกับอเล็กซานเดอร์มาได้สามปีแล้ว ใครต่อใครต่างก็หวาดเกรงในความโหดเหี้ยมของเขา แต่สำหรับฉัน เขากลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อเสมอมา แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นับตั้งแต่เอเลน่ารับกระสุนแทนเขาในเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน เขาพูดเสมอว่าเธอเจ็บตัวเพราะช่วยเขาไว้ ดังนั้นฉันจึงต้องคอยยอมตามเธอ ในงานกาล่าอันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล สามีของฉัน ท่านเจ้าพ่อมาเฟีย อเล็กซานเดอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับเอเลน่า เลขาของเขา ที่ควงแขนเขามาด้วย บนหน้าอกของเธอประดับด้วยเข็มกลัดทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูล “เอเลน่ายอมรับกระสุนแทนฉัน เธอถูกใจเข็มกลัดนั่น ฉันก็เลยให้เธอยืมสักพักหนึ่ง ถึงอย่างไร คุณก็เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว วางตัวให้สมเกียรติหน่อยสิ” ฉันไม่ได้เถียงเขา ฉันเพียงถอดแหวนแต่งงานออกและหยิบใบหย่าออกมา “ในเมื่อเธอชอบมันนัก ก็เอาไปเลยสิ รวมทั้งที่นั่งข้าง ๆ คุณด้วย ฉันก็ยกให้เหมือนกัน” อเล็กซานเดอร์เซ็นชื่อโดยไม่ลังเล พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ปรากฏบนใบหน้า “นี่เธอกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีกล่ะ? เธอก็แค่เด็กกำพร้าที่พลัดพรากจากครอบครัว คงอยู่รอดในซิซิลีได้ไม่ถึงสามวันหรอก ฉันจะรอวันที่เธอกลับมาอ้อนวอนฉัน” ฉันหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเข้ารหัสที่ไม่ได้ใช้มาสามปีขึ้นมา อเล็กซานเดอร์ไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้ว ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลมาเฟียที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป แต่ตระกูลของฉันกับตระกูลของอเล็กซานเดอร์เป็นคู่อริกันมาโดยตลอด เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา ฉันยอมเปลี่ยนชื่อของตัวเองและถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อและพี่ชายของฉัน ปลายสายเชื่อมต่อแล้ว ฉันสูดหายใจเข้าลึกและกระซิบ “พ่อคะ หนูเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป อีกสองสัปดาห์ส่งคนมารับหนูด้วยนะคะ”

“มานี่สิ มาให้ข้ากอดเจ้าหน่อย” เมื่อเห็นหลินซวงเอ๋อร์ตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า เยี่ยเป่ยเฉิงก็ระงับความบ้าคลั่งในนัยน์ตาเอาไว้ เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่า ท่านอ๋องเทพแห่งสงครามของต้าซ่งนั้นรักสันโดษ ไม่ฝักใฝ่อิสตรี แต่โปรดปรานหญิงรับใช้คนหนึ่ง ทะนุถนอมราวกับว่าเป็นสมบัติล้ำค่า หลินซวงเอ๋อร์เกิดมาในตระกูลที่ยากจน พอเกิดมาก็มีชีวิตที่ต่ำต้อย นางรู้ว่าตนไม่ควรหลงระเริงในความรักที่นายท่านมีให้ แต่นายท่านผู้นี้ สนับสนุนนาง ยอมลดเกียรติศักดิ์ศรีเมื่ออยู่ต่อหน้านาง อีกทั้งยังรักใคร่นางแต่เพียงผู้เดียว หลินซวงเอ๋อร์ตกตกที่นั่งลำบาก เพราะทั้งหัวใจนัยน์ตามีเพียงแต่เขาเท่านั้น แต่ต่อมา นายท่านได้พาสตรีผู้หนึ่งกลับมา สตรีผู้นั้นผิวงามสะอาด แถมยังมีศาสตร์ทางการแพทย์ที่เป็นเลิศ ชายที่นางรักสุดหัวใจกลับดุด่านาง ลงโทษนางเพราะสตรีผู้นั้น แถมยังต้องการจะส่งนางกลับบ้านเกิดเมืองนอนเพราะสตรีผู้นั้นอีกด้วย... หลังจากที่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น นางได้หายสาบสูญไป ทำให้นายท่านที่เดิมทีจะสมรสใหม่กลับคลุ้มคลั่งจนควบคุมตนเองไม่ได้ เมื่อพานพบกันอีกครา นางยืนอยู่บนแท่นสูง มีสถานะที่สูงศักดิ์ มองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา ในนัยน์ตาไม่มีความรักอีกต่อไป อตีตนายท่านผู้สูงศักดิ์เย็นชาผลักนางเข้ากับกำแพง ถามนางด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ: "หลินซวงเอ๋อร์! เหตุใดเจ้าต้องทิ้งข้าด้วย? เหตุใดเจ้าถึงไม่รักข้าแล้ว?" หญิงรับใช้กระต่ายขาวน้อยผู้อ่อนโยนน่ารัก VS ท่านอ๋องหมาป่าดำจอมเผด็จการ~ 1V1รักแรกทั้งคู่

คืนวันแต่งงาน จิ่งโม่เยี่ยจับตัวเฟิ่งชูอิ่งที่กำลังปีนกำแพงได้ ก่อนจะกดตัวนางเข้ากับกำแพงแล้วเอ่ยถาม “ชายารัก เจ้ากำลังจะไปไหนหรือ?” เฟิ่งชูอิ่งน้ำตาคลอ “ข้าคำนวณดวงชะตาให้ท่านอ๋อง พบว่าท่านอ๋องถูกดาวอัปมงคลเพ่งเล็ง กำลังจะมีเคราะห์หนัก ข้าก็เลยจะไปปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้ท่านอ๋องเพคะ!” ยามที่มือหนาของเขาล้วงเข้ามาในอกเสื้อ นางก็เบี่ยงหน้าหนีอย่างเขินอาย “ท่านอ๋อง อย่าทรงทำอย่างนี้สิ!” ครู่ต่อมา เขาก็หยิบตราพยัคฆ์ออกมาจากเสื้อของนาง นาง : “...ท่านอ๋อง ข้าอธิบายได้เพคะ!”