ทวงแค้นจวนโหว Novels & Stories

“งั้นสิ” กะทิยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้งจนหมดหลายต่อหลายแก้ว หวังจะให้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ใจเธอที่กำลังคุกรุ่นด้วยความแค้นสงบลงบ้าง สายตาเหม่อมองไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมายและดุดัน ความผิดหวังที่โดนหักหลังหลอกใช้มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ว่าเธอจะยกเหล้าไปมากเท่าไหร่ ก็ตาม

ขันทีหนึ่งในสองคนเอ่ยขึ้นอย่างผิดหวังก่อนที่ทั้งสองคนจะช่วยกันเก็บกวาดสิ่งที่ทำเอาไว้จนเรียบร้อยเหมือนตำหนักนี้ไม่เคยเกิดเรื่องอะไรที่นี่มาก่อน ภายในจวนขนาดใหญ่ ในเรือนหลันฮวาบนเตียงมีสตรีนางหนึ่งกำลังนอนอยู่โดยข้างกายมีสาวใช้อย่างอ้ายเหม่ยและอ้ายเสินยืนเป็นกังวลอ ยู่ข้างเตียง สาวใช้ทั้งสองคนนัยน์ตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มายาวนาน

อวิ๋นเฟยหลงที่กำลังยกจอกเหล้าขึ้นจิบหยุดชะงักทันที สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชายผู้พูดนั้นอย่างเงียบๆ หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ชายคนเดิมพูดต่อด้วยเสียงเบาลงกว่าเดิมแต่ชัดเจน “ข้าได้ข่าวมาว่า จวนโหวถูกข้อกล่าวหาว่ากระด้างกระเดื่องต่อฮ่องเต้ ถึงขั้นก่อกบ� � ฮ่องเต้จึงสั่งกำจัดทั้งตระกูล ไม่มีผู้ใดเหลือรอดเลย”

“จันทร์...ตอนนี้คนผิดทุกคนได้รับโทษแล้ว..พี่ทวงความยุติธรรมให้แม่เราได้แล้ว..หายเศร้าซะทีนะจันทร์” คีรินแสยะยิ้มพูดเล่าเรื่องที่เขาได้จัดการทวงความยุติธรรมให้แม่ของหญิวสาวเสียงอ่อนทั้งยกมือลูบหัวทุยของฟองจันทร์เบาๆอยากให้เธอกลับมาเป็นน้องสาวที่ร่าเริงเหมือนเดิมใจจ ะขาด “ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณจริงๆ”

เช่นเดียวกับซ่งซีซี นางไม่สามารถลืมความแค้นครั้งใหญ่ที่ทั้งจวนโหวเจิ้นเป่ยถูกสังหารหมู่ได้ ตอนนี้สถานการณ์ได้มั่นคงแล้ว และสามารถล้างแค้นให้ญาติของตนเองและซ่งฮูหยินด้วย ความโศกเศร้าและความโกรธในใจของนางก็พลุ่งออกมาราวกับพลังอันท่วมท้น

เหออวิ๋นอ้าปากค้าง “นั่นสิ! เร็วเข้า...ให้คนไปสืบสาวให้ดี จดหมายร้องเรียนของคุณหนูใหญ่จวนโหวเล่า ข้าเก็บเอาไว้ที่ใดนะ ต้องเก็บเอาไว้ให้ดี ทำไม่ดีท่านโหวคงมิใช่มาเล่นงานข้าทีหลัง” ขบวนรถม้า...แล่นออกจากเมืองเป่ยโจว จวนโหวเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหลังจากการย้ายไปของหยวนซื่อโ หว เรื่องแรกคือคุณหนูใหญ่จวนโหวลักลอบนัดพบบุรุษยามวิกาล ทายชื่อเสียงจวนโหวจนถูกทิ้งเอาไว้ที่เมืองเป่ยโจว เรื่องต่อมาที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจก็คือ...อยู่ๆ บ่าวไพร่จวนโหวก็ถูกลงโทษ ถูกขาย กระทั่งถูกจับเข้าคุก!!!

ดวงตาวาวโรจน์ของโจวหลงเฉิงไร้เมตตา หากฟานอวี้ทำทุกสิ่งเพื่อแก้แค้น เขาเองก็จะแก้แค้นต่อไปในนามของนาง “หาร่างของซ่งหลงให้พบ” วันนี้แคว้นโจวต้องสูญเสียมากมายถึงเพียงนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะแคว้นโม่ เขาไม่อาจระบายความชิงชังด้วยการสังหารซ่งหลงที่ตกตายเพราะถูกฝั งอยู่ใต้ซากท้องพระโรง โจวหลงเฉิงเหลือเพียงแต่ต้องทำลายแคว้นโม่ ครั้งนี้ใช้เพียงกองทัพที่ชายแดนตะวันตก แต่ในอีกไม่เกินห้าปีเขาสาบานว่าแคว้นโม่จะเป็นเพียงเรื่องในอดีต หากกล่าวถึงโม่แล้วต่อไปจะต้องมีเพียงสกุลโม่แคว้นโจวที่ถูกนึกถึง!

หัวใจของฉันจมดิ่งลงสู่ก้นเหว ท่าทางที่มู่หยุนเผิงโทษฉัน ภาพมันซ้อนเหมือนกับชาติก่อนไม่มีผิด เขามองฉันด้วยความรังเกียจ และยืนเคียงคู่สนิทสนมกับเซวียเมิ่งอวี่ เซวียเมิ่งอวี่แสดงสีหน้าที่ดูได้แย่ในทันที เธอจ้องมองฉันด้วยสายตาอาฆาตแล้วตะโกนเสียงแหลม

ยังไม่ได้ออกเรือนอยู่ตามลำพังกับบุรุษ ไม่พูดถึงจื่อหราน รายนั้นถูกซื้อตัวไปนานแล้ว มีหรือจะโผล่หน้ามา “ซ่งเทียนเหิง ยิ่งนานยิ่งกำเริบเสิบสาน ที่นี่จวนหลิวโหวมิใช่จวนซ่งโหว เอาเปรียบเจ้าของจวนให้น้อยหน่อย หากท่านพ่อผ่านมาพบเห็น เกิดไม่พอใจจนไม่ยอมยกข้าให้เจ้า ข้าจะเ ป็นคนแรกที่หัวเราะเยาะเจ้า”

“เจ้าเป็นบ่าวที่ซื่อสัตย์นั่นเป็นเรื่องดี... แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่าข้าคือใคร ในฐานะซื่อจื่อแห่งจวนโหว หากข้าจะเอาผิดบ่าวที่ไม่รู้จักกาลเทศะและขัดขวางธุระสำคัญ เจ้าคิดว่าชีวิตเล็กๆ ของเจ้าจะต้านทานได้นานแค่ไหน” คำขู่ที่รุนแรงและเยือกเย็นทำให้ฉ่งเอ๋อร์หน้าถอดสี มือที่กุมแ ขนเสื้อเสิ่นอวี๋ซินเริ่มสั่นเทา นางรู้ดีว่าอำนาจของจวนเฉิงโหวนั้นล้นฟ้า หากเขาคิดจะทำร้ายบ่าวอย่างนางจริงๆ แม้แต่ใต้เท้าเสิ่นอี้หลุนก็อาจจะคุ้มครองนางไม่ได้