ขี้อิจฉา/ขี้หึง Novels & Stories

คนขี้งอนชะงักมือที่พยายามขืนไว้และสะบัดแรงเริ่มหยุดทันที “เดี๋ยวนะ นี่มึงหึงกูเหรอ" “เปล่า..มึงอย่ามั่ว หึงก็เชี้ยแล้ว!! ” “หึง?” “ไมใช่” “ไอ้ว่านมึงหึงกู”

อาการอิจฉาขั้นสุด ฟู่จิ้นหานสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “ผมไม่ได้ปวดใจแทนเธอหรอก แต่เหมือนว่าคุณจะหึงแล้วนะ”

"อ่อคงจะเอาไว้ใช้กับยัยมินนี่สินะเห็นเปิดประตูรถให้นั่งด้วยนี่" "ทำไม หึงเหรอ" "บ้าฉันจะไปหึงนายทำไม" "อ้าวใครจะไปรู้เห็นพูดน้ำเสียงอิจฉาพี่มินนี่อย่างงั้นแล่ะ" "ฉันจะไปอิจฉายัยนั่นทำไมหึ"

"พี่ขี้หึง หึงแบบไม่มีเหตุผลสุดๆ" "อะไรนะ อยากลองแบบคาชุด ได้นะ ถือว่าฉลองห้องใหม่ของเธอก็แล้วกัน!"

“ ก็ได้ความสะใจไง ” “ สะใจได้ไง ฉันยังไม่หึงออกหน้าออกตาเลย ” “ ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นเสียก่อน ฉันคงได้สะใจแหละ ” “ รู้เหรอว่าฉันจะหึงอะ ”

เจย์เห็นแล้วหมั่นไส้เพื่อน “ไอ้ขี้อิจฉา” แท็คก็หมั่นไส้เจย์เหมือนกัน สองคนนี้เข้าขากันได้ไม่นานหรอก เป็นต้องงัดฝีปากกันอยู่เป็นประจำ

" มึงอย่าดึงเธอเข้ามาในเกมส์ระหว่างเรา มึงแค่ต้องการเอาชนะกู เหมือนตอนที่มึงแย่งดาไปจากกูเท่านั้นแหละ กูไม่เข้าใจว่ามึงจะอิจฉาอะไรกูนัก " " อิจฉา ฮ่าฮ่าฮ่า กูนี่นะอิจฉามึง กูจะอิจฉามึงทำไม กูหล่อกว่ามึงเท่ห์กว่ามึงตั้งหลายเท่า รวยกว่ามึงด้วย กูมีบริษัทตั้

เพราะดูจากการกระทำที่ลอกเลียนแบบตอนเธอหยอกกับหมอหมิงมาเป๊ะ ๆ แบบนั้นมันคืออาการของคนอิจฉาชัด ๆ ไม่สิไม่ใช่อิจฉาแต่เขาเรียกว่าหึงหรือเปล่า? "นี่คุณหึงฉันหรือไง" เธอกล่าวยิ้ม ๆ พลางเก็บชาร์จของวันนี้และมองเข้าไปยังนัยน์ตาเก้กังของฟานอี้ "ผมนี่นะจะหึงคุณ...หลงตัวเองไป หรือเปล่า"

“ข้าไม่ชอบให้เจ้า ไปอยู่ใกล้ชายอื่น ไม่ว่าใคร ข้าไม่อยากเห็น อย่าให้มีครั้งหน้าอีกเป็นอันขาด” เขาบอกความรู้สึกไปตรงๆ ตอนนี้เอง ฟางซินถึงได้รู้ตัวว่า พ่อคนดีนี่กำลังหึงนั่นเอง โถ ทำอย่างกะเด็กหวงของเล่น นางนึกขำอยู่ในใจ อยากลองแกล้งเขาอีกหน่อย เพื่อความแน่ใจ “ข ้ากำลังจะตามพี่… อะแฮ่ม”

เขาตอบหน้าตาย สายตานิ่งสนิทไม่กระพริบ “ขี้หึงคือไม่อยากให้ใครแตะต้องหรือมอง… แต่ขี้หวงคือไม่ให้ใครแม้แต่คิด”