ทวงแค้นจวนโหว นิยาย & เรื่องราว

เหออวิ๋นอ้าปากค้าง “นั่นสิ! เร็วเข้า...ให้คนไปสืบสาวให้ดี จดหมายร้องเรียนของคุณหนูใหญ่จวนโหวเล่า ข้าเก็บเอาไว้ที่ใดนะ ต้องเก็บเอาไว้ให้ดี ทำไม่ดีท่านโหวคงมิใช่มาเล่นงานข้าทีหลัง” ขบวนรถม้า...แล่นออกจากเมืองเป่ยโจว จวนโหวเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหลังจากการย้ายไปของหยวนซื่อโ หว เรื่องแรกคือคุณหนูใหญ่จวนโหวลักลอบนัดพบบุรุษยามวิกาล ทายชื่อเสียงจวนโหวจนถูกทิ้งเอาไว้ที่เมืองเป่ยโจว เรื่องต่อมาที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจก็คือ...อยู่ๆ บ่าวไพร่จวนโหวก็ถูกลงโทษ ถูกขาย กระทั่งถูกจับเข้าคุก!!!

ซ่งเหยียนด่าทอออกมาด้วยความโกรธแค้น หรงซูรอจนเธอระบายอารมณ์จนพอใจ ถึงได้พูดเกลี้ยกล่อมว่า “เอาล่ะ ยังไงซะตอนนี้เขาก็กลายเป็นหมาไร้บ้านไปแล้ว” เจียงหวยซวี่ได้แบนเขาจากทั้งวงการแล้ว ซ่งเหยียนบ่นกับหรงซูว่า โปรเจกต์หนึ่งที่เมืองไห่จู่ ๆ ก็เกิดปัญหาขึ้น ตอ นนี้เจียงหวยซวี่อยู่ที่เมืองไห่

พิมพ์ดาวกำมือแน่น สูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา เธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ "ก็ได้... ถ้าสำหรับคุณ ฉันเป็นแค่เครื่องมือในการแก้แค้น ฉันจะไม่ยอมให้คุณใช้ฉันเป็นหมากอีกต่อไป" เธอประกาศเสียงหนักแน่น แม้หัวใจจะแตกสลายไปแล้วก็ตาม

ทันใดนั้น ผู้คนมากมายก้าวเข้ามาในห้อง ต่างเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่สะสมมานาน พวกเขาคือผู้ที่เคยถูกเซี่ยวหลานทำร้ายหรือญาติของผู้ที่ถูกนางสังหาร “หลายปีมานี้เจ้าทำอะไรไว้บ้าง เจ้าจำไม่ได้ แต่พวกเขาจำเจ้าได้ดี และจะมาทวงหนี้ชีวิตจากเจ้า” เจียงหนิงกล่าว

ทั้งหมดนี้คือสิ่งมีค่าที่เธอหวงแหนมากกว่าอะไรทั้งหมด แค่เขาเท่านั้นที่เธอรัก และจะรักเขาไปแบบนี้อีกนานเท่านาน ชั่วนิจนิรันดร์ “หลบไปๆ บอกให้หลบไปไง!” เสียงร้องตะโกนที่ดังก้องมาแต่ไกลนั้น ทำให้คเชนทร์วัยสิบแปดปีต้องขยับตัวหลบตามสัญชาตญาณ ทว่าทันทีที่เขาทำแบบนั้น รถจักรยานคันเก่าสีแดง ที่มีร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนปั่นอยู่ก็เตลิดเข้าข้างทางอย่างแรง ส่งผลให้เจ้าของเสียงเมื่อครู่ล้มกลิ้งไปพร้อมๆ พร้อมกับจักรยานคู่ใจ

“เมื่อครู่นี้เจ้าบอกว่า…” “ธนูข้ายิงให้มันนิ่งได้แต่สิ่งที่จะฆ่ามันได้ยังคงเป็นดาบ ท่านเตรียมตัวเอาไว้ ธนูข้าอาบยาพิษขอเพียงยิงให้ตรงเป้า ดาบเซียนโหวคงเป็นของจวนเว่ยอ๋องเป็นแน่”

ไม่ใช่ว่ายืนยันแล้วหรอกหรือว่าจวนโหวเอาแต่ใช้ประโยชน์นางมาตลอด? ได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดท่านโหวหลินก็โมโหจนขาดสติ และตะคอกขึ้นมาด้วยโทสะทันที “ไปเอากระดาษกับพู่กันมา!” จวนโหวขาดนางไม่ได้?

‘ฉันรอฟังอยู่’ “ปล่อยเขาไป ลบความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับฉัน ทุกอย่างที่เกี่ยวกับที่นี่ ฉันจะยอมอยู่ที่นี่ให้นายอยู่ข้างนอกนั่น...สักพัก” ‘สักพัก?’ เหยียนเฉิงอวี่จ้องกระจกเงาเขม็ง “นายอยู่ที่โลกนั้นไม่ได้ พอๆ กับที่เสี่ยวซีอยู่ที่นี่นานๆ ไม่ได้ อะไรที่อยู่ผิดที่ผิดทางมักถูกส ถานที่เหล่านั้นดูดกลืนพลังชีวิต อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้ เพราะถ้าไม่ใช่อย่างนั้น ‘เงา’ อย่างนายคงดูดกลืนร่างของฉันไปแล้ว”

ประธานกรรมการบริหารผู้โหดเหี้ยมและนักทวงหนี้ที่เด็ดขาดที่สุดในแคว้น ถูกสลักลึกลงไปในใจของชาวเมืองหลวงทุกคนอย่างไม่อาจลบเลือน ไม่มีใครกล้ามองว่าจวนเผิงกวงโหวเป็นตระกูลขุนนางตกอับอีกต่อไป เพราะบัดนี้พวกเขาได้ประจักษ์แล้วว่า ภายใต้การนำของยอดเซลส์สาวผู้นี้ จวนเผิงก วงโหวคือขุมอำนาจทางการค้าและการทวงแค้นที่น่าหวาดหวั่นที่สุดในปฐพี

ิดตามเขารับรองว่าวันหน้าอนาคตสดใสแน่นอน” “ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงเมตตาเพคะ” “ได้ยินเรื่องของเจ้าแล้ว จวนโหวนั่นนับว่ามีตาแต่ไร้แวว เจ้าออกมาจากที่นั่นได้นับว่าเป็นโชคดี จงใจวางแผนปล้นยักยอกเสบียงนับเป็นอาญาแผ่นดิน พวกเขาไม่คู่ควรที่จะได้เจ้าเป็นสะใภ้ ไว้ข้าจะหาบุรุษดีๆ ใ ห้เจ้า รับรองพวกเขาไม่กล้ารังแกเจ้าแน่นอน”