ทวงแค้นจวนโหว Novelas e Histórias

‘นางเลือดเย็นมากกว่าที่คิด สตรีผู้นี้มีความแค้นอะไรกับจวนแม่ทัพแห่งนี้กันแน่นะ’ ซานถิงยังรีดพิษคางคกไม่หมด อาเต๋อก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา ทำเอาคนทั้งห้องตกใจ

ิดว่าจะมีใครมาเจอในยามนี้ จนกระทั่งเมื่อร่างกำยำเดินแบกร่างนุ่มนิ่มผ่านฉลุยมาจนถึงรถแวนสุดหรูที่ได้จอดรออยู่ตรงมุมที่ทั้งอับสายตาทั้งไร้ซึ่งกล้องวงจรปิดแล้ว ทุกอย่างก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์ตามแผนของคนที่เต็มไปด้วยความแค้นได้วางเอาไว้... "เตรียมรับการทรมานที่รอคุณอยู่ได้เล ยนะครับ...คุณลูกจันทร์...!!"

ความคับแค้นสุมอก ความเกลียดชังสั่งสมในใจ ถูกปลดไม่พอน้องชายยังถูกป้ายสีจนต้องจบชีวิตอย่างไม่เป็นธรรม จวนหย่งจื๋อป๋อล่มสลาย จวนโหวกลับรุ่งเรืองด้วยสมบัติจากจวนปั๋วของนางเอง!!!

“พวกเจ้าห้ามยอมแพ้ ข้าคือรัชทายาทของพวกเจ้า ข้าคือฮ่องเต้นายเหนือหัวผู้เป็นเจ้าชีวิตของพวกเจ้า เจ้าพวกสารเลวกลับมาปกป้องข้าเดี๋ยวนี้” ซีหยวนจิ้งร้องเรียกทหารที่ทิ้งอาวุธและยอมจำนน ให้กลับมาปกป้องตนเอง ฮองเฮาที่หวาดกลัวจนแทบสิ้นสติไม่รู้ว่าตนเองจะต้องทำอย่างไรต่อไป ดูอย่างไ รตอนนี้พวกนางก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้ว นางเดินเข้าหาบุตรชายของตนเพื่อที่จะเอ่ยให้เขายอมจำนนเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ แต่ซีหยวนจิ้งที่กวัดแกว่งดาบเช่นคนไร้สติ มิทันได้มองว่ามีผู้ใดเข้าใกล้ตน ทำให้กระบี่ในมือของเขาฟันไปที่ร่างของฮองเฮาหลายที

แดเนียลเอ่ยพูดออกมาเป็นประโยคแรก ด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความโกรธแค้น จนอยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายตรงนี้ "เพราะถึงตาย ก็คงไม่มีนรกขุมไหนอยากรับคนอย่างมึง เพราะฉะนั้น..อยู่ทรมานในนรกที่กูสร้างให้จะดีกว่านะ" ปัง!

พอกดรับสาย เสียงผู้ชายที่แทรกดังเข้ามาทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน จำได้แม่นว่าเจ้าของเสียงคือใคร ‘ไง’ เป็นคำทักทายที่กวนตีนที่สุด น้ำเสียงยียวนกวนโมโห ทำให้เขารู้สึกโกรธจัด และการที่อยู่ๆ มันก็ตัดสายเขาไปเสียดื้อๆ ยิ่งเพิ่มอารมณ์ความหงุดหงิดของเขาขึ้นไปอีก

งอย่างเขา ความแค้นที่เคยมีมันทำให้ทั้งเขาและเธอเจ็บช้ำทุกข์ทรมานมานานเกินไป แต่ก็ยังโชคดีที่เขาสามารถละทิ้งความแค้นเหล่านั้นไปได้ และเธอก็รักเขามากพอที่จะให้อภัยกันและเริ่มต้นกันใหม่ โดยมีโซ่ทองคล้องใจตัวน้อยๆ มาเติมเต็มครอบครัวให้สมบูรณ์ จมูกโด่งก้มจูบห น้าผากนูนของเธออย่างแสนรักอีกครั้ง ก่อนเข้าสู่ห้วงนิทราแสนหวานตามกันไป จบบริบูรณ์

ตู๊ดดดดดดดดดดดด "โธ่โว๊ยยยยย!!!! " เขาขยี้หัวตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ "มีงจะหมั้นเหรอวะ" "ไอ้ปืน"

พระพายกำหมัดแน่นจนแขนสั่นด้วยความคับแค้นใจ ก่อนตะเบ็งเสียงต่อว่าด้วยความโกรธสุดขีดนอกจากเขาจะไม่สำนึกในการกระทำของตัวเองแล้วยังมีหน้ามาซ้ำเติมเธออีกต้องเลวทรามแค่ไหนกัน น้ำสีใสที่เอ่อคลอดวงตาพลันหยดเผาะลงบนพวงแก้มด้วยความเจ็บปวดและคับแค้นใจที่ไม่สามารถทำอะไรคนเล ว ๆ อย่างเขาได้ ขณะที่อลันยังคงมีสีหน้าราบเรียบเหมือนเดิมไม่รู้สึกสะทกสะท้านหรือสำนึกสักนิด จับจ้องใบหน้าเรียวที่อาบหยาดน้ำตาด้วยแววตาเย็นชาพร้อมกับก้าวเท้าเข้าหาเธอช้า ๆ "งั้นก็รู้ไว้ด้วยนะว่าพลเมืองดีที่เธอว่าคือฉันเองพระพาย"

“โหวน้อยชมเกิดไปแล้ว แท้จริงแล้วข้าเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวอย่างมาก ไม่เช่นนั้นคงไม่พยายามทำดีกับท่านและจวนโหว เพื่อหวังว่าจะช่วยให้จวนโหวเคียดแค้นตระกูลหลานของมารดาน้อยลงเช่นนี้” ลี่อินรู้ดีว่าความเคียดแค้นของจวนโหวมีตระกูลหลานรวมอยู่ด้วย แววตาที่สื่อออกมาจึงแฝงด้วย ความเศร้าโดยมิอาจควบคุมได้