Novel & Cerita ก็แค่เพื่อน

“ก็แค่ไปกินข้าวกับเพื่อน” “ผิงไม่มีเพื่อนแบบคุณหรอกค่ะ” “เพื่อนแบบผมหมายความว่ายังไง” “คุณกับผิงไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้หรอกค่ะ อย่าให้คนอื่นเห็นว่าเราไปไหนด้วยกันเลยนะคะ ผิงยังไม่อยากตกงาน”

นับหนึ่งถามเขาตรงๆ “เพื่อน” เขาย้ำแค่คำว่าเพื่อนอีกแล้ว เธอจะเป็นสถานะอื่นสำหรับเขาไม่ได้ นอกจากเพื่อนแค่นั้นหรือ

เพื่อนไม่จริงมากกว่า' 'แต่มันอาจจะไม่มีอะไรแล้วก็ได้นะ ฉันยังคงกอดเล่นกันกับคนคุยเก่าเลย แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรกันแล้วไง ก็เพื่อนอะ แค่เพื่อน...'

ชื่อที่โชว์ขึ้นมามีแค่คำว่าสุดคำเดียวแต่มันก็คุ้นๆ "ไอ้สุดสาครเหรอ" "ฉันก็ว่าอยู่ทำไมคุ้นๆ แล้วทำไมคุณเมมชื่อเพื่อนแค่นี้ล่ะคะ" "เมมเยอะไปทำไมแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเป็นสายของมัน"

ฉันพูดเสียงนิ่ง ๆ ฉันจะอยู่กับเพื่อนคนไหนก็เรื่องของฉันไหม เพื่อนก็คือเพื่อน ถ้าฉันได้รู้สึกว่าคือเพื่อน ยังไงซะก็ไม่มีอะไรเกินเลย

“โธ่! แม่ครับ เกดเขาเป็นแค่เพื่อนนะครับ ผมยังไม่ได้คิดอะไรไปขนาดนั้นหรอก”

ฉันลืมๆบอกไปที่จริงแล้วฉันไม่ได้เป็นอะไรกับลูกพีชหรอก เพียงแต่ฉันกำลังคุยกับเขาอยู่ก็แค่นั้นไม่ได้คบกันเป็นแฟนนะ แค่ลองคุยดูและอาจจะมีเทคแคร์กันมากกว่าเพื่อนก็แค่นั้น ซึ่งฉันก็ชอบนะอบอุ่นไปอีกแบบ แต่น่าเสียดายนายลูกพีชเพื่อนฉัน มีผู้หญิงในสต๊อกเยอะมากฉันเลยล ะไว้แค่เพื่อนสนิท ที่ฉันแอบคิดไม่ซื่อก็แค่นั้น อธิบายแบบนี้อาจสับสนกันพูดง่ายๆเลยดีกว่า

มันไม่มีผม มันอาจจะอยู่ได้ เพื่อนของมันมีเยอะแยะไป ยังไงมันก็ไม่ขาดเพื่อนหรอก แต่ผมละ ผมมีมันเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว คนที่ผมสามารถพูดคุยได้ทุกเรื่องก็คือมัน พวกไอ้นายไอ้วุฒิไอ้เพชรยังไม่นับ มันเพื่อนผมก็จริง พวกเราสนิทกัน แต่ก็ไม่มากพอให้ผมเล่าความคิดตัวเอง หรือไประบายอะไ รให้พวกมันฟัง

ขิมหันไปมองใหญ่ที่นั่งเกร็ง "อะไรกันเหรอใหญ่?" "เพื่อน" ใหญ่ตอบทันทีโดยไม่ลังเล "เพื่อน..." ขิมลากเสียงยาว "แค่เพื่อนเหรอ?" "เออ แค่เพื่อน"