ฉลาด

ตราบาปที่เขาทำกับเธอในวันนั้น กลายมาเป็นของสำคัญในวันนี้ พสิกาตัดสินใจใช้ร่างกายใช้หนี้ให้ปภังกร เพื่อจบปัญหาหนี้สินที่เธอไม่ได้ก่อ วันหนึ่งเธอรู้ว่าสิ่งที่ได้มาจากเขา มันมากกว่าความเจ็บปวด "ทำไมไม่รับโทรศัพท์!"เสียงแหบห้าวตะโกนถาม เมื่อหันมามองหน้าเธอเต็มสองตา "ฉัน..."พสิกาหาเสียงตัวเองไม่เจอ จะบอกว่าไม่สบายมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่รับสายเขาไม่ได้ ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เมื่อหันมาสบตากับเขา ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะอีกไม่นานเธอจะเป็นอิสระ เธอมีช่องทางหาเงินมาคืนเขาแล้ว "ฉันไม่อยากรับ!"เขาแรงมาเธอก็แรงกลับ คำตอบและน้ำเสียงของเธอทำให้หัวคิ้วเข้มกระตุก ตาคู่คมมองหน้าหญิงสาว มองตากลมโตที่มีแววถือดีอยู่ในนั้น "กล้ามากนะที่พูดแบบนี้กับผม ลืมแล้วเหรอว่าฐานะคุณคืออะไร แล้วมีหน้าที่ทำอะไร!" "ฉันไม่เคยลืมหรอกค่ะว่าฉันเป็นลูกหนี้ของคุณ คุณนั่นแหละที่ลืมสถานะของตัวเอง คุณเป็นเจ้าหนี้ไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้"

*3 ซีรีส์นางร้าย* 1. เป็นนางร้ายกลับใจไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น คำโปรย...เมื่อต้องเข้าไปอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจที่ทำชั่วมามากมาย อย่าว่าให้กลับตัวกลับใจเลย หนีไปยังจะง่ายซะกว่า โจทก์เยอะเหลือเกิน ทว่า..คนผู้นั้นไหนว่าเกลียดกันนักหนา เหตุใดจึงได้เอาตัวมาพัวพันกันไม่เลิกเล่า! 2. สตรีร้ายกาจผู้นี้อยากเป็นคนดีแล้ว คำโปรย...ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจที่บ่าวไพร่ชิงชัง บุตรสาวหวาดหวั่น สามีห่างเหิน หนทางเดียวที่นางจะอยู่รอดคือจะต้องเปลี่ยนตนเองให้เป็นคนดี ทว่า...เหล่าคนที่เคยร้ายกับนาง นางก็ไม่อาจละเว้นไปได้เช่นกัน! 3. ผู้ใดก็ว่าข้าร้าย คำโปรย...เธอไม่คิดว่าการถูกจับพลัดจับผลูไปฟังเรื่องเล่าบนหินสลักเก่าแก่ที่มีอายุราวพัน ๆ ปีจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล….แต่เอาเถอะ ไปตบคนจอมเสแสร้งเหล่านั้นก็น่าจะสนุกดีเหมือนกัน!

เธอรักผู้ชายคนหนึ่งสุดหัวใจ แต่สิ่งที่ได้จากเขาทำให้เธอตัดสินใจ "คุณเตชิน...เราหย่ากันเถอะค่ะ" แต่ทำไมเธอถึงจากเขาไปไม่ได้ "ฉันไม่หย่า" ดาริกา ดีใจและมีความสุขที่ได้แต่งงานกับคนที่แอบรักมานานอย่าง เตชิน แต่...การแต่งงานใช้ชีวิตคู่ไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาไม่เคยรักเธอเลย

“เรียนยังไม่จบก็มีเมียได้ ไม่มีกฎหมายข้อไหนห้ามเอาไว้สักหน่อย มีแต่พิ้งค์นั่นแหละไม่ยอมใจอ่อนเป็นเมียผมสักที ไม่รู้จะให้รอไปถึงเมื่อไหร่ ทนไม่ไหวขึ้นมาจับปล้ำแล้วเช้ามาก็ให้แม่ไปขอเลยดีไหมนะจะได้จบ ๆ ไป”

ระหว่างที่เลือกซื้อวัตถุดิบและอุปกรณ์มาทำหมูกระทะฉลองที่ได้เลื่อนตำแหน่งอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันต้องตายอย่างอนาถ! ไม่เพียงแค่นั้นชีวิตยังผกผันไปอยู่ในครอบครัวที่สุดแสนจะรันทด นี่มันอะไรกัน!

“ทำไมไม่ปลุกผม จะกลับทำไมไม่บอก โน้ตก็ไม่ทิ้งไว้ให้แล้วทำไมไม่เอาเงินไปด้วยทั้งที่ผมก็วางไว้ให้บนกระเป๋าคุณแล้ว” ภคิณเอ่ยเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน ทว่าคนฟังนั้นเรากับถูกจู่โจมเข้าอย่างจัง ดวงหน้าสวยที่ตกแต่งเอาไว้อย่างบางเบา กลับแดงระเรื่อขึ้น อาย… หรือโกรธกันแน่นะอารมณ์นี้ นับพรเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ หัวใจเธออยู่ไม่สงบเท่าไหร่นัก ก็ให้ตายสิ ผู้ชายคนแรก คนเดียว วันไนท์สแตนด์ของเธออยู่ ๆ ก็มาอยู่ตรงหน้า แถมเป็นหนึ่งในคนของบริษัทที่ดูแล้วท่าทางจะตำแหน่งสูง ดูจากที่พนักงานของบริษัทที่ปฏิบัติต่อเขา นี่เขาคงจะไม่คิดมาจ่ายค่าตัวกันตรงนี้หรอกนะ

เธอช่วยชีวิตเขาเอาไว้จากอันตราย แต่เขากลับจะยกเธอให้กับคนอื่นเผื่อผลประโยชน์

เอื้อมนาง..หญิงสาวขี้โรค ผู้มารู้ความจริงทีหลังว่า..เธอโดนวางยาจากชู้ของพ่อ แถมดันโดนนังชู้เวรผลักตกบันได..เสียชีวิตดื้อๆ ไปซะอย่างงั้น คำอธิษฐานครั้งสุดท้ายของวิญญาณสาว..คือ 'การย้อนเวลา' แม้จะต้องแลกกับจิตวิญญาณหลังความตายเธอก็ยอม แต่ไหงคู่สัญญาสุดหล่อ ถึงส่งเธอมาอยู่ในร่างหญิงสาว ผู้ได้รับฉายาว่า 'ร่าน' 'แรด' ด้วยเล่า ตาย!! เธอตายแน่..ไม่โบ๊ะแตกยังไงไหว? แถมผู้ชายสุดหล่อเซอร์ในชุดช็อปคณะวิศวะ แปะหราคำว่า ‘friend zone’ นี่อีก เขาจะรู้มั้ยนะ ว่าหล่อนไม่ใช่เพื่อนสนิทสมัยเด็ก!! ไหนจะความสัมพันธ์อิรุงตุงนังชวนปวดหัวนี่อีก..ได้โปรดส่งหล่อนกลับร่างเดิมเถอะ!

เสิ่นเมี่ยวหญิงสาวจากยุคปัจจุบันที่ย้อนเวลากลับมาในร่างของตัวเองวัย 7 ขวบ ในปี 1980 ช่วงเวลาที่ประเทศกำลังเปลี่ยนผ่านสู่ยุคเศรษฐกิจใหม่ เธอได้กลับมาในช่วงที่พ่อของเธอกำลังถูกบีบบังคับให้สละตำแหน่งงานในโรงงานให้พี่ชายผู้เห็นแก่ตัว แม่ยังคงทำงานในโรงงานตัดเย็บของรัฐโดยไม่รู้ว่ากำลังจะถูกปลดและธุรกิจในครอบครัวก็ไม่มีอนาคต ดังนั้นเสิ่นเมี่ยวจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง! ด้วย "ระบบความรู้" ที่ติดตัวมา ขณะที่เธอค่อย ๆ เติบโตขึ้น ความสามารถของเธอเริ่มฉายแววและเป็นที่จับตามองของหลายคน ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรค! เสิ่นเมี่ยวจะสามารถนำพาครอบครัวไปสู่อนาคตที่มั่นคงได้หรือไม่? และโชคชะตาจะนำพาเธอไปสู่จุดไหนในเส้นทางแห่งการเปลี่ยนแปลงนี้? มาติดตามความสนุกไปพร้อม ๆ กันค่ะ

“ในเมื่อเธอไม่ยอมตอบคำถาม ก็เท่ากับว่าเธอจงใจทำให้ฉันโมโห เพราะงั้นก็เป็นที่รองรับอารมณ์ของฉันไปแล้วกัน"