จางเหมยหลิน สตรีไร้ธาตุ Mga Nobela at Kwento

มู่เฟิงลอบปาดเหงื่อ นี่แหละคือสาเหตุที่แท้จริงว่าทำไม หลินเวย สตรีที่งดงามปานล่มเมือง ร่ำรวยมหาศาล และเพียบพร้อมทุกอย่าง ถึงยังคง 'โสด' มาตลอดสองปี

สายตาเย็นชามองดูจินหงและหลงเป่าเวียนสลับสตรีสองนางเพื่อเสพสมครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างของทั้งสองเต็มไปด้วยกลิ่นคาวของน้ำกามที่สาดพ่นทิ้งไว้ทั่วร่าง จางเยี่ยนฟางมองอดีตสามีด้วยสายตาที่เจ็บปวด ความแค้นและความอัปยศที่เกิดในวันนี้หากรอดชีวิตไปได้นางจะไม่มีวันลืม

มู่เฟิงลอบปาดเหงื่อ นี่แหละคือสาเหตุที่แท้จริงว่าทำไม หลินเวย สตรีที่งดงามปานล่มเมือง ร่ำรวยมหาศาล และเพียบพร้อมทุกอย่าง ถึงยังคง 'โสด' มาตลอดสองปี

หลินเมิ่งยวนมองใบหน้าที่งดงามและเปี่ยมไปด้วยพลังของจางจื่ออิงอย่างเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ รู้สึกตื่นเต้นจากการพบพานสตรีที่คุยภาษาเดียวกันอย่างในสายตาของเขา นางเล่นดนตรีอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับมีความองอาจเยี่ยงบุรุษ อุปนิสัยกล้าได้กล้าเสีย สตรีเช่นนี้เขาไม่คิดว่าจะมีในโลก ************************

ไม่สิ นางคืออู๋ซิน สตรีที่ไม่เจ็บป่วย ไม่แก่ และไม่ดับสูญ และนาง...ได้แต่มองผู้คนรอบตัวล้มหายตายจาก ช่วงพันปีแรกยังพอทน เพราะตัวตนของจูหลานไม่มีใครรับรู้ กระทั่งผ่านไปหนึ่งพันห้าร้อยปีเริ่มมีเหล่าปิศาจ ทวยเทพ รวมไปถึงเหล่าอสูรรู้ว่าเลือดของนางมีคุณสมบัติในการเยียวยา

มีนามว่า ‘ไป๋ลี่หลิน’ ไป๋ลี่หลิน สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและชาติตระกูล แต่กลับมีนิสัยร้ายกาจ เอาแต่ใจ และที่สำคัญที่สุดคือ... ‘โง่เขลาเบาปัญญา’ นางหลงรักฮ่องเต้ ‘จ้าวเหยียน’ อย่างหัวปักหัวปำ ยอมทำทุกอย่างเพื่อเรียกร้องความสนใจ แม้กระทั่งใช้อำนาจของบิดาบีบบังคับให้เขาแต ่งตั้งตน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความหมางเมินในคืนเข้าหอ และสายตาที่มองนางราวกับสิ่งของน่ารังเกียจ

่วงหน้าให้แก่สตรีแปลกหน้าในชุดซอมซ่อ เขากระทำไปตามสัญชาตญาณที่บอกเขาว่า สตรีผู้นี้มีความพิเศษที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันทรุดโทรม และวันนี้ สัญชาตญาณของเขาก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามันถูกต้องและแม่นยำอย่างที่สุด หมิงหลินเชี่ยนไม่ได้เป็นเพียงแค่ครูสอนเทนนิสที่เก่ งกาจ ทว่าเธอคือเพชรเม็ดงามที่ซ่อนตัวอยู่ในโคลนตม เป็นยอดฝีมือที่พร้อมจะเปล่งประกายเจิดจรัสเมื่อถึงเวลาอันควร การที่น้องชายของเขาได้ฝากฝังชีวิตและอนาคตเอาไว้ในมือของสตรีผู้มีอุดมการณ์อันแรงกล้าผู้นี้ ถือเป็นความโชคดีที่สุดของตระกูลเหอ

หญิงสาวพยักหน้ารัวเร็วราวกับจะหลุดออกจากคอ "ฮูหยินโกรธท่านแม่ทัพมากจนเป็นลมไป ถึงได้จำอะไรไม่ได้เลย" ซูซินชะงัก ฮูหยิน? แม่ทัพ? นี่มันคำศัพท์จากซีรีส์จีนชัด ๆ เธอก้มมองตัวเองทันที ชุดผ้าไหมสีอ่อนที่สวมอยู่ช่างงดงามและประณีตเกินกว่าคนธรรมดาจะสวมใส่ได้ มือขาว เนียนราวหยก เล็บถูกตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ร่างกายนี้ไม่ใช่ของหญิงสาวมนุษย์เงินเดือนที่นอนวันละสี่ชั่วโมงอย่างแน่นอน

จอยเหลือบตามองเหมือนแพรก่อนจะถอยออกไปจากบริเวณนั้น รู้สึกไม่ชอบสายตาที่อีกฝ่ายมองน้องเจตน์เลยสักนิด “ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่ตั้งใจไว้แต่แรกแล้ว” เหมือนแพรเอ่ยพลางลอบสำรวจหญิงสาวรุ่นน้องตรงหน้า จันทร์กระจ่างในวันนี้ แตกต่างจากจันทร์กระจ่างในวันวาน ผู้หญิงที่หล่อนตั้งคำถามม าตลอดว่ามีอะไรเหนือกว่า เวลานี้คำตอบนั้นเริ่มปรากฏต่อสายตา ผู้หญิงที่อิชย์ไม่เคยสนใจมากไปกว่ามีไว้เพื่อใช้เป็นเครื่องบำบัดความใคร่ ตอนนี้กลับก้าวขึ้นมาเป็นตัวจริง มีออร่าสดใส ผุดผาดบาดตาอย่างคนที่มีความสุขล้นปรี่

ข่าวลือเหล่านี้ลอยเข้าหูของ เฟิ่งเหมยหลิน นางเอกงิ้วอันดับหนึ่งแห่งคณะงิ้วหลวง เฟิ่งเหมยหลินคือหงส์ฟ้าตัวจริงแห่งวงการ นางเกิดมาในตระกูลนักแสดง งดงามอย่างไร้ที่ติ และมีพรสวรรค์ที่ถูกเจียระไนมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ทุกท่วงท่าของนางสมบูรณ์แบบ ทุกโน้ตที่ขับขานออกมานั้นไร้ซ ึ่งข้อผิดพลาด นางคือมาตรฐาน คือจุดสูงสุดที่นักแสดงงิ้วทุกคนใฝ่ฝันจะไปให้ถึง และนางก็รู้ตัวดีถึงสถานะของตนเอง