ความเดือดดาลของพ่อมาเฟียของฉัน Novels & Stories

เดย์ตันหัวฟัดหัวเหวี่ยง “แล้วมึงมาหากูทำไม ว่างมากเลย?” “เพิ่งลงเวร เลยแวะมาดูหน้าคุณพ่อมาเฟียหน่อย” “ดีนะที่มึงแวะมาหากู ไม่งั้นกูได้ระเบิดอารมณ์ใส่ลูกน้องแน่” “หึหึ อดทนเพื่อน อดทนจนกว่าจะแลนด์”

คนเป็นพ่อก้มหน้าละอายใจ “ทำไมพ่อไม่บอกลินดีๆ” “…” ชายวัยกลางคนเม้มปากไม่มีคำตอบให้ หลายครั้งที่เขารู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ที่ทำให้ลูกสาวเดือดร้อน แต่เขาก็ไม่สามารถหักห้ามใจที่จะเล่นพนันได้ หวังโชคจะเข้าข้างแล้วทำให้เขากลับมามีฐานะอีกครั้ง แต่ทุกครั้งเขากลับเสีย และเมื่อยิ ่งเสียก็ยิ่งอยากได้คืน

ฉันกอดอกแล้วลอบหัวเราะอย่างสมเพช "พ่อฉันเป็นมาเฟีย พี่ฉันเป็นมาเฟีย และอดีตสามีก็เป็นมาเฟีย ถ้าอยากได้ฉัน....มันยากหน่อยนะ" "งั้นคุณ...ต้องไปกับผม!"

“ฉันรักคุณนะ” “รักที่ตัวผม หรือเงินของผมล่ะ” ฟังหมอนั่นพล่ามแล้ว จูเลียร์ดูเครียดขึงยิ่งกว่าเดิม เธอพยายามสะกดอารมณ์ให้นิ่งที่สุด แน่ล่ะ เธอท้องกับหนุ่มคราวลูก ที่มีข่าวลือหนาหูว่าพ่อของเขาเป็นมาเฟียใหญ่ที่ทำแต่ธุรกิจผิดกฎหมายที่อิตาลี

ตอนที่ 22 มาเฟียคลั่งเมียเด็ก NC หยาดเหงื่อไหลอาบชโลมกายจนผ้าปูที่นอนขาวสะอาด ริมฝีปากอิ่มขยับตอบรับเรียวปากได้รูปที่บดเบียดลงมาในบางจังหวะ อ้อมแขนเรียวบางโอบกระชับร่างแกร่งจนแทบจะหล่อหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว มาเฟียหนุ่มโจนจ้วงเข้าสู่ร่างบางเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับถ้อยคำหว านด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่า และทำให้ดวงตากลมโตเบิกค้างเพราะเต็ม ไปด้วยหลากหลายความรู้สึก ทั้งตกใจ ทั้งดีใจ ทั้งมีความสุข ในขณะ เดียวกันก็ซาบซึ้งจนน้ำตาปริ่ม

มือหนาเอื้อมไปจับไหล่ตะวันกับอาทิตย์ "จำไว้นะ... รอยแผลเป็นที่ตัวพ่อ รูปถ่ายพวกนี้... มันคือบทเรียน พ่อเคยเดินผิดทาง จนเกือบจะหาทางออกไม่เจอ แต่เพราะมีแม่... และมีพวกหนู พ่อถึงเดินออกมาได้" "ปาป๊าเสียใจไหม ที่ทำเขาเจ็บ" จันทร์เจ้าถาม "เสียใจครับ ทุกสิ่งที่พ่อทำลงไป มันเป็นบาปท ี่ติดตัวพ่อไปตลอด... พ่อถึงต้องพยายามทำทุกอย่างในวันนี้ให้ดีที่สุด ให้ขาวสะอาดที่สุด เพื่อที่พวกหนูจะได้ไม่ต้องไปเดินซ้ำรอยเดิมของพ่อ พ่อไม่อยากให้หนูภูมิใจที่พ่อเคยเป็นมาเฟีย... แต่อยากให้ภูมิใจที่พ่อ 'เลิก' เป็นมันได้"

“ลูกน้องคุณเรียกคุณว่าเฮีย” “ครับ ฟ่างอยากเรียกผมแบบนั้นไหม” “ไม่ค่ะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ถ้าสิ่งที่คุณกังวลจนทำให้เราต้องมาอยู่ด้วยกันแบบนี้คือเรื่องท้อง งั้นเราก็มารอดูกันแค่เรื่องนั้นได้ไหมคะ ฟ่างยอมคุณเยอะแล้วนะ” มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก รู้ว่าเธอไม่ยอมคน ไม่ยอมง ่ายๆ แต่เขารับมือได้

หัวใจเธอสั่นวูบ ความคิดตีรวนไม่หยุด “นี่มันชีวิตคนนะ…จะฆ่าแกงกันง่าย ๆ โดยไม่เห็นค่ากันเลยหรือ? ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมลูกน้องเขาถึงกล้าพาพ่อไปเดิมพันกับเงินก้อนนั้น…เพราะเจ้านายอย่างเขาก็เลือดเย็นไม่ต่างกัน” ริมฝีปากเธอขมุบขมิบพึมพำแผ่ว ๆ ในใจ “บ้าที่สุด…เมื่อไหร่ฉันถึงจ ะหลุดพ้นจากมาเฟียบ้าเลือดคนนี้สักที” “คุณผู้หญิงค่ะ เป็นยังไงบ้าง…ข้าวต้มถูกปากหรือเปล่า?”

“ฉันจะบอกหนูถึงสาเหตุที่คริสเกลียดขี้หน้าฉันขนาดนี้ นั่นเพราะฉันเป็นคนฆ่าพ่อของแกไงล่ะ ฉันเป็นคนฆ่าสามีตัวเอง แล้วมันก็เป็นตราบาปมาจนถึงทุกวันนี้” ได้ยินอย่างนั้นชญานีก็อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก กำลังดึงสติว่าสิ่งที่ได้ยินมานั้นมันคือเรื่องจริงงั้นหรือ มิน่าล่ะความสัมพ ันธ์ของแม่ลูกคู่นี้ถึงได้ดูแย่มาก ตอนนี้เธอเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องโผเข้ากอดเพื่อปลอบใจพิมพ์ผกา ที่กำลังร้องไห้อย่างหนักหน่วง เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เจ็บปวดในอดีตอีกครั้ง

“ทำไมคุณไม่บอกเธอว่าคุณอยู่กับผม และกำลังคบหาดูใจกันอยู่” “แม่ฉันคงอกแตกตายพอดี ที่ลูกสาวไปคว้ามาเฟียอิตาลีมาเป็นแฟน” “ก็ไม่เห็นแปลก ใครๆ ก็อยากได้ผมไปเป็นแฟน” ดาร์ซี่ยิ้มให้เธอและยักคิ้ว เธอทอดสายตาของชายหนุ่มดุดันหลายบุคลิก ครั้งที่เจอกัน เขาบ้าดีเดือดเอามากๆ หลังๆ มาเธอกลับรู้สึกว่าเขาเหมือนกับแมวเชื่องมากกว่า