ขี้อิจฉา/ขี้หึง Novels & Stories

พอพี่เตอร์เดินไปอีสุเมธก็เบ้ปากใส่ฉันแล้วก็กรอกตามองบน “ขี้อิจฉา” “ก็ดูผัวมึงบ้างค่ะว่าควรอิจฉาแค่ไหน”​ มันตอบแล้วหันไปมองพี่เตอร์ตาวาว “เรียกดี ๆ อีเมธ ผัวเผออะไรแค่แฟน”

เอมิลี่ประกาศก้องด้วยความโกรธ เธอไม่เพียงแต่อิจฉาทักษะของเลย์นเท่านั้น แต่เธอยังอิจฉาความงามของเลย์นด้วย

"เหมือนคุณหึงผมเลยนะ" "บ้า! ใครหึงคุณ" "หือ? คุณหึงผมจริงด้วย" เพิ่งนึกได้ว่าอาการแบบนี้มันคืออาการหึงหวง "สำคัญตัวเองผิดไปแล้ว ฉันไม่ได้รักคุณจะไปหึงคุณทำไม"

“ไม่ใช่ไม่กล้า...แต่ไม่จำเป็นผมไม่อยากออกชื่อเขา” “คุณเกลียดเขา โดยไม่มีเหตุผลเลย คุณอิจฉาที่คุณไม่ได้เท่าเขา...คุณเป็นคนขี้อิจฉามาแต่เกิดทีเดียว” “คุณจะรู้อะไรเท่าผมเล่า มินตา...อยากรู้ไหม…”

“กูแค่หวง กูจะหึงได้ยังไง....กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการหึงคืออะไร กูก็หวงคนของกูเป็นปกติปะวะแต่พอกูเบื่อก็เลิกสนใจ เดิมๆ” “แล้วกับริลเบื่อหรือยัง” “ไม่รู้สิ บางทีกูก็เบื่อที่จะต้องตามหวงตามห้ามไม่ให้ไปอ่อยคนอื่นมันเหนื่อย” “ชัดเจน….” “อะไรชัดเจน?”

ไม่อยากให้เขาสนใจผู้หญิงอื่นนอกจากเธอ ไม่อยากให้เขาจูบกับผู้หญิงอื่นนอกจากเธอ ไม่อยากให้เขาไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากเธอ ความรู้สึกเหล่านี้เรียกว่า ‘หึง’ ได้หรือเปล่านะ ถ้าใช่ นั่นหมายความว่าเธอไม่ได้แค่ ‘ชอบ’ แต่เธอ ‘รัก’ เขาเข้าแล้วใช่ไหม?

มะลิฉัตรดัดเสียงเลียนแบบอย่างหมั่นไส้! “เนี่ยนะไม่ได้หึง ฮ่าๆๆ” “นี่คุณแยกแยะคำว่าหึงกับรำคาญไม่ออกเหรอ?” “เธอหึงฉัน แต่ยังไม่รู้ตัวเท่านั้นมะลิ ฮ่าๆๆๆ”

“พวกขี้อิจฉายังไงล่ะ พวกขี้อิจฉาที่เห็นคนอื่นได้ดีกว่าไม่ได้ ก็จะดิ้น ๆ ๆ เหมือนพวกไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก” “เป็นนางบำเรอให้พวกเศรษฐีกระเป๋าหนักน่ะเหรอที่ได้ดี อีโธ่เอ๊ย!”

"อิจฉาๆๆๆ" "ตาร้อนไปหมดแล้วเนี่ย" "น้องอยากได้อย่างนี้ หาได้ที่ไหนคะ"

ดวงตากลมกดดันจับผิดทำให้เขานึกเอ็นดู อดยกมือขึ้นหยิกแก้มนุ่มเบาๆ อย่างหักห้ามตัวเองไว้ไม่ได้ "หึงผมเหรอ" "อึก!" เจ็บนะ! "พี่เป็นคนขี้หึงเหมือนกันนะเนี่ย ผมก็ขี้หึงนะเวลาหึงผมจะคุมตัวเองไม่ได้ยิ่งเป็นคนที่รักมากผมก็ยิ่งไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เหมือนวันนั้น เพราะงั ้นอย่าทำให้ผมหึงอีกเพราะผมจะไม่จบที่เดินหนีเหมือนวันนั้นอีกแน่"