ของต้องห้าม None Of Love-gun Novels & Stories

คีย์ขยับตัวเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะที่ไกปืนเบา ๆ “ยิงเลยได้ยัง?” กวินส่ายหัวช้า ๆ สายตายังคงจ้องลูเซียโน่ไม่กะพริบ “กูไม่ได้กลับมาเล่น…” ลูเซียโน่พูดต่อ “แต่กลับมาเผา ทุกอย่างของมึงให้เป็นเถ้าถ่าน ธุรกิจ ผู้หญิงของมึง และชื่อที่พวกมันยกยอมึงนักหนา”

EP8 - แพ้รัก (ดินแดน) “ขอเอาสักทีจะเป็นไร ไอ้จักรเธอยังปล่อยให้มันเอาได้เลย ไหนๆก็กินยาคุมแล้ว เอากับฉันอีกสักคนคงไม่เป็นอะไร!!”

แขนกำยำกอบร่างของเธอไว้แนบอก ออกแรงล็อกจนเธอขยับไม่ไหว ก่อนอีกมือก็รัวนิ้วทำอะไรบางอย่างอยู่สักพัก ไม่นานเสียงเครื่องมือสื่อสารของเขาก็ดังแจ้งเตือนขึ้นเขาถึงจะยอมคืนมือถือให้ “ห้ามบล็อก แล้วต้องตอบฉันทุกครั้ง โทรไปต้องรับ ห้ามตัดสายฉันเด็ดขาด” “เผด็จการ” สายขิมกัดฟัน พูดลอดไรฟัน “ที่ฉันสั่งเข้าใจใช่ไหม”

ก็นะ ความรักเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเขานี่นา. คิดว่าต้องใช่ ต้องใช่แน่ๆ~ สมองดันเด้งเพลงนี้ขึ้นมา เพราะวันนี้ชิริวแปลกไปจริงๆ

ไม่รักแล้วมาหลอกกันทำไม หล่อตายแหละ ขอให้ไม่มีใครรัก ขอให้คXยไม่แข็ง ไอ้เลว ไอ้ชั่ว ไอ้คนเลว ไอ้หลอกลวง มะลิ ***********************************************************

ฉันมองหน้ากับมายูเล็กน้อย ก่อนที่ไอโกะจะหันไปบอกกับมายูเสียงอ่อน “Love looks not with the eyes, but with the mind, And therefore is winged Cupid painted blind.” -William Shakespeare, A Midsummer Night’s Dream- (ความรักไม่ได้ดูด้วยดวงตา แต่ดูที่ใจ นั่นเองที่กามเทพคิวปิดยิงศรรักให้คนตาบอด)

เพราะฉะนั้นแล้ว ที่ผ่านมาเพียงฟ้าจึงห้ามป่วย ห้ามหาย ห้ามตาย เพราะลูกมีเธอแค่คนเดียว “แม่ครับ กินได้ไหม” เด็กชายตะวันวัยสามขวบถามแม่ด้วยแววตาสงสัย เมื่อมาเดินตลาดแล้วเห็นขนมสีสวยน่ากินมากมาย เหตุผลนี้แหละเพียงฟ้าถึงไม่อยากพาลูกมาด้วย เพราะไม่สามารถใช้จ่ายหรือซื้อของให้ล ูกได้ตามใจชอบ “กินได้ครับ แต่เขาห้ามเด็กตัวน้อยๆ อย่างตะวันกิน”

ธูปหอมถาม ตาโตนิด ๆ "ใช้คำว่าเกือบทุกอย่างดีกว่าพี่ธูป เพราะมีแค่สามอย่างที่พ่อห้ามไว้เด็ดขาด อย่างแรกคือ อย่าทำผิดกฎหมาย ถ้ามีเรื่องขึ้นมาพ่อจะไม่ช่วย สองอย่าแตะต้องอบายมุขทุกชนิด บุหรี่ กัญชา ยาเสพติด การพนัน ห้ามเด็ดขาด ถ้ารู้ว่าไปยุ่งเมื่อไหร่จะริบบัตรเครดิตคืนทันท ี..." แวนบอก พลางลดเสียงกระซิบ "...แต่เหล้า เบียร์ กับไวน์ ดื่มได้นะ" "อ้าว? แล้วเหล้า เบียร์ กับไวน์มันไม่ใช่อบายมุขหรือไง" ธูปหอมถามงง ๆ

เท่าไรว่ามา” ตะวันจับแขนสาวน้อยที่มาเสิร์ฟน้ำแข็งเขาเอาไว้แน่น ตัวเล็ก ๆ ผิวขาวผ่องโคตรน่ารักเลย วันนี้เขาต้องได้เธอไปนอนกอดสักคืน ยิ่งได้สูดกลิ่นกายหอม ๆ ความปรารถนาในกายก็พุ่งขึ้นจนยากที่จะหักห้ามใจไม่ให้กระทำการลวนลามสาวน้อยคนนี้ได้ทั้ง ๆ ที่กฎของผับก็ระบุชัด เจนว่าห้ามลูกค้าลวนลามพนักงานเสิร์ฟสาว ๆ ภายในร้านเด็ดขาด

“เพราะพี่ไม่เคยลืมสายตาที่เรามองกันครั้งแรก..แล้วตอกย้ำความรู้สึกเดิมอีกครั้งในวันที่หนูรับปริญญากับจูน หนูที่ไม่มีใครสักคนจะมาอยู่ร่วมยินดีนอกจากครอบครัวพี่ สายตาที่เจ็บปวดของหนู ทำพี่กินข้าวไม่ลงไปเลยวันนั้น และเริ่มคิดว่าต้องเป็นพี่เท่านั้นที่จะปกป้องหนู…แต่สุดท้ายพี่ดันท ำในสิ่งที่ตรงกันข้าม..เพราะรักที่มากเกินไปจนไร้สติ” “ไร้สติจริงๆนั่นล่ะ วิ่งฝ่ากระสุนมาหาขนาดนั้น ทำไมหนูจะไม่รักพี่ละคะ”