Novelas y relatos de ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน

“ไม่กดดันไม่ได้นะเจ้าคะ มีคอมเม้นท์มาบอกว่านายหญิงเป็นนางร้ายแล้วนะเจ้าคะ เร่งมือเจ้าค่ะไม่อย่างนั้นคนอ่านเพียงน้อยนิดของนายหญิงจะหายไปแล้วนะเจ้าคะเราจะทำแต้มจนเขาเปย์โดเนทฉ่ำๆ ไปเลยฮ่าาาาา” 【พอ. = แม่ทัพไป๋ นอ. = เยี่ยนอิง นางร้าย = หว่านชิง ใช่หรือปล่าวน้า เพราะถ้าใช่ จะ ได้เลิกอ่าน.........】

ซ่งตงหยางเงยหน้ามองฮูหยินด้วยสีหน้าระคนแปลกใจ เหตุใดห่างกันเพียงไม่กี่เดือนสตรีตรงหน้าถึงได้เปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ หย่งชวี่อิงในตอนนี้ทั้งเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาดราวกับคนแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จัก ด้วยนิสัยเย็นชาและต้องออกรบอยู่บ่อย ๆ ทำให้เขาไม่ค่อยได้อยู่ที่จวนมากนัก คง ไม่น่าแปลกใจหากนางจะคิดว่าเขาไม่เคยไยดี “หากเจ้ารังเกียจข้านัก ข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก เพียงแต่รอให้ลูกคนนี้คลอดออกมาก่อนเถิด ข้าถึงจะวางใจ แต่ก่อนที่จะถึงตอนนั้นให้ข้าได้ทำหน้าที่นี้เถิด”

“เจ้าแตกต่างจากคนทั่วไป ดังนั้นคนเหล่านั้นจึงเรียกเจ้าว่าสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน สำหรับข้าเพียงความแตกต่างไม่ได้แปลว่าไม่ดี” “คงเพราะท่านรู้จักข้ามาแล้วชั่วระยะหนึ่ง ถึงอย่างนั้น...ข้าขอพูดกับท่านตรงนี้ว่าข้าเองก็ไม่ใช่สตรีที่ท่านคิดว่าข้าเป็น คิดว่าจิ้งอ๋องเองก็คงไม่รู้ ข้าก็คือ ข้า และข้า...ไม่ใช่คนดีอะไรนัก ข้าอยู่ที่นี่มาจนถึงวันนี้ ผ่านเรื่องราวมามากมายจนแม้แต่ท่านเองก็คงคาดไม่ถึง เรื่องดีทำมามาก เรื่องเลวทรามต่ำช้าที่ไม่เคยคิดว่าทำได้ ข้าเองก็เคยลองทำมาแล้ว ท่านคิดไม่ถึงแน่นอนว่าเพื่อหลบหนีจากเทพมังกร ตัวข้าสามารถทำอะไรได้บ้าง”

รั้งจะเดินเข้าประตูตระกูลเซี่ยเช่นเดิม หากแต่เสียงร่ำลือกลับแตกต่างจากครั้งก่อนราวฟ้ากับดิน จากสตรีที่ผู้คนต่างพากันเวทนาขบขันในชะตาชีวิตคู่ กลับเป็นผู้ที่ถูกริษยาในความโชคดี ในแคว้นต้าซางนี้สตรีที่สามารถครอบครองบุรุษทั้งตระกูลได้เช่นเหลียงซินเหยียนนั้นนับด้วยมือเดียวยัง คงเหลือนิ้วด้วยซ้ำไป

ทว่าคำพูดหยาบคายไม่ให้เกียรติสตรีซึ่งยังมีสถานะเป็นคู่หมั้นของเขากลับทำให้ติงเจิ้งยอมรับไม่ได้ “น้องเซียงหยาเป็นเพียงสตรีอ่อนแอคนหนึ่ง หาใช่อาวุธที่ควรหยิบมาฟาดฟัน ขอท่านอ๋องอย่าได้รังแกหรือดูหมิ่นนาง” “ข้าจะทำเรื่องใดกับสตรีอุ่นเตียงย่อมไม่ใช่เรื่องของเจ้า แม่ทัพ ติง”

รังเกียจออกมาโยนใส่หน้าพวกเธอ เพื่อทำลายล้างข้อกล่าวหาอันแสนจะไร้สาระเหล่านั้นให้พังพินาศลงในพริบตา เหตุผลของเธอนั้นเรียบง่ายทว่าทรงพลานุภาพอย่างยิ่ง เมื่อเธอประกาศตนว่าเป็นสตรีหม้ายที่มีตำหนิ ข้อกล่าวหาที่ว่าเธอกำลังพยายามจะปีนป่ายขึ้นไปเป็นนายหญิงของตระกูลเหอผู้สู

“ดูเหมือนเจ้าจะไม่ค่อยชอบนางนะ” “ข้าไม่ชอบสตรีที่ทั่วทั้งตัวมีแต่วาจาโกหก ทั้งยังเสแสร้งเช่นสตรีดอกบัวขาว แสร้งทำตนเองงดงามและสูงส่ง แต่แท้จริงก็เป็นเพียงดอกบัวที่แปดเปื้อนเพราะฝีมือตนเอง”

นางยิ้มมองอวี้กูกู “ข้าชักสงสัยแล้วว่าข้าจดจำเรื่องในอดีตไม่ได้เช่นนี้ ก่อนหน้านี้ที่ผู้คนมองว่าข้าเป็นสตรีร้ายกาจ กี่ครั้งแล้วที่ข้ากลายเป็นสตรีโง่งมถูกจัดฉากทำให้ดูเหมือนทำร้ายหยวนอินอิน ข้าชักสงสัยแล้วว่าเมื่อก่อนข้าเป็นสตรีร้ายกาจจริงๆ หรือว่าเป็นสตรีโง่งมที่ยอมให้ผู ้อื่นใส่ร้าย”

ซ่างกวนซียกยิ้มเย้ยหยัน แลดูมืดมนและชั่วร้าย เยี่ยนเว่ยฉืออยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก ทว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดทนต่อความอัปยศอดสูพลางพูดต่อไปว่า “ท่านรูปโฉมงดงามยิ่ง เป็นบุรุษอันดับหนึ่งในแคว้นจิ่วหลี ทั้งยังถูกรายล้อมไปด้วยสตรีงามคอยเยินยอเอาใจไม่เคยขาด ไยต้องเ สน่หากับสตรีที่เป็นเพียงลูกอนุด้วยล่ะ?”

“เหตุใดเสด็จแม่รังเกียจนางนัก นางทำอันใดให้ ทั้งนางก็ใบหน้างดงามไร้ที่ติด ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสีย ผิดกับสตรีผู้นั้น” จวิ้นอ๋องรังเกียจหลินเหยา ใช้มารยาดัดจริตยั่วยวนบุตรราวกับสตรีในหอนางโลม