보관함
검색
SiRen เงือกสาว ผจญภัย

SiRen เงือกสาว ผจญภัย

โรแมนติก
last update최신 업데이트 : 2025-08-16
작가:  จันตรา완결
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
82챕터
1.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

시놉시스

นางเอกเก่ง

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

ดื้อรั้น

ความรักต้องห้าม

รักแรกพบ

แฟนตาซี

นีร่า เงือกสาวผู้ไร้เดียงสา ถูกคลื่นโชคชะตาพัดขึ้นฝั่ง ต้องเรียนรู้โลกมนุษย์อันโหดร้าย พร้อมหัวใจที่สั่นไหวให้ชายลึกลับท่ามกลางไฟแค้นและการไล่ล่า

더 보기

1화

#1 เงาสีทองใต้ท้องเรือ

นิยายเซตนี้มีสองเรื่อง ฮูหยินร้อนสวาท และลี่จูสะใภ้ในตำนาน

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน เฉ่าฟ่าน

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว

ฮูหยินร้อนสวาท

         ที่ห้องนอน ภายในบ้านหลังใหญ่ของเศรษฐีผู้มั่งคั่งมีนามว่า ‘จางเยี่ยนเฟย’

         “ท่านพี่… ก่อนไปท่านพี่จะไม่ร่ำลาข้าเชียวหรือ… คราวนี้ท่านพี่ไปตั้งหลายวัน… ”        

‘เยี่ยนเหนียง’ หรือที่คนรับใช้ในบ้านหลังนี้ต่างเรียกนางว่า ‘ฮูหยินจาง’ เดินเข้ามาสวมกอดสามีที่กำลังเตรียมตัวออกเดินทาง

จางเยี่ยนเฟยเป็นพ่อค้า ทุกเดือนจะต้องออกเดินทางนำสินค้าไปขายยังต่างเมือง การต้องทิ้งภรรยาไปนานจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“เจ้ารอข้ากลับมาก่อนไม่ดีกว่าหรือเยี่ยนเหนียง… ตอนนี้พวกคนงานคงมารอกันแล้ว”

จางเยี่ยนเฟยเป็นห่วงเรื่องการเดินทาง ด้วยมีอุปนิสัยเป็นคนขยัน ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังมาแต่ไหนแต่ไร ทุกเดือนต้องออกเดินทางค้าขายทั้งทางบกและทางน้ำจนร่ำรวยเป็นเศรษฐีในทุกวันนี้

“โธ่… ท่านพี่ ช้านิดหน่อยจะเป็นไรไป หรือว่าท่านพี่กล้าปฏิเสธข้า… ”

เยี่ยนเหนียงรู้วิธีจะเหนี่ยวรั้งสามีเอาไว้ นางจึงแกะผ้าคาดเอว ค่อยๆ เปลื้องผ้าออกจากร่างกายทีละชิ้นจนเปลือยเปล่า อวดเรือนร่างขาวผ่องต่อหน้าสามีชราผู้มีวัยต่างกันราวพ่อกับลูก

“เจ้างามเหลือเกินฮูหยินข้า… ”

จางเยี่ยนเฟยจ้องมองเรือนร่างอะร้าอร่ามของเยี่ยนเหนียง นางช่างเป็นหญิงงดงาม ทั่วสรรพางค์กายไร้ที่ติติง ผิวพรรณขาวเปล่งปลั่งขาวเนียนไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวสะพรั่ง เต้านมอวบใหญ่เป็นทรงสวยสะดุดตาชาย เอวคอดรับกับสะโพกผาย ก้นงอนสวยบ่งบอกถึงแรงกำหนัดและพลังเพศอัดแน่นอยู่ภายใน จะมีก็แต่จางเยี่ยนเฟยเท่านั้นที่รู้ว่าสตรีนางนี้เร่าร้อนเพียงใดเวลาที่นางอยู่บนเตียง

ไม่อาจทนแรงยั่วเย้า…

จางเยี่ยนเฟยโอบเอวภรรยามาที่เตียงนอน ถอดเสื้อผ้าจนเนื้อตัวเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไม่ต่างกัน

“เร็วเถอะท่านพี่… ข้าอยากเหลือเกิน… ”

ด้วยความใคร่เต้นระยับอยู่ในดวงตา นางทอดกายลงนอนบนเตียง ถ่างขารับลำตัวสามี ขยับขึ้นมาทาบทับ เบียดสะโพกพร้อมกับดันแท่งหยกเข้าใส่กลีบดอกเหมยของนางที่ภายในชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำคาวสวาท

“อ๊า… ”

ตาของนางหลับพริ้ม สะดุ้งเมื่อแท่งหยกถูกดันเข้ามา น้ำเสียวคัดหลั่งออกมาอาบชุ่มพุ่มขนรอบโคนอวัยวะเพศของจางเยี่ยนเฟย ขยับเข้าออกในซอกกลีบของนางเป็นจังหวะ

“อ๊า… เสียวมาก รูของเจ้าหนีบแรงเหลือเกินเมียข้า”

จางเยี่ยนเฟยขยับเอวเป็นจังหวะ ใบหน้ากดลงแนบซุกสองเต้าอวบขาวราวกับหยวก กระเพื่อมส่ายตามแรงกระเด้า เชยชมปทุมถันคู่งามอย่างกระหาย ทั้งดูดเลียสลับบีบเคล้นไปมาจนปลายปทุมชูชัน แข็งโด่แดงเรื่อขึ้นมาเป็นสีทับทิม

“อ๊า… ท่านพี่ ข้าเสียว… ซี้ดด… ดูดนมข้าสิ… ข้าชอบโดนดูดนม… ข้าชอบให้ท่านเลียหัวนม”

สองมือของเยี่ยนเหนียงบีบขยำปทุมถันอวบใหญ่ของตัวเอง บีบจนหนั่นเนื้อขาวๆ ปลิ้นออกมาจากซอกนิ้ว เคล้นยอดปทุมที่กำลังเบ่งบวมชูชัน บีบป้อนใส่ปากสามีดูดเลียจนปลายยอดแฉะชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียวๆ

“นมเจ้าใหญ่มาก… สวยมาก… ข้าชอบที่สุด”

สามีชราเล้าโลมให้อย่างเร่าร้อน ทำเอาเมียสาววัยคราวลูกร้องครางครวญบิดตัวไปมาอยู่ใต้ร่างด้วยความซ่านเสียว

“ข้าอยากโดนกระแทกแรงๆ… แทงหนักๆ… ทะ… ท่านพี่ได้โปรด… ”

สองขาเรียวกระหวัดรัดรอบเอวจางเยี่ยนเฟย แขนสองข้างโอบกอดลำตัว รั้งเข้ามาให้ความเป็นหญิงชายสอดใส่แนบชิดเป็นเนื้อเดียวกัน ทว่าแท่งหยกแห่งความเป็นชายของสามีชรานั้นก็เล็กจนรู้สึกได้ถึงความ

ไม่เต็มลำเต็มรู ไม่อาจครูดถูทะลวงร่องได้อย่างที่นางปรารถนา

“ซี้ดดดด… อู้ว… ซี้ดดดด ท่านพี่ขา ได้โปรดกระเด้าแรงๆ แทงลึกๆ… ข้าทรมาน… อย่าปรานีข้า”

เยี่ยนเหนียงร้องขออย่างไร้ยางอาย

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

다른 추천

관련 소설

신작 소설

리뷰

จันตรา
จันตรา
ฝากติดตามด้วยน้าา ...
2025-07-07 20:12:12
0
0
82 챕터
#1 เงาสีทองใต้ท้องเรือ
ทะเลยามบ่าย เรือสินค้าลำใหญ่ลอยผ่านกลางอ่าวมูนไวท์อย่างเชื่องช้า เสียงเชือกกระทบกับเสาเรือ ขณะเดียวกันก็มีเสียงฝีเท้าของลูกเรือประสานกับเสียงหัวเราะครึกครื้น จากเหล้ารัมที่หมุนเวียนกันดื่ม “ว่ากันว่ามีเงือกอยู่แถวนี้…”หนึ่งในกลุ่มลูกเรือคนหนึ่งพูดขึ้น “ถ้ามีจริง ข้าขอจับไปขายเเบบตัวเป็นๆ ดีกว่า เนื้อพวกนางทำให้อายุยืน “เเต่..ยายข้าเคยเล่าว่านางมีน้ำตาเป็นไข่มุก” “ถ้านางมีจริงข้าไม่ขออะไรมาก ข้าขอแค่จูบเดียวก็พอ ฮ่าๆ” ลูกเรืออีกคนพูดสวนพลางยกเหล้ารัมเข้าปาก ไม่มีใครในหมู่นักเดินเรือเชื่อว่าพวกนางเงือกมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ พวกเขาเชื่อแค่เรื่องเงิน ทอง และของแลกเปลี่ยนแต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ใต้ท้องเรือของพวกเขา...มีสิ่งมีชีวิตหนึ่งปรากฏตัวอยู่ภายในน้ำ ใต้น้ำที่เย็นเยือก ร่างของหญิงสาวที่มีผิวขาวซีดดั่งไข่มุก ว่ายสวนกระแสน้ำอย่างเงียบงัน นีร่า เงือกสาวหายากแห่งท้องทะเล ทะเลที่เเทบจะไม่มีผู้คนเดินเรือผ่าน เพราะในหมู่นักล่องเรือมักจะร่ำลือกันว่า มีไซเรนหรือเงือกที่มีเสียงอันไพรเราะหลอกล่อ เเละนำพาไปสู่ความตาย หางของนางเป็นเกล็ดสีทองวาววับดั่งเหรียญเรืองแสงในเงามืด นีร่าไม่เคยขึ้นฝั่ง
더 보기
#2 เสียงเรียกจากชายเเปลกหน้า
ใต้น้ำลึกในโพรงหินริมอ่าวมูนไวท์ นีร่านอนนิ่งอยู่บนโขดหิน แต่หัวใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ นางไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมถึงว่ายเข้าไปช่วยเขา? มนุษย์คนนั้น…เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งแต่ดวงตาของเขาในน้ำนั้น—มันสั่นไหวเหมือนกับว่า เขา กลัวความตาย เหมือนกับว่า…เขา ต้องการนาง เงือกในท้องทะเลไม่เชื่อใจมนุษย์ ยิ่งเป็นเงือกหางทองอย่างเธอ—ที่ถูกสั่งไว้ชัดว่า "อย่าให้มนุษย์เห็นเด็ดขาด" แต่ครั้งนี้นางได้ทำลายกฎนั้นไปเรียบร้อย มือขาวของเธอ…แตะต้องมนุษย์แล้ว อีกฝั่งหนึ่ง บนเรือ เรนยืนห่มผ้า ตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำทะเล เขามองผืนน้ำเบื้องล่างอย่างอึ้ง ๆเขาไม่พูดกับใครทั้งวัน ไม่กิน ไม่ดื่ม เอาแต่นั่งที่ท้ายเรือ เฝ้าดูผิวน้ำอย่างเงียบ เหมือนรออะไรบางอย่าง “นางมีอยู่จริง” เขาพึมพำอีกครั้ง และในหัว…ภาพหญิงสาวผมทองสยายยาวลงมากลางหลัง ผิวซีด หางทอง เป็นภาพเดียวที่ชัดที่สุด เขาไม่ได้กลัวนาง แต่รู้สึกเหมือน "อยากเจออีก" เหมือนคนที่เคยจมน้ำ…แต่กลับอยากลงไปอีกครั้ง แม้รู้ว่าอาจไม่มีใครช่วยไว้ได้เหมือนเดิม คืนนั้น นีร่ายังไม่หลับนางว่ายขึ้นมาจากโพรงหินอีกรอบ ดวงตาสีเทาเงยขึ้นมองแสงจากโคมเรือไกล ๆ ไม่รู้ทำไม แสงสลัวนั้นถึง
더 보기
#3 จูบเเรก
หน้าผากของพวกเขาทั้งสองแนบชิดกันในน้ำ ไม่มีคำพูดใดๆเเละไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่คืนนี้ มือของเขากุมมือนีร่าแน่นขึ้น นางก็ไม่ได้คิดที่จะดึงมือกลับ แค่ปล่อยให้เขาจับไว้อย่างนั้น เหมือนใจมันไม่อยากขัดอะไรอีกแล้ว “ข้าชื่อเรน”เขาเอ่ยเสียงเบา ในที่สุด นีร่าไม่ได้ตอบ และนางทำท่าขยับปากคล้ายจะพูดนางเเต่ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกชื่อกับมนุษย์รึเปล่าเลยได้เเค่พยักหน้าช้า ๆ แทนคำตอบเท่านั้น…เรนยิ้มให้ แบบที่นางไม่เคยเห็นบนหน้าใครในหลายปีมานี้ มันเป็นรอยยิ้มจริงใจที่ไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มเลย เวลาผ่านไปไม่นาน…. พวกเขายังคงยืนอยู่ในน้ำ สองร่าง สองหัวใจ สองโลกที่ไม่ควรจะมาบรรจบแต่กลับแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างนีร่าเอื้อมมือแตะผมเขาอย่างเบามือ สัมผัสแล้วมันนุ่ม…อุ่น นางไม่เคยแตะมนุษย์มาก่อนเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้กลับอยากรู้ว่า ตัวเขาเป็นยังไง อุณหภูมิแบบนี้…คือมนุษย์ที่เดินบนพื้นดิน ใช่ไหม เรนเอียงหน้าเข้าหานาง เขากลัวว่านางจะหายไปอีก เหมือนเมื่อคืนก่อน “แค่อยู่ตรงนี้…ก็พอแล้ว” เธอขยับตัวเข้าใกล้แนบหน้ากับอกเขา เหมือนจะฟังเสียงหัวใจเขาให้ชัดกว่านี้… คืนนี้ไม่มีเเสงสว่างจากดวงจันทร์ แต่มีความเง
더 보기
#4 การจากลา
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หมอกบางลอยคลุมผืนน้ำ ที่ท่าเรือ จุดที่เรือของเลนทอดสมออยู่ ลูกเรือทุกคนเตรียมของกันวุ่นวาย แต่เรนยังยืนนิ่งอยู่ข้างขอบเรือ มองลงไปในทะเลนิ่ง ราวกับรออะไรบางอย่าง แล้ว...นีร่าก็โผล่ขึ้นจากผิวน้ำ ผมสีทองเปียกหมาด ปลายผมแนบแก้มนางยิ้มจาง ๆ ให้เขา — ยิ้มที่เหมือนจะบอกว่า “ข้ารู้แล้ว...วันนี้ต้องมาถึง” เรนก้มลง ยื่นมือให้นางเหมือนทุกครั้งแต่มือนั้นสั่นเล็กน้อย “ข้าต้องออกเรือน่ะ...มีของที่ต้องไปส่งอีกฟากเกาะ คงไม่ได้กลับมาเร็วๆ นี้” “ก็ไม่ไกลมาก...แต่ก็คงไม่เจอกันสักพัก” นีร่ายังยิ้มอยู่แต่แววตานางหม่นลง “ข้าเข้าใจ...โลกของเจ้ากว้างกว่าแค่ตรงนี้นี่นา” “แค่ข้าได้เห็นหน้าเจ้าก่อนออกเรือ...ก็ดีใจแล้ว” เรนเงียบไปนิดแล้วค่อยๆ ยื่นเเหวนวงหนึ่งให้เธอ “เก็บไว้นะ... ถ้าเจ้าหลงทาง หรือคิดถึงบ้าน จะรู้ว่า...เจ้าเคยมีคนที่รอฟังเสียงทะเล” นีร่าเอื้อมมือไปรับไว้แน่นน้ำซึมที่ขอบตา แต่เธอฝืนยิ้ม “แล้วข้าล่ะ… ถ้าข้าคิดถึงเจ้าล่ะ?” เรนหัวเราะในลำคอเบา ๆก่อนจะก้มลงแตะแก้มนางเบาๆ “แค่เจ้ามองเเหวนวงนี้… ข้าก็จะอยู่ตรงนั้นแล้ว” คลื่นซัดกระทบขอบเรือเ
더 보기
#5 ขาคู่เเรก
ท้องฟ้ามืดครึ้มตั้งแต่บ่ายคลื่นเริ่มแรงตั้งแต่ยังไม่ทันพรบค่ำ นีร่าพยายามว่ายหนีคลื่นลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวเเละเริ่มกลืนทุกอย่างในน้ำไปทีละนิด "พายุมา โอ๊ะ !! เเย่เเล้ว ข้า ขอเถิดเทพผู้รักษา อย่าให้อันตรายเกิดขึ้นกับข้าเลย…" แต่ท้องทะเลที่กำลังปั่นป่วนกลับไม่ฟังคำอ้อนวอนของใคร เสียงลมหวีดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมๆของเงือกสาว คลื่นลูกหนึ่งซัดแรงใส่หลังนางจนหายใจไม่ทัน ทำให้ถูกคลื่นกลืนหายลงไปในน้ำเเละพัดพานางลอยอกไปไกล ภาพสุดท้ายที่เห็นคือฝั่งไกลลิบ แล้วทุกอย่างก็มืดดับลง ร่างนีร่าถูกคลื่นพัดมาเกยอยู่บนหาดทราย ตัวนางนอนแน่นิ่ง หายใจแผ่ว หัวเปียกชุ่ม ผมเต็มไปด้วยเม็ดทรายจากชายหาด หางเงือกของนางที่เคยแวววาวเปียกโชกและเป็นครีบ ค่อย ๆแตกปลาย ทีละนิด ทีละน้อยผิวที่เคยลื่นเป็นเกล็ดเปลี่ยนเป็นผิวหนังซีด ๆหางที่เคยงามกลายเป็นขาสองข้าง แห้งกรังและเปลือยเปล่า นางนอนแน่นิ่งอยู่แบบนั้น ในสภาพที่ดูไม่ต่างจากผู้หญิงคนหนึ่งที่หมดแรงกลางพายุ ลมยังพัดแรงอยู่ จนเสื้อผ้าที่พันไว้หลุดไปกับคลื่น เหลือเพียงร่างเปล่าเปลือยที่นอนอยู่ท่ามกลางฝนพรำ หลังจากพายุสงบ เวลาผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มคนหนึ่งเ
더 보기
#6 ความลับของหญิงสาว
เช้าวันแรก ข้ายังไม่ค่อยชินกับร่างกายที่ต้องเดินแทนว่าย ต้องหายใจด้วยจมูกแทนเหงือก ทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด แม้แต่เสื้อผ้าที่ใส่ก็รู้สึกอึดอัดนิดๆ เหมือนกำลังห่อหุ้มตัวเองไว้ด้วยอะไรสักอย่าง อีธานยื่นเสื้อคลุมให้ “หนาวมั้ย ใส่นี่ไว้นะ ลมแรงนิดนึง” “ขอบใจนะ” นาง รับไปใส่อย่างเก้ๆ กังๆ เขายิ้มให้ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “วันนี้ข้าจะพาเดินดูรอบเมือง เจ้าจะได้รู้จักผู้คน เเละเมืองของข้ามากขึ้น” นางพยักหน้ารับรู้ แล้วรีบก้าวเท้าตามหลังเขาไป เมืองบนพื้นดินไม่เหมือนอะไรที่ข้าเคยเห็นมาก่อน ตึกเรียงรายสองข้างถนน สีสันสดใส ผู้คนเดินสวนกันไปมา บ้างก็หัวเราะ บ้างก็อุ้มเด็กเล็กไว้ในอ้อมแขน กลิ่นหอมของขนมปังลอยมากับลม ข้าเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านเบเกอรี่ที่อีธานบอกว่า อร่อยที่สุดในเมือง ชักอยากชิมเเล้วสิ มันจะมีรสชาติเหมือนไข่เม่นที่ข้าเคยกินหรือเปล่านะ “ตรงนี้เป็นร้านขนมปัง ข้าชอบมาซื้อเวลาท้องว่าง” เขาชี้ไปที่ร้านเพิงขนมปังริมทาง ที่มีควันพวยพุ่งจากขนมที่อบขึ้นใหม่ “กลิ่นมันช่างหอม” ข้าพูดอย่างตื่นเต้น สายตายังไม่ละไปจากขนมที่วางขายเรียงราย “ไว้วันหลังเราค่อยลองด้วยกัน”เขาว่า แล้วเดินต่อไปข้างหน้า ขณ
더 보기
#7 ชายคนรัก
หลายวันผ่านไป นับจากวันที่ข้าขึ้นมาใช้ชีวิตบนพื้นดินที่ๆมนุษย์เรียกว่าบ้านเเละเมือง ตอนนี้ ข้าเริ่มเดินได้คล่องขึ้น ใส่เสื้อผ้าได้เอง แม้บางทีก็ยังใส่ผิดบ้าง และก็พอจะทำอาหารง่ายๆได้บ้าง อีธานบอกว่าข้าเรียนรู้ได้ไว ส่วนข้าก็เริ่มชินกับการได้ยินเสียงผู้คนเเละเสียงรถม้า และแม้แต่เสียงฝนที่ตกลงมากระทบหลังคา ทุกๆเช้าอีธานจะตื่นก่อน หยิบเสื้อคลุมมาคลุมให้กับนีร่าที่ชอบเเอบมานั่งหลับอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน เเละทุกช่วงเย็นหลังพระอาทิตย์ตก เขาจะนั่งฟังข้าเล่าเรื่องท้องทะเล เรื่องปะการัง และเรื่องเจ้าเต่าตัวอ้วนที่ข้าเคยช่วยไว้ตอนมันติดที่ซอกหิน เขานั่งฟังอย่างเงียบๆ หัวเราะบ้าง ยิ้มบ้าง บางทีก็พูดขึ้นว่า “ถ้าหากข้าได้เห็นโลกของเจ้าจริงๆ สักวันก็คงดีนะ” เเละ ข้าก็ไม่เคยตอบอะไรนอกจากยิ้มให้เขา แล้วเเสร้งไปล้างจาน หรือทำท่าหาวกลบเกลื่อน เเละไล่ให้เขาไปนอน จนกระทั่งวันหนึ่ง นีร่าเผลอทำขวดแก้วหล่นแตกขณะที่กำลังเก็บของในห้องใต้หลังคา “อ๊ะ!”ข้าร้องออกมาเพราะโดนเศษเเก้วที่เเตกกระจายบนพื้นบาดเล็กน้อย อีธานรีบวิ่งมาดูทันที เขาคุกเข่าลงตรงหน้า มือจับข้อมือข้าอย่างเบามือ เหมือนเขากลัวว่าข้าจะเจ็บกว
더 보기
#8 เมืองบาป..ที่ชื่อว่าคอร์เซียร์
จากวันกลายเป็นเดือน จากเดือนกลายเป็นปี นีร่าเริ่มชินกับเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นท้ายหมู่บ้าน เริ่มชินกับกลิ่นแดดแรง ๆ ที่แผดลงบนผ้าปูที่ตากไว้หลังบ้าน เริ่มชินกับการถูกแม่บาร์บราชวนไปช่วยจัดปลาทู และถูกยายมัลด้าบ่นเวลาเดินทำเทียนน้ำมันหก นางเรียนรู้การใช้ชีวิตแบบชาวบ้านทีละนิด ขูดมะพร้าว หาบน้ำ ผ่าฟืน และแน่นอน...นางหั่นผักได้เท่ากันหมดแล้วในตอนนี้ (แม้อีธานจะแอบแก้ให้บ้างเวลานางเผลอก็ตาม) ชีวิตที่เรียบง่ายนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม โดยเฉพาะยามที่ข้ากับอีธานได้นั่งฟังเสียงคลื่นเบา ๆ ริมระเบียง มือของเขาอุ่นเสมอ เวลาวางลงบนมือนาง และหัวใจของก็เต้นแปลก ๆ เสมอ เวลาที่เขามองตานางแล้วเงียบไป แต่ท้องทะเล…ไม่มีวันสงบนานนัก เย็นวันหนึ่ง ฟ้าเปลี่ยนสีเร็วกว่าทุกวัน ลมแรงพัดฝุ่นคลุ้ง เด็ก ๆ หายตัวจากลานเล่น เหลือเพียงเสียงแม่ค้าลากผ้าคลุมแผงกันลม จากขอบฟ้า เรือใบสีดำลำหนึ่งโผล่ขึ้น "เรือธงดำ! โจรสลัดมา!!" เสียงตาเฟร็ดหัวแหลมร้องลั่น ทุกคนวิ่งวุ่น ซ่อนของ ซ่อนตัว แต่ไม่ทัน...โจรสลัดกว่า 10 คนกระโดดขึ้นฝั่ง พวกมันลากของ ขูดทอง จับคนตะโกนใส่กันระงม อีธานคว้าดา
더 보기
#9 โรงละครสัตว์
เสียงคลื่นกระแทกหาดดังปัง ๆ พร้อมเสียงนกทะเลที่โฉบผ่านยอดไม้ ภายใต้ร่มใบตาลขนาดใหญ่ ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ผิวขาวซีดมีเลือดซึมที่แผลกลางอก อีธาน...ยังไม่สิ้นใจ “ข้ายังได้ยินเสียงลมหายใจเขาอยู่” เสียงชายชรา—หมอประจำท่าเรือ—เอ่ยพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “แม้เจ้าคนนี้จะโดนฟันเฉียดหัวใจ หากไม่ใช่เพราะชาวประมงช่วยเขาได้ ข้าคงได้ฝังเสียแล้ว” อีธานกระพริบตาช้า ๆ ลมหายใจของเขายังคงแผ่วบาง “...นีร่า…” เสียงพร่าที่เล็ดลอดออกจากริมฝีปาก แทบไม่ต่างอะไรจากสายลมผ่านหญ้า หลายวันผ่านไป ด้วยการดูแลของหมอ และสมุนไพรจากป่า อีธานเริ่มขยับตัวได้อีกครั้ง แม้ความเจ็บแผลยังเหมือนมีไฟสุมในอก แต่ในใจเขากลับร้อนแรงยิ่งกว่า—เพลิงแห่งความมุ่งมั่น “ข้าจะไม่อยู่เฉยอีกต่อไป” ชายหนุ่มกัดฟันลุกขึ้นยืน ท่ามกลางเสียงห้ามปรามของชาวบ้าน “ใจเย็นก่อนเถอะ เจ้ายังเดินไม่ไหว!” “ข้าไม่อาจอยู่เฉยได้ หากนีร่าตกอยู่ในมือโจรสลัดพวกนั้น…ข้าจะเอานางคืนมา แม้ต้องแลกด้วยลมหายใจ!” เช้าวันถัดมา อีธานยืนอยู่หน้าท่าเรือเก่า ฝุ่นทรายปลิวว่อนเมื่อเขาชักดาบออกจากฝัก “ผู้ใดสมัครใจล่องเรือกับข้า—ออกตามล่าพวกโจรนรก
더 보기
#10 น้ำตาไข่มุก
ค่ำคืนก่อนการหลบหนี เสียงโซ่ที่เคยตรึงสองหญิงสาวไว้แน่น ถูกไขออกอย่างเงียบงันจากกุญแจที่นีร่าขโมยมาได้ในคืนก่อนหน้า นีร่าและไอล่า หลบเร้นในเงามืด ลัดเลาะผ่านซากลังไม้ใต้โรงเก็บสัตว์ ก่อนเล็ดลอดออกสู่ท่อระบายน้ำที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นและเสียงน้ำไหลเฉอะแฉะ “อีกไม่ไกล...” นีร่ากระซิบ หอบเหนื่อยแต่แววตามุ่งมั่น “หากเราผ่านเขตท่าเรือได้ เราอาจหาทางขึ้นเรือพวกพ่อค้าได้” แต่แล้ว—เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากปลายทางท่อ “หยุดก่อน!” ร่างสูงปรากฏใต้แสงจันทร์ ใบหน้าคมคายสะท้อนประกายจันทร์บนเส้นผมสีทองที่พลิ้วไหว ราวทองคำต้องลม ชายหนุ่มผมทองในชุดหนังสีดำ เดินเข้ามาอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาเยียบเย็น ดวงตาสีฟ้าลึกดั่งผืนน้ำเวิ้งว้าง “...เรน?” นีร่าตาเบิกกว้าง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขายิ้มบาง ๆ “นีร่า...เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริง ๆ” เรนยื่นมือออกมาเหมือนจะโอบเธอ แต่หญิงสาวก้าวถอยหลัง “ข้าไม่ไว้ใจเจ้าอีกต่อไปแล้ว ท่านทรยศข้า...” “ข้าไม่เคยตั้งใจทำร้ายเจ้า” เขาพูดเสียงนุ่มแต่แฝงความเย็นชา “ ข้าแค่...เห็นค่าของเจ้ามากกว่าเจ้ารู้เสียอีก” “ข้าไม่ใช่สิ่งของให้ใครครอบครอง!” ใบหน้าหล่อเหลาพล
더 보기
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status