เงาสะท้อนบุปผา: บันทึกการไต่เต้าของสาวใช้ห้องข้าง Novelas e Histórias

ตัดพ้อเพื่อนรักเสร็จก็บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ “ให้ฉันไปเป็นเพื่อไหม” "ไม่ต้อง สบายมากแค่นี้จิ๊บๆ" เมื่อพีระวัฒน์เห็นสาวที่หมายปองเดินออกจากโต๊ะและมุ่งตรงไปทางห้องน้ำจึงหันไปบอกเพื่อนรักว่าจะไปเข้าห้องน้ำ พร้อมกับเดินออกมาเลย ทำให้เพื่อนรักอย่างปราชญ์ถึงกับ งง ว่ามันจะไปเข ้าห้องน้ำที่ไหนทั้งๆ ที่ห้องนี้ก็มีห้องน้ำ แต่เมื่อหันไปมองด้านล่างแล้วเห็นว่าเหลือหญิงสาวคู่กัดของเขานั่งอยู่คนเดียว ทำให้ปราชญ์พยักหน้าเข้าใจเพื่อนรักว่าทำไมมันถึงไปเข้าห้องน้ำข้างล่าง

็นห้องที่ไม่ได้ใช้งาน เพราะอยู่ชั้นล่างของบ้าน แต่ห้องข้างในกว้างขวาง บางครั้งก็เป็นห้องเก็บข้าวของของสองแม่ลูก หญิงสาวเดินรั้งท้าย มองเห็นบานประตูที่แม่นมชราเปิดแง้มก็ต้องชะงัก เม้มปาก กำมือเข้าหาอย่างสกัดกั้นอารมณ์ ความรู้สึกมากมายที่ถาโถมเข้าส่งผลให้เธอขยับขาก้าวไปข้า งหน้าไม่ออก

หญิงสาวเรียกชื่อบ้านดังกล่าวพร้อมภาพทรงจำในชาติอดีตจู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาให้เธอเห็น หญิงสาวสลัดศรีษะตัวเองไปมาเพื่อขับไล่ความมึนงง “บ้าจริง! จู่ๆ ก็มองเห็นภาพบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ทำไมถึงเห็นอะไรแบบนี้นะ” หญิงสาวบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเพ ื่อจดรายละเอียด บนแผ่นหินที่ตั้งอยู่นอกสุสานเพื่อที่เธอนำไปหาข้อมูลเพิ่มเติม ริมฝีปากอวบอิ่มจรดปากกาเขียนพร้อมอ่านตาม

สาวใช้เริ่มเสียงสั่น อ้อนวอนด้วยความหวาดกลัว "ออกไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากหน้าประตู หยางเฟยหลงก้าวเข้ามาในห้อง นัยน์ตาดุดันตวัดมองสาวใช้เป็นเชิงไล่ สาวใช้รีบวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วก้มหน้าวิ่งออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้พิมรดาต้องเผชิญหน้าก ับมัจจุราชหนุ่มเพียงลำพัง

ภายในห้องมีนางคนเดียว ที่นอนด้านข้างเย็นเชียบ เห็นได้ชัดว่าคนที่นอนข้างกายออกไปตั้งนานแล้ว เมื่อได้ยินเสียงนางลุกขึ้นจากเตียง นางพานพร้อมสาวใช้ก็เข้ามาช่วยนางล้างหน้าแต่งตัว

ได้พุ่งเข้ามาทางหน้าต่าง ก่อนจะร่วงลงกับพื้นอย่างช้า ๆ แสงตะเกียงในห้องสั่นไหววูบวาบราวกับจะดับลง คล้ายกับวิญญาณหญิงสาวกำลังรับรู้ถึงคำมั่นสัญญาของนาง เมื่อหรงจื่อเหยากลับไปถึงห้องพักของตนในโรงเตี้ยม... นางก็หาได้นอนหลับพักผ่อนแต่อย่างใด นางยังคงอ่านในสิ่งที่ตนเอง จดบันทึกมาอย่างละเอียดอีกครั้งเพื่อไม่ให้พลาดสิ่งใดไป

เขาพาร่างนายสาวไปยืนอยู่อีกด้านของห้องที่สามารถมองทัศนียภาพภายนอกได้ชัดเจน แล้วพลิกร่างสาวให้หันเข้าหาผนังห้องที่เป็นกระจกหนา นีสรีนแนบฝ่ามือทั้งสองกับกระจกยกสะโพกผายขึ้นรับความร้อนที่แทรกสอดเข้ามาทางเบื้องหลัง

มนสิชาสับเท้าตรงดิ่งไปยังห้องของตัวเองซึ่งอยู่ถัดจากห้องเกิดเหตุไปเพียงแค่สองห้อง ในขณะที่ยังมืดแปดด้านหาคำตอบไม่ได้ว่าเธอไปโผล่ที่นั่นได้อย่างไร Rrrrr Rrrrr สายเรียกเข้าจากใครคนหนึ่งดึงคนเพิ่งกลับถึงห้องตัวเองออกจากภวังค์ เจ้าตัวรีบร้อนควานหาต้นเสียงที่นอนนิ่งอยู่ในกระ เป๋าสะพาย “ค่ะ”

ณ ห้องหนังสือ บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือกจนแทบจับไข้ เหล่าอนุภรรยาทั้งสี่เดินก้มหน้าเข้ามาด้วยความหวาดหวั่น แต่เมื่อก้าวเท้าเข้ามา พวกนางก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ที่กลางห้อง... สาวใช้คนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทา ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและรอย ฟกช้ำ นางคือสาวใช้คนสนิทของ หลิวรั่วเหยียน!

ที่ห้องพักของมะนาว หญิงสาวรีบเดินเข้าไปอาบน้ำทันทีที่เธอได้เข้ามาถึงห้องพัก มะนาวหลับตาและเงยหน้าขึ้นไปด้านบนในขณะที่เธอกำลังอาบน้ำเพื่อให้สายน้ำจากฝักบัวชำระสิ่งสกปรกออกจากร่างกายของเธอ และจู่ ๆ น้ำใสอุ่น ๆ ก็เริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยโดยได้ไหลไปตามทางส ายน้ำอย่างไม่ขาดสาย ฮือ ๆ ฮึก เสียงสะอื้นร้องไห้อย่างแผ่วเบาของมะนาว ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงร่างกายของตนเองเป็นอย่างมาก เพราะไม่ว่าเธอจะพยายามขัดถูร่างกายให้สะอาดไปสักเท่าไหร่ ภาพในหัวของเธอก็ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่น้อย