ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน Novels & Stories

เขาเกลียดหยุนเส้าหยวนแต่เขารู้สึกรังเกียจและดูถูกล่อจี่งซูจากก้นบึ้งของหัวใจ ผู้หญิงประเภทนี้ที่น่ารังเกียจราวกับฝุ่นควรหมกมุ่นอยู่ในโคลนที่ส่งกลิ่นเสมอ และไม่มีวันกลับชาติมาเกิดอีก ตอนนี้เธอดูเหมือนคนร้ายที่ประสบความสำเร็จซึ่งน่าขยะแขยงเมื่อมองและรังเกียจจนสุ ดหัวใจ วันหนึ่ง เธอจะคุกเข่าต่อหน้าเขาอีกครั้งร้องไห้เหมือนสุนัขและคุกเข่าขอความเมตตา

พอฟังคำถามของซูหนิงแล้ว จ้าวเยว่ก็มีสีหน้าที่เศร้าขึ้นมา หญิงสาวนั่งคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ข้าอุตส่าห์ทำตัวให้มีชื่อเสียงที่ไม่ดีแล้ว ทำตัวขี้เกียจจนได้ฉายาว่าเป็นสตรีเกียจคร้านอันดับหนึ่งแห่งเมืองหมิงเว่ย และชื่อเสียงของข้า ที่เป็นสตรีเกียจคร้านอันดับหนึ่งคงดังทั่

"เดี๋ยวก่อนสิเชี่ยนเชี่ยน อย่าทำเหมือนรังเกียจข้าไปหน่อยเลย เจ้าเองก็อยากจะได้ข้าจนตัวสั่นเช่นกันมิใช่หรอกหรือ" วาจาร้ายกาจถูกพ่นออกมาอย่างไร้ยางอาย แววตานั้นเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลนและเหยียดหยามอย่างเปิดเผย ฝ่ามือหนาจับกระชับข้อมือเล็กรั้งไม่ให้สตรีผู้ที่กำลังใช้สายตามองเขาร าวกับตัวน่ารังเกียจเดินหนี นางไม่มีสิทธิ์ใช้สายตาเช่นนั้นมองเขา เป็นเขาต่างหากที่ต้องรังเกียจนาง แต่ยังไม่ทันจะกล่าววาจาเชือดเฉือนให้คนฟังช้ำใจกลับถูกคนตัวเล็กสะบัดมือออกอย่างแรง และยังยกมือนั้นขึ้นตบเขาจนหน้าหัน

“ทูลท่านอ๋องกระหม่อมมิได้ทำเรื่องผิดต่อคำสอนของพระองค์แต่อย่างใดพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ตอนที่ผ่านจวนร้างบังเอิญเจอกับสาวใช้ของคุณหนูน่ารังเกียจคนนั้นจึงมีเรื่องกันนิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะ” “จวนร้าง? ...คุณหนูน่ารังเกียจหรือ เจ้าหมายถึงบุตรสาวซ่งฮั่นเหลียงสตรีน่าตายคนนั้นหรือ”

ต้าหวางทรงตรัสและเดินนำหน้าพวกเขา พระนางทรงหันไปหานางโลมผู้นั้น แล้วจึงทรงดำรัสว่า “นายท่านของพวกเราชอบบุรุษ หาได้ชอบสตรี” ไป๋กุ้ยเฟยทรงกล่าวเช่นนี้ แล้วจึงดำเนินตามต้าหวาง ขึ้นบนระเบียงชั้นสอง หย่งเยี่ยและจ้าวเสิ่นต่างเผยยิ้ม และเอ็นดูในการเป็น 'หมาหวงก้าง' ไม ่ยอมให้สตรีใดเข้ามายุ่งกับพระองค์

ได้สิ “มานี่! เจ้านี่ช่างไร้ยางอายกว่าที่ข้าคิดสินะ! ดูท่าสตรีน่ารังเกียจเช่นเจ้านี่มารยาร้อยเล่มเกวียน รูปร่างยังว่าน่ารังเกียจแล้ว จิตใจเจ้าสิ! หึ ยิ่งกว่าเสียอีก”

เจียงหร่านอยากร้องไห้แต่นางร้องจนไร้น้ำตาแล้ว ตั้งแต่รู้ว่าฉู่อี้เฉินสั่งประหารคนตระกูลเจี่ยงทั้งตระกูล นางร่ำไห้ราวกับคนบ้า นางร้องจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด แต่นางก็ไม่อาจกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้ว นางโง่เองจะโทษผู้ใดได้เล่า! ฉู่อี้เฉินจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาคมกริ บ นางมิใช่สตรีที่งดงามเท่าฟ่านเหยา ไม่อ่อนหวานเอาใจเก่งเช่นสตรีที่เขาเคยพบเห็น แต่นางกลับมีความเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวเหนือกว่าสตรีอื่นใด

ฟางหลันยกมือขึ้นกอดอกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ก็คนมันงาม” “สตรีเช่นเจ้าเรียกว่างาม ก็คงไม่มีหญิงใดขี้ริ้วแล้ว” หยวนจงเอ่ยเสียงเหยียด

เตียวจื่อตาเหลือกค้าง นางเกลียดน้ำเสียงและความโอหังของม่านซือซือจับใจ “ฮิๆๆ ช่างน่านับถือ จ้าวฮูหยินเป็นสตรีที่ชาติกำเนิดต่ำต้อยแต่ความคิดความอ่านกว้างไกลราวกับมีเลือดของชนชั้นสูง”

ตั้งแต่ได้พบหน้า หยางหว่านก็กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า บัดนี้จึงผลิยิ้มออกมาโดยไม่หลงเหลือท่าทีเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้ นางยื่นมือไปประคองอวิ๋นเหยาเหยาขึ้นมาและกุมมือนางไว้แน่น "สมแล้วที่เป็นกุลสตรีจากเจียงหนาน เป็นแม่นางที่เติบโตมาจากแดนริมน้ำจริงๆ ช่างน่าร ักน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน"