นวลนางช่างน่าหลงใหล นิยาย & เรื่องราว

หญิงสาวใจสั่นเพราะเดาได้ไม่ยากว่าต้าหลงต้องการจะทำอะไร แม้ในโกดังจะมีแสงสว่างไม่มากแต่เธอก็เห็นแววตาที่ทอดมองเธอวาววับ “เธอสวยมากเลยตะวัน” ต้าหลงชมหญิงสาวเสียงยานคาง ผู้หญิงที่ตนใฝ่ฝันจะได้แนบกายมาอยู่ใกล้ ๆ ในสถานะลูกไก่ตัวน้อยที่จะบีบก็ตายจะคลายก็รอดแบบนี ้ มีหรือต้าหลงจะไม่ฉกฉวยโอกาสลองชิมเนื้อนวลหอมหวานของคุณหนูตระกูลหยางดูสักครั้ง

เวยจางหมิ่นแค่นหัวเราะพลางส่ายหน้าเบา ๆ นางช่างเหมือนผีนัก เพียงแค่ลับสายตาชั่วขณะก็หายวับไปกับตา แต่มีหรือที่เขาจะยอมแพ้ ธุรกิจที่ทำร่วมกันก็ส่วนหนึ่ง แต่คนฉลาดและมีกองทุนที่มากโขเช่นนางนั้นหายากยิ่ง “สวยก็เรื่องหนึ่ง แต่ข้าชื่นชอบคนฉลาดเสียมากกว่า” จางหมิ่นพึ มพำกับตัวเองเบา ๆ

ไม่รู้ว่านางต้องการจะป้องกันเขาเข้าหานาง หรือนางต้องการเรียกร้องและยั่วยวนให้เขาเข้าหานางเร็วๆกันแน่ เขาอดเอ็นดูนางไม่ได้ เมียรัก เจ้าช่างเป็นหญิงที่น่าสนใจเสียจริงๆ เขาครุ่นคิดขณะฟอนเฟ้นร่างอวบของนางจนทั่ว คุณชายเฟยหลงคายผลอิงเถาสีหวานของนางที่เขาดูดจนมันชูชันและเปียกไปหมดออก บัดนี้กายอวบของนางเปลือยเปล่า

ชุดขาวบางเบาราวม่านหมอก ดวงหน้างดงามปานภาพวาด ผิวพรรณขาวดั่งหิมะแรกของปี เดินผ่านตรงไหน อุณหภูมิในบริเวณนั้นพลันลดต่ำลงโดยมิรู้ตัว “นางช่างงดงามราวเทพธิดา!” “ข้าได้ยินว่านางบ่มเพาะเคล็ดวิชาหิมะนิรันดร์ถึงขั้นที่สามแล้ว… ผู้ใดจะกล้าต่อกรกับนางเล่า!”

อากัปกิริยายามเดินเล่นของนางช่างน่ารักเป็นธรรมชาติ ดวงตาที่ทอดมองทุกสิ่งกระจ่างใสราวกับบรรจุน้ำทะเลเอาไว้ แม่นางน้อยนับเป็นหญิงงามพิลาศล้ำเหนือใคร แม้ใส่ผ้าธรรมดาไร้ลวดลาย ทว่าไม่อาจบดบังรูปร่างสมส่วนกลมกลึงของนางได้ ดวงหน้าเรียวเล็กยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้ายามสะท

ลู่เข่อชิงผู้นี้คงกำลังทำตัวเป็นคุณหนูสกุลใหญ่ นั่งรับลมชมดอกไม้ รายล้อมด้วยคนคอยปรนนิบัติอยู่สินะ ชีวิตของนางช่างสวยหรูราบรื่นโรยไปด้วยกลีบดอกไม้เสียจริง หญิงสาวนึกอิจฉาจนเผลอกำมือตนแน่นด้วยอารมณ์อัดอั้น นางในตอนนี้แทบจะทนรอเวลาต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว คิดอยากจะ กำจัดลู่เข่อชิงผู้นั้นให้หายไปในตอนนี้เสียให้จบสิ้น

นางช่างงดงามเหลือเกิน สวยยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเห็นมา ตามที่คาดไว้ หญิงสาวผู้ร่ำรวยจากตระกูลใหญ่ แม้แต่นิ้วของนางก็ขาวละเอียด ทั้งตัวของนางก็ดูเหมือนรูปปั้นที่แกะสลักอย่างประณีตจากหยกเนื้อดี… ริมฝีปากโค้งของซูชิงอู่ที่มีความเป็นธรรมชาติและมีเสน่ห์ทำ ให้ผู้คนหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง “ข้าแค่จูบสามีของข้า มันจะเป็นอะไรเล่า?”

“ไม่แปลกใจเลยที่ฝ่าบาทโปรดปรานนางถึงเพียงนี้ งดงามยิ่งกว่าพระชายาเสียอีก” “อย่าพูดไปทั่วสิ เรื่องพระชายาเป็นเรื่องต้องห้ามเจ้าก็รู้ แต่พวกเราเองยังไม่เคยพบเจอพระชายาด้วยซ้ำ งามหรือไม่งามอันนี้ข้าไม่รู้” “แต่ข้าว่า นางกำนัลจางผู้นี้ควรค่าแก่หญิงงามอันดับหนึ่ง”

พระชายาเว่ยช่างงดงามยิ่งนัก ไม่ใช่งามแบบงามล่มเมือง แต่เหมือนกับดอกลิลี่ที่ผลิบานอยู่กลางหุบเขา สูงส่ง บริสุทธิ์ และงดงาม มองนางแล้วทำให้หยวนชิงหลิงนึกถึงดารานักแสดงสาวคนหนึ่งอย่างเฉินหง เฉินหงสวยสไตล์คลาสสิกแบบนาง แค่นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ทำให้คนสงสารเอ็นดู ปวดใจจะแย่แล้ว ช่างน่าเสียดาย อ๋องเว่ยไม่สงสาร เขาเคยสงสารเอ็นดูมาก่อน แต่ตอนนี้กลับไปสงสารเอ็นดูอีกคนหนึ่งแทน

มี่มี่ยิ้มกว้างเล็กๆ ดวงตาฉายแววขี้เล่น ก่อนจะก้าวขึ้นเตียงไปนอนข้างๆ ร่างสูงโดยไม่ลังเล ท่าทางของนางช่างไร้เดียงสาแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างไม่รู้ตัว อวิ๋นเทียนที่มองอยู่นั้นหัวใจกลับเต้นแรงขึ้น ดวงตาคมจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว รอยยิ้มบางๆ ของเขาเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว นางช่างเป็นคนที่น่าดึงดูดใจเสียจริง เขาพึมพำในใจอย่างอดไม่ได้ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงใส