ตามใจภรรยา の小説・ストーリー

ดวงตาของลู่จิ่นเหนียนเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนและตามใจอย่างยิ่ง “แน่นอน ที่รักของผมใจดีขนาดนี้ การได้แต่งงานกับคุณคือโชคดีที่สุดของผม” กู้เจาเจาที่ลอยอยู่ข้างทั้งสอง มองสวี่รั่วหลิงที่มีสีหน้าเขินอาย ก่อนจะนึกถึงภาพอันน่าเวทนาข องตัวเองก่อนตาย แล้วหลับตาลงอย่างช้า ๆ ใจดีอย่างนั้นเหรอ

ขจรเกียรติพรั่งพรูทุกอย่างออกมาโดยไม่ได้สังเกตเลยว่านัยน์ตาของภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายนั้นเจ็บปวดเพียงใด “ฉันผิดเองแหละค่ะ เพราะฉันมีลูกให้คุณไม่ได้เอง” “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ทุกอย่างเป็นเพราะไอ้ลูกไม่รักดี” เมื่อรู้ว่าตัวเองโมโหจนเผลอพูดเรื่องที่กระทบกระเทือนจิต ใจกาญจนาออกไป ขจรเกียรติจึงพยายามผ่อนอารมณ์ “คุณไม่มีลูกก็ไม่เห็นเป็นไร ไว้รอให้พอร์ชมีหลานให้เรา เราค่อยเอาลูกมันมาเลี้ยงก็ได้ ผมจะเลี้ยงให้ดี ไม่ให้โตไปแล้วเป็นลูกนอกคอกแบบไอ้พอร์ช คุณว่าดีไหม”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ และสีหน้าที่เริ่มไม่สู้ดีของฐานิตาทำให้คนที่นั่งเงียบมากตลอดต้องเข้ามาแทรกแซง ทั้งที่เขาจะปล่อยให้เป็นเรื่องของพี่น้องก็ตาม แม้ว่าตอนแรกก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเหมือนกัน แต่พอเห็นภรรยาผู้เป็นที่รักเป็นแบบนี้ ในฐานะสามีเขาจำเป็นต้องปลอ บใจ อัจฉราเงยหน้าขึ้นมามองภาพนั้น แค่นยิ้มในใจ แต่กลับรู้สึกขมขื่นอย่างถึงที่สุด มือใหญ่กุมมือภรรยาเอาไว้พร้อมกับบีบเบา ๆ เป็นเชิงเตือนสติและปลอบใจในคราวเดียวกัน มันทำให้เธอรู้สึกตาร้อนอย่างไม่มีปฏิเสธตัวเองเลย ยอมรับว่าอิจฉาที่อีกฝ่ายไปได้ดีกว่า

จอมทัพมองภรรยาของตนไม่วางตา ไม่ได้พบหน้ากันร่วมครึ่งเดือน หล่อนซูบผอมลงไปมากทีเดียว ผิวพรรณก็ดูแห้งกร้านขึ้นมาก ใบหน้าไร้ประกายความสดใส “ผมมีอาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไม่มีกะจิตกะใจทำงาน ทั้งกลางวันและกลางคืนเอาแต่คิดถึงภรรยา หมอที่โน้นบอกว่าน่าจะเป็นโรคทางใจ ไม่ท ราบว่าคนที่นี่พอจะมีวิธีรักษาบ้างไหม”

“ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากนะครับที่คุณศรันย์ถูกใจการทำงานของภรรยาผม” “ภรรยา?” สีหน้าของศรันย์ดูตกใจไม่น้อย ใคร ๆ ก็รู้ว่าภวินท์เพิ่งจะสละโสดเมื่อไม่นานมานี้

การปล่อยตัวปล่อยใจทำตามความต้องการของร่างกาย ระหว่างสามีภรรยาจึงเกิดขึ้นอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกได้ถึงความสุขที่เกิดจากการสัมผัสกันและกันระหว่างคนทั้งสอง ยิ่งกว่าคำบอกรัก ล้วนเป็นการกระทำที่มีเพียงพวกเขาที่เข้าใจมัน *******

“รบกวนอะไรกัน ข้าเต็มใจ อีกอย่าง ในฐานะที่ข้าเป็นเจ้าของร้าน ข้าถือว่าการดูแลสวัสดิภาพของลูกจ้างคนสำคัญที่ข้าหมายตาไว้เป็นภรรยา คือหน้าที่อันดับหนึ่ง” ซูฉีพยายามขยับตัวออกห่างด้วยความขัดเขินแต่ก็หนีไปไหนไม่ได้ “ใครเป็นภรรยาท่าน อย่าพูดจาเลอะเทอะนะเจ้าคะ”

เซี่ยอี้เฟยเชยคางภรรยาขึ้นมาสบตา แววตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาลึกซึ้ง "ตำแหน่งยิ่งใหญ่ที่สุดที่ข้าอยากครอบครอง ไม่ใช่แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน แต่คือสามีผู้เดียวที่ได้นอนเคียงคู่และอุ่นเตียงให้เจ้าไปจนวันตายต่างหากเล่า"

แพรขวัญทำได้เพียงหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่เอาแต่ใจของสามี แม้ในใจจะยังโกรธ แต่ร่างกายของเธอมันกลับเรียกร้องหาแต่เขา. ไอ้คนใจร้ายที่ทำเธอเสียใจมาเป็นปี เขาอุ้มภรรยาที่หมดแรงไปนอนบนเตียงนุ่มภายใต้อ้อมกอดอบอุ่นของเขาอีกครั้ง จบตอนที่ 73/2

“ขอบคุณนะคะที่ตามใจขิม” “ถ้าพี่ไม่ตามใจคนที่พี่รัก แล้วจะให้พี่ไปตามใจใครล่ะ” “ก็ตามใจภรรยาของพี่ไง” “พี่ไม่ได้ตามใจเขาเหมือนกับที่ตามใจขิมหรอกนะ”