ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน Novels & Stories

เสียงครางเจ็บปวดของนาง ไม่ทำให้ สายตาเย็นชานั้นอ่อนลงสักนิด หญิงสาวพยายามรวบรวมกำลังที่มีน้อยนิดกระเถิบกายหมายคิดหนี “องค์รัชทายาท ข้านั้นสกปรก มอมแมม ดูสิผื่นคันขึ้นเต็มตัว

ชิงหรูกล่าวประชด และคำพูดนี้ก็เหมือนยิ่งเติมเชื้อเพลิงให้เซียวเหยียนหลงผู้มากด้วยทิฐิจนพุ่งสูงทันใด เขาตวัดแขนรวบร่างบางเข้าหาตน แนบชิดจนแทบไร้ช่องว่าง สายตาจ้องมองสตรีในอ้อมกอดอย่างไม่ยอมแพ้ “หึงรึ?… ข้าเพียงไม่ชอบให้ของของข้าถูกใครแตะต้องก็เท่านั้น!” สิ้นคำนั้น เขาก ็ผลักร่างนางลงบนเตียงอย่างไร้ความอ่อนโยน

ตั้งแต่จำความได้ สตรีตรงหน้านั้นชอบทำตัวร้ายกาจต่ออวี้เถียนเถียนและมารดาของนาง ทั้งๆ ที่อวี้เสวี่ยหนิงก็ได้รับความรักจากท่านพ่อและผู้คนในจวนอย่างล้นหลาม แต่สตรีผู้นี้ก็ยังชอบทำตัวน่ารังเกียจอยู่เสมอ ขณะที่อวี้เถียนเถียนกำลังจะเดินจากไป ฝนที่ทำให้ถนนลื่นกลับทำให้นางเส ียหลักล้มลง ทว่าก่อนที่ใบหน้าจะกระแทกพื้น ก็มีมือหนายื่นมาประคองไว้ทัน

เฟิงไป๋หลางหลุดขำ “อย่างเจ้าเรียกเด็กอมมือต่างหาก เจ้ายังไม่รู้จักความร้ายกาจจริง ๆ ด้วยซ้ำ หากเจ้าเป็นสตรีร้ายกาจ เช่นนั้นผู้หญิงทั้งโลกก็คงไม่มีใครดีอีกแล้ว” ฉือหวั่นโหรวตาโต ไม่เคยมีใครคิดกับนางเช่นนี้มาก่อน ชาติที่แล้วทุกคนล้วนมองนางเป็นสตรีที่นิสัยน่าชิงชัง รังเกียจ ฉือหวั่นโหรวไม่เคยเจียดเวลาไปแก้ตัวเรื่องไม่เป็นเรื่องเหล่านั้นแม้เพียงเสี้ยว เพราะนางเอาแต่ไล่ตามความรักที่ไม่มีอยู่จริง

ได้ยินถ้อยคำทั้งท่าทีรังเกียจโวยวายของอนุสาวทำให้ซ่งหยวนเลือดขึ้นหน้าเอ่ยคำประชดประชันอย่างหน้าตาเฉย “หญิงสกปรกมีข้อดีที่พวกเจ้าไม่มีวันมี ข้าจะรุนแรงกับนางเช่นใดก็ได้ นางไม่เคยบ่นว่ามีแต่ตอบสนองเร้าอารมณ์ ข้าจะทุบตีรุนแรง ฟาดด้วยโซ่หรือเฆี่ยนด้วยแส้หรือมัดนางไว้กับ เสาทั้งคืน นางล้วนโยกร่อนตอบรับทั้งยังกรีดร้องอย่างพอใจ”

วาจานั้นทำจิ่นเยี่ยนชะงัก ทุกคนถึงกับอึ้ง แม้น้ำเสียงจะเล็กใสแต่กลับแฝงไว้ด้วยความน่ากริ่งเกรง เปี่ยมล้นบารมีของสตรีครองเรือน เหมาะสมแล้วที่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ โจวหลิวหลันรู้ทันจิ่นเยี่ยนยิ่งกว่าใคร

“แล้วคิดหรือไม่ว่าผู้คนจะมองเจ้าเช่นไรหากได้ชื่อว่าผลักลี่หลันตกน้ำ แม้เจ้าปฏิเสธข้าต่อหน้าธารกำนัล แต่เจ้าจะได้ชื่อว่าสตรีร้ายกาจ” “ข้าก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นสตรีดีงามเพียบพร้อมนี่ คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าคนที่เคยทำการค้ากับข้าโดยตรงเคยพูดว่าข้าเป็นสตรีหน้าเนื้อใจเสือ เพียงเพื่อผลกำไรสาม ารถกล่าววาจาต้อนให้คนจนมุมได้” “ซวงซวง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า”

“ดูเหมือนเจ้าจะไม่ค่อยชอบนางนะ” “ข้าไม่ชอบสตรีที่ทั่วทั้งตัวมีแต่วาจาโกหก ทั้งยังเสแสร้งเช่นสตรีดอกบัวขาว แสร้งทำตนเองงดงามและสูงส่ง แต่แท้จริงก็เป็นเพียงดอกบัวที่แปดเปื้อนเพราะฝีมือตนเอง”

หยางเหวินหลงถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองเหล่านักฆ่าชุดดำที่ยืนนิ่งค้าง "เถ้าแก่เนี้ยหอหมื่นบุปผา เป็นสตรีของเปิ่นอ๋อง! หากใครกล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะล้างบางพวกมันทั้งโคตร!"

โดยที่การกระทำของพวกนางทั้งหมดอยู่ในสายตาของสตรีผู้หนึ่งในอาภรณ์งดงาม เกล้ามวยทรงเก้าเทวาประดับอัญมณีเต็มศีรษะประหนึ่งเทพธิดาเดินดิน นางปรายตางดงามมองด้วยสายตาดูแคลนอย่างยิ่ง ก่อนเอ่ยถามขันทีน้อยประจำจวนอ๋อง “สตรีผู้นั้นเป็นใคร เหตุใดจึงให้องค์ชายหย่งเยี่ยเ ล่นดินโคลนสกปรกเช่นนั้น” ขันทีน้อยผู้นั้นก้มหน้าก่อนเอ่ยเสียงสั่น “สตรีผู้นั้นคือเหลียงเจียจื่อคนใหม่ นามว่าหานฉงหรงพ่ะย่ะค่ะ” “องค์หญิงเวินอี๋”