Novelas y relatos de จางเหมยหลิน สตรีไร้ธาตุ

มู่เฟิงลอบปาดเหงื่อ นี่แหละคือสาเหตุที่แท้จริงว่าทำไม หลินเวย สตรีที่งดงามปานล่มเมือง ร่ำรวยมหาศาล และเพียบพร้อมทุกอย่าง ถึงยังคง 'โสด' มาตลอดสองปี

สายตาเย็นชามองดูจินหงและหลงเป่าเวียนสลับสตรีสองนางเพื่อเสพสมครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างของทั้งสองเต็มไปด้วยกลิ่นคาวของน้ำกามที่สาดพ่นทิ้งไว้ทั่วร่าง จางเยี่ยนฟางมองอดีตสามีด้วยสายตาที่เจ็บปวด ความแค้นและความอัปยศที่เกิดในวันนี้หากรอดชีวิตไปได้นางจะไม่มีวันลืม

มู่เฟิงลอบปาดเหงื่อ นี่แหละคือสาเหตุที่แท้จริงว่าทำไม หลินเวย สตรีที่งดงามปานล่มเมือง ร่ำรวยมหาศาล และเพียบพร้อมทุกอย่าง ถึงยังคง 'โสด' มาตลอดสองปี

หลินเมิ่งยวนมองใบหน้าที่งดงามและเปี่ยมไปด้วยพลังของจางจื่ออิงอย่างเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ รู้สึกตื่นเต้นจากการพบพานสตรีที่คุยภาษาเดียวกันอย่างในสายตาของเขา นางเล่นดนตรีอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับมีความองอาจเยี่ยงบุรุษ อุปนิสัยกล้าได้กล้าเสีย สตรีเช่นนี้เขาไม่คิดว่าจะมีในโลก ************************

ไม่สิ นางคืออู๋ซิน สตรีที่ไม่เจ็บป่วย ไม่แก่ และไม่ดับสูญ และนาง...ได้แต่มองผู้คนรอบตัวล้มหายตายจาก ช่วงพันปีแรกยังพอทน เพราะตัวตนของจูหลานไม่มีใครรับรู้ กระทั่งผ่านไปหนึ่งพันห้าร้อยปีเริ่มมีเหล่าปิศาจ ทวยเทพ รวมไปถึงเหล่าอสูรรู้ว่าเลือดของนางมีคุณสมบัติในการเยียวยา

จอยเหลือบตามองเหมือนแพรก่อนจะถอยออกไปจากบริเวณนั้น รู้สึกไม่ชอบสายตาที่อีกฝ่ายมองน้องเจตน์เลยสักนิด “ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่ตั้งใจไว้แต่แรกแล้ว” เหมือนแพรเอ่ยพลางลอบสำรวจหญิงสาวรุ่นน้องตรงหน้า จันทร์กระจ่างในวันนี้ แตกต่างจากจันทร์กระจ่างในวันวาน ผู้หญิงที่หล่อนตั้งคำถามม าตลอดว่ามีอะไรเหนือกว่า เวลานี้คำตอบนั้นเริ่มปรากฏต่อสายตา ผู้หญิงที่อิชย์ไม่เคยสนใจมากไปกว่ามีไว้เพื่อใช้เป็นเครื่องบำบัดความใคร่ ตอนนี้กลับก้าวขึ้นมาเป็นตัวจริง มีออร่าสดใส ผุดผาดบาดตาอย่างคนที่มีความสุขล้นปรี่

ข่าวลือเหล่านี้ลอยเข้าหูของ เฟิ่งเหมยหลิน นางเอกงิ้วอันดับหนึ่งแห่งคณะงิ้วหลวง เฟิ่งเหมยหลินคือหงส์ฟ้าตัวจริงแห่งวงการ นางเกิดมาในตระกูลนักแสดง งดงามอย่างไร้ที่ติ และมีพรสวรรค์ที่ถูกเจียระไนมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ทุกท่วงท่าของนางสมบูรณ์แบบ ทุกโน้ตที่ขับขานออกมานั้นไร้ซ ึ่งข้อผิดพลาด นางคือมาตรฐาน คือจุดสูงสุดที่นักแสดงงิ้วทุกคนใฝ่ฝันจะไปให้ถึง และนางก็รู้ตัวดีถึงสถานะของตนเอง

ฉางเล่ยที่ยังงุนงงอยู่เดินไปข้างตัวของซูเมี่ยวจิน พอเขาเห็นตรงหน้าว่าบนตอไม้นั้นมีเห็ดรูปร่างประหลาดสีแดงเลือดนกขึ้นอยู่เต็มไปหมด เขาก็หันไปถามภรรยาทันทีว่านี่มันอะไร เพราะเขาไม่รู้จักมัน “นี่คือเห็ดหลินจือแดงค่ะ ราคาแพงมากนะคุณ” ซูเมี่ยวจินบอกข้อมูลตามที่ระบบซึ่งกำลังโอ ้อวดความสามารถในความคิดของเธอเสียงดังบอก

หากเป็นเช่นนั้นจริงคงไม่มีภาพบัดสีให้นางเห็นกระมัง! หลินซูซินละสายตาจากสามีที่น่ารังเกียจมามองสตรีอีกคนซึ่งจับจังหวะกำลังลอบอมยิ้มแวบหนึ่ง นางผู้นี้ที่แท้ก็มิใช่ใครอื่น นางคือจางจิ่วเม่ย แม่นางน้อยญาติสาวฝั่งมารดาของเกาหมิง

เหม่ยหลิน หมายถึงลูกชายคนเล็กของตน เลียม หยางตง* คนรักของเตียวหยวนหยวน “คุณแม่...พูดไม่ถูกต้องนะคะ” “ฮึ ใครเป็นแม่เธอ ฉันไม่เคยคิดรับผู้หญิงแบบนี้เข้าตระกูล แม้แต่รับไหว้ฉันยังบอกให้เธอกองไว้ตรงพื้นเลย”