Novel & Cerita ขี้อิจฉา/ขี้หึง

เธอยอมรับว่าอิจฉาจืออี้ อิจฉาที่อีกฝ่ายเกิดมาก็มีทุกอย่าง อิจฉาที่ไม่ต้องดิ้นรน อิจฉาที่แม้แต่ผู้ชายของเธอ ยังต้องไปคอยดูแลเอาใจใส่ อิจฉาที่จืออี้ไม่เคยต้องรู้สึกว่าการถูกกลั่นแกล้งมันเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าการถูกเรียกว่าคนไร้ค่าเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าการต้องก้มหน้าเพราะไม่มีสิท� �ิ์แม้แต่จะโกรธมันทรมานเพียงใด เธอไม่ได้อยากเป็นคนใจร้าย เธอแค่ไม่อยากแพ้ อยากมีครอบครัว อยากมีลูกกับเย่หาน และสร้างครอบครัวไปด้วยกัน

สีหราชและนลินญาอยากจะมองบนใส่อริสา อาการออกขนาดนี้ยังจะปากไม่ตรงกับใจอยู่อีก ปวดหัวกับยัยคนนี้จริง ๆ ถ้านี่คือไม่สนใจ ไม่หึง ไม่ได้รอแล้วถ้ายอมรับว่าหึงอาการจะไม่หนักกว่านี้เลยเหรอ? ไอ้ไม่หึงแบบนี้แปลว่าหึงมาก ๆ ต่างหากล่ะ

“ ก็ได้ความสะใจไง ” “ สะใจได้ไง ฉันยังไม่หึงออกหน้าออกตาเลย ” “ ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นเสียก่อน ฉันคงได้สะใจแหละ ” “ รู้เหรอว่าฉันจะหึงอะ ”

"อ่อคงจะเอาไว้ใช้กับยัยมินนี่สินะเห็นเปิดประตูรถให้นั่งด้วยนี่" "ทำไม หึงเหรอ" "บ้าฉันจะไปหึงนายทำไม" "อ้าวใครจะไปรู้เห็นพูดน้ำเสียงอิจฉาพี่มินนี่อย่างงั้นแล่ะ" "ฉันจะไปอิจฉายัยนั่นทำไมหึ"

ได้ตลอดเวลา ผมรู้สึกทั้งอิจฉาทั้งโกรธแค้น น้าสะใภ้ถึงกับหันมาหัดเลี้ยงแมงดาตัวขาวๆ แบบนี้เชียวเหรอ!

“ทำไมเจียงยิ่งเสวี่ยถึงต้องแย่งทุกอย่างไปจากฉัน เธอไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น ถ้าเธอหายไป คุณก็จะเป็นของฉัน ฉันอยากให้เธอตาย!” ความอิจฉาและความเกลียดชังที่รุนแรงทำให้ใบหน้าอ่อนโยนของหวงเสี่ยวอวี้บิดเบี้ยว ลี่มั่วเฉียนตะลึง “หวงเสี่ยวอวี้... คุณเปลี่ยนไปจนผมจำไม่ได้เลย”