ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน Mga Nobela at Kwento

“เหตุใดเสด็จแม่รังเกียจนางนัก นางทำอันใดให้ ทั้งนางก็ใบหน้างดงามไร้ที่ติด ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสีย ผิดกับสตรีผู้นั้น” จวิ้นอ๋องรังเกียจหลินเหยา ใช้มารยาดัดจริตยั่วยวนบุตรราวกับสตรีในหอนางโลม

เจียงซื่อจวินส่ายหน้า "แบบนี้ดีแล้ว ข้าชอบ" "...ดีอะไรของท่าน ข้าเป็นสตรีนะ" เจียงซื่อจวินแค่นหัวเราะในลำคอ "อะไรของเจ้า สตรีที่ว่าไม่ใช่ฮูหยินข้าหรือ"

หลี่จื่อหานสะอึกกับวาจาของนาง เป็นภรรยาแบบไหนกันไม่เคารพสามีสักนิดก่อนจะเอ่ยชื่อนางเน้นๆชัดๆ "เว่ย ซู หราน เจ้า...หึ..สตรีอัปลักษณ์" "โอ่ว...ข้าถือว่าเป็นคำชมที่จริงใจ ถ้าเจ้าบอกว่าข้างามราวเทพธิดาเจ้าก็คือคนที่คบไม่ได้ เป็นพวกชาเขียว" "ซู เว่ย หราน....."

ตั้งแต่ทะลุมิติมาในแคว้นต้าหลง เซียวหว่านเคยเจอกับหลี่หยวนหยวนอยู่หลายคราว หญิงสาวนางนั้นหุ่นอรชรอ้อนแอ้น สัดส่วนร่างกายดึงดูดใจ ใบหน้างดงามยิ่ง น่าเสียดายที่ความรู้ความสามารถอ่อนด้อย เคราะห์ดีที่นางเป็นสตรีไร้มารยาทและไม่เคยเห็นแก่หน้าผู้ใด ทำให้สร้างข่าวลือเสียหายแก่ นางได้ง่าย

‘สตรีพวกนี้ทำให้เขาเบื่อหน่ายตั้งแต่เมื่อไหร่’ แม้นางจะประโคมแต่งตัวมางดงาม แต่กลับไม่น่ามองเท่าสตรีอีกคนที่ไม่ได้แต่งกายมากมาย แต่กลับสูงส่งจากด้านในจนทำให้คนมองดูต่ำต้อยด้อยค่า เซียวมู่หานเมินหน้าหนีทันทีพลางดำริในใจด้วยความเหยียดหยาม... ‘สตรีผู้นี้ช่างไม่รู้จักเก็บกิริ ยาเอาเสียเลย สันดานลูกอนุก็คือสันดานลูกอนุ ต่อให้ชุบตัวสวมผ้าไหมเลอค่าเพียงใด ก็ไม่มีวันแปรเปลี่ยนเป็นคุณหนูบุตรภรรยาเอกผู้สูงศักดิ์ไปได้หรอก!’

หญิงสาวยิ้มให้เว่ยหรงเหยียน เขายืนรอนางอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะการสนทนา เหวินเสวียนเห็นรอยยิ้มของหญิงสาว ทั้งยังเห็นว่าเว่ยหรงเหยียนจงใจรอนางกลับไปพร้อมกัน ความหงุดหงิดก็ยิ่งปะทุ “หร่วนฉางเล่อ สำรวมหน่อยได้หรือไม่! เจ้าเป็นถึงประมุขของตระกูลใหญ่ ที่แล้วมาก็ถู กกล่าวถึงว่าเป็นสตรีแพศยา อย่าทำให้ผู้อื่นเห็นว่าเจ้าสมควรถูกเรียกเช่นนั้นนัก...มันน่ารังเกียจ”

เจียงหร่านอยากร้องไห้แต่นางร้องจนไร้น้ำตาแล้ว ตั้งแต่รู้ว่าฉู่อี้เฉินสั่งประหารคนตระกูลเจี่ยงทั้งตระกูล นางร่ำไห้ราวกับคนบ้า นางร้องจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด แต่นางก็ไม่อาจกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้ว นางโง่เองจะโทษผู้ใดได้เล่า! ฉู่อี้เฉินจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาคมกริ บ นางมิใช่สตรีที่งดงามเท่าฟ่านเหยา ไม่อ่อนหวานเอาใจเก่งเช่นสตรีที่เขาเคยพบเห็น แต่นางกลับมีความเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวเหนือกว่าสตรีอื่นใด

“หึ!...คิดว่าเจ้าทำเช่นนี้ ข้าจะยอมไปงั้นหรือ ควรรู้ว่าเจ้าเป็นผู้ใด ส่วนข้าเป็นผู้ใด เจ้าไม่เหมาะสมด้วยซ้ำที่จะเลี้ยงดูเขา” ซ่งหานซั่วหัวเราะเบาๆ อย่างเย้ยหยัน นางก็เป็นสตรีที่เห็นแก่ตัวซะเองอยู่วันยังค่ำ จะเลี้ยงดูเด็กคนนั้นให้ดีได้เช่นไรกัน นึกไม่ถึงว่าคำพูดคำ จานางจะเย่อหยิ่งเช่นนี้ เกิดมาทั้งชีวิตนี่เป็นครั้งแรกเสียด้วยซ้ำที่แม่ทัพอย่างเขากลับมาโดยสตรีที่ไหนไม่รู้ไล่ออกไปอย่างไม่เกรงกลัวตายสักนิด แค่เพียงชีวิตนางนั้นยังไม่พอให้ฆ่าเสียด้วยซ้ำ

“เจ้า! ข้าพูดกับเจ้า! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ผู้นี้คือองค์หญิงหยางอิง องค์หญิงลำดับที่สี่ของแคว้นต้าเหยา” นางก็ยังยืนเฉยมองสตรีนางนั้นนิ่ง นานมากกว่าจะกวาดสายตาไปมองหญิงสาวงดงามอีกคนที่มองนางเช่นกัน

“ข้าพูดเช่นไร ก็หมายความเป็นเช่นนั้น คุณหนูเฉียวโปรดอย่าเหนื่อยคิดหาเหตุผลอื่นมาทดแทนเลย คนต่ำตมเช่นข้าย่อมคู่ควรกับฮูหยินตัวร้ายอย่างซ่งจิ่นเหอ หาได้คู่ควรกับท่านไม่” แม้สีหน้าของเจิ้งหยวนจะเรียบนิ่งไม่ไหวติง แววตาเย็นชามิผันแปร แต่คำพูดของเขาดันเสียดแทงแสลงใจ ทำให ้สตรีงามผู้ได้รับสมญานามว่าเป็น ‘สตรีอันดับหนึ่งของต้าเหลียง’ รู้สึกเหมือนตนกำลังถูกอีกฝ่ายถูกจาเสียดสีไม่ให้เกียรติ และถูกด้อยค่าอย่างที่ไม่สมควรเป็น