Novelas y relatos de จางเหมยหลิน สตรีไร้ธาตุ

ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวใหม่ของนางหรือเจี่ยนอิง พวกเขาล้วนเป็นคนสำคัญ หลังจากที่ไล่ตามและค้นหาร่องรอยของเจี่ยนอิงมาเกือบเดือน กระทั่งระหว่างทางได้ปะทะกับไป๋ซูอย่างไม่ตั้งใจ จูเสวี่ยหลิน หรือสตรีที่ชาวยุทธ์ต่างเรียกขานว่า นางมารประจิมเหมันต์ไร้ใจ ก็ยังคงช้ากว่าเจี่ยนอิงไปก้าวหน ึ่งเสมอ เขามักจะจากไปแล้ว คล้ายนำหน้านางไปเพียงก้าวหนึ่ง

ว่างเปล่า ไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น รินชะเง้อมองไปรอบห้อง ดวงตายังมืดเบลอๆ จากการนอนยาวทั้งเย็น แต่เมื่อไม่เห็นสามีอยู่ในห้อง หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกตื่นกลัวและว้าเหว่ตีตื้นขึ้นมาทันที "พี่คิงส์" เธอเรียกเสียงแผ่ว ไม่มีคำตอบ ร่างบางลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ ว เดินไปดูที่ห้องน้ำก็ว่างเปล่าอีก

ไม่มีผู้ใดในยุทธภพรู้เลยว่าลี่หลันซิน คือจอมยุทธ์หญิงผู้ลึกลับในตำนาน นางคือสตรีสองธาตุต่างขั้วที่ยังมีลมหายใจอยู่นั่นเอง ที่ต้องปกปิดเป็นความลับ เพราะไม่อยากเข้าเฝ้าหนานกงหมิงฮ่องเต้ บุรุษสูงศักดิ์ผู้ปกครองแคว้นวัยสี่สิบห้าปี นางไม่อยากแต่งเข้าเป็นสนมของคนผู้ นั้น พอ ๆ กับไม่อยากข้องเกี่ยวกับบุรุษในราชวงศ์คนอื่น ๆ เช่นกัน

สตรีไร้ยางอายย่อมไม่มีค่าให้มองหาความดีงาม ในเมื่อกล้าทำตัวหน้าหนาคิดรวบรัดบุรุษอย่างไร้ความคิด ชีวิตที่เหลือก็จงบวชชีเร้นกายอยู่ในอารามเถอะ! ลู่เหมยเป็นสตรีที่มีดีเกินกว่าตัวนางเองจะรู้เสียอีก นางเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม สะอาดสะอ้าน แม้ผิวพรรณหยาบกร้านไปบ้างฝ่ามือ

ของข้ามาทางนี้แล้วข้าก็ไร้ซึ่งหนทางหวนให้กลับแล้ว” คำพูดของจางซิงซินทำให้หลินเหม่ยเหยาทอดถอนใจออกมา ในชาติที่แล้วฉินอ๋องไร้ซึ่งบุตรและธิดา จวนอ๋องไร้ซึ่งนายหญิงคอยดูแลจวน ส่วนจางซิงซินหลังจากที่นางแต่งเข้าจวนสกุลซ่งก็ไม่ได้พบกันอีกเลย หลินเหม่ยเหย าจึงไม่กล้าคาดเดาว่าในอนาคตสตรีผู้นี้จะมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร

แต่บุรุษในห้องทั้งหลายประมาทอารมณ์ของสตรีจนเกินไป หลินซิ่นคนคั่นกลางในความสัมพันธ์ เข้ามาในห้องอยู่นานสองนานไม่ปริปาก เพราะพูดกับใครก็ไม่มีใครพูดด้วย นางบำเรอชั้นต่ำรีบมองหน้าองค์หญิงหยางลู่อิงฮวา เรื่องราวที่ต้องพูดในวันนี้ สามารถสร้างแต้มต่อให้ชีวิตของนางพลิกผันได ้ จะสุขสบายก็ครานี้ สายตาของหลินซิ่นเหลือบไปมองสำรวจ สตรีที่เข้ามาพร้อมองค์หญิง สัญชาตญาณบ่งบอกนางว่า สตรีงดงามอ่อนหวานนั่นคืออวี่เทียนเหมย บุตรีราชครูอวี่ผู้เลื่องชื่อ

คฤหาสน์ตระกูลซ่ง ข่าวที่เหมยหลินแท้งลูกไม่ได้ถูกแพร่งพรายออกไป จุดสำคัญคือเธอเป็นนักแสดงมีชื่อเสียง และอีกอย่างคือครอบครัวทั้งสองฝ่ายไม่รับรู้ ไม่มีใครได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเหมยหลินในคืนนั้น

เสิ่นเทามองเฟิงหยางด้วยสายตาคล้ายประเมิน คงกำลังคิดว่าจะใช้ผลประโยชน์จากฐานะของเฟิงหยางอย่างไร ภรรยาของเสิ่นเซียวอวี้มาจากเจียงหนาน แซ่จาง นามว่าเหมยเหมย ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้แปดเดือนกว่า จางเหมยเหมยในบ้านเสิ่นแทบไม่มีบทบาทอะไรสำคัญ แม้มาจากตระกูลผู้รากมาก ดี แต่กลับถูกหนิงลี่กดข่มเอาไว้อยู่หมัด

เพื่อนสนิทที่เป็นคนคิดบวกและมองโลกในแง่ดี สาดสายไปยังผู้หญิงที่เพื่อนกล่าวถึง ด้วยตาเป็นประกายปลาบปลื้ม แล้วพูดต่อ “ออร่าจับสะขนาดนั้น เป็นใครใครก็กลัว ดูสิเป็นเป้าสายตาสะ อีกอย่างถึงไม่ใช่เจ้าหญิงหรือเชื้อเจ้า แต่บ่งบอกถึงอภิมหาเศรษฐีอยู่นา ว่า...” “เธอชื่อเ หม่ยหลินหรือหยางเหม่ยหลิน อายุสามสิบสามปี เป็นเจ้าของที่ที่พวกเธอชอบมาเดินตากแอร์อยู่นี่ไง...” ประโยคกล่าวถึงประหนึ่งรู้ดีจบลง

ณ คฤหาสน์อันหรูหราของตระกูลหวัง เสียงดนตรีและเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานดังแว่วมาจากห้องโถงใหญ่ หวังซูหลิน ภรรยาของจางเหวินหัว กำลังจัดงานเลี้ยงน้ำชายามบ่ายสำหรับสตรีชั้นสูงในเมืองหลวง เฉินหลิงเหมยยืนอยู่มุมหนึ่งของห้อง รู้สึกประหม่าเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นาง ได้รับเชิญมางานเช่นนี้ นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าอ่อนประดับลายดอกบัว ดูสง่างามแต่ไม่โอ่อ่าจนเกินไป