Novel & Cerita นวลนางช่างน่าหลงใหล

เสิ่นซื่อก้มหน้าลงพินิจคิ้วตาอันอ่อนโยนของจี้หานอี ท่ามกลางอุทยานหลวงที่เต็มไปด้วยมวลหมู่บุปผาบานสะพรั่ง ความงามของนางช่างโดดเด่นสะดุดตา ภายใต้แสงแดดแห่งวสันตฤดูอันสดใส ทั่วทั้งร่างนางล้วนเปี่ยมด้วยความมีชีวิตชีวา ชายหนุ่มพลันโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เมื่อดูจากสี หน้าของจี้หานอีแล้ว นางคงไม่ได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอันใด

บางครานางดูงดงามยั่วยวนชวนลุ่มหลงดุจนางปีศาจ ทว่าบางครากลับอ่อนช้อยน่ารักราวกับตุ๊กตาแก้วตกผลึก ทั้งชวนให้รู้สึกถนอมรักใคร่อย่างยากจะยั้งใจและล่อลวงผู้คนจนน่ากังวลใจในคราวเดียวกัน

�รณ์สีชมพูหวานชวนมอง ใครเห็นเป็นต้องหลงใหลโดยเฉพาะฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อที่ยืนรอรับด้วยความตกตะลึงกับความงามอันเฉิดฉายของจางถิงถิง ทั้งที่พบเจอกันบ่อยครั้งแล้วแต่วันนี้นางช่างดูพิเศษ ในเวลานี้แม้แต่หลี่ซิ่วหนิงก็เทียบกันไม่ติด หญิงสาวยอบกายคารวะอย่างอ่อนหวานร

หญิงสาวยอมรับว่าชอบและหลงใหลผิวพรรณอ่อนนุ่มขาวผ่องของนวลพรรณ เกดสุดาชอบสัมผัสผิวเนียนนุ่มของผู้หญิงด้วยกันมากกว่าการลูบไล้ร่างกายซึ่งแกร่งไปด้วยกล้ามเนื้อของเพศชาย “เกดจ๋า... มะ... แม่นวลทรมานเหลือเกิน” นวลพรรณแสดงอาการซ่านเสียว เกดสุดาไม่แปลกใจว่าเหตุใดครั้งนี้นวลพรร ณจึงยังไม่ถึงสวรรค์สักที

"อะ เอ่อ... เข้าใจแล้ว" ทุกคนในห้องต่างมองมู่เสี่ยวชิงด้วยความอึ้งตะลึง ท่าทางของนางช่างดูเย็นชายิ่งนัก แต่นี่กลับยิ่งทำให้เฉิงอี้เทารู้สึกท้าทายที่จะได้พิชิตใจมู่เสี่ยวชิง หากมองดูให้ดีเขากลับรู้สึกว่านางนั้นงดงามน่าค้นหามากกว่าจางหลิงฟางเสียอีก ถ้าไม่ติดว่าเขามีคนรัก อยู่ก่อนแล้ว เขาอาจจะหลงรักนางจริง ๆ ก็เป็นได้

สตรีผู้นั้นมีดีอะไร จึงทำให้หนานกงหว่านเฉียน‍หลงหัวปักหัวปำ เขามองอันเนี่ยนฉี‍ผิดพลาดไปอย่างนั้นหรือ น่าเสียดายอยู่ไม่น้อย ที่นางเป็นแมลงตัวน้อยงดงามที่สุดในบรรดาแมลงทั้งหมด แม้กระทั่งอันรั่วหลันที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณหนูอันดับหนึ่งยังมิอาจเทียบเท่า

ไป๋ซูเมิงตะคอกกลับ หึ ช่างกล้าว่านางเป็นตัวประหลาด เจ้าพวกตาผิดปรกติ เจ้าพวกโจรที่จับตัวนางมาหลงไหลความงามของนางทั้งนั้น ตัวประหลาดที่ไหนงดงามขนาดนี้เล่า!

"ไปก็ได้ค่ะ นุชก็อยากเห็นเหมือนกันว่าผู้หญิงแบบไหนน้า ที่ปราบพี่ชายของนุชได้อยู่หมัดแบบนี้" "ดีมาก และพี่จะแนะนำสาวน้อยน่ารักอีกหนึ่งคนให้รู้จักด้วย เป็นสาวช่างอ้อนเอามาก ๆ เลย อ้อนจนพี่หลงแทบโงหัวไม่ขึ้นแล้ว" ชินดนัยพูดยิ้ม ๆ ส่วนคนฟังนั้นขมวดคิ้วแล้วพูดเบา ๆ

นางอยู่ในอาภรณ์สีฟ้าลายดอกไม้ธรรมดา แต่ทว่าใบหน้าของนางช่างงามพิลาสไม่ธรรมดา ดวงตาเรียวสวยโฉบเฉี่ยวของนางมองดูแล้วให้ความรู้สึกเสียวสันหลัง หากแต่กลับทรงพลังแห่งสตรีเพศหนักหนา ท่วงท่าของนางงดงามแลดูสูงศักดิ์เลอค่าอย่างน่าแปลกใจ ยามนางก้าวเท้าเยื้องย่างเดินไป เดินมา แผ่นหลังบอบบางของนางเหยียดตั้งตรง ให้ความรู้สึกสูงส่งเหนือสตรีนางใด อา...นางช่างถูกใจ เขาจักให้นางเป็นอนุคนที่แปดในค่ำคืนนี้ แล้วจะยกเรือนไผ่งามที่อยู่ติดกับเรือนหลักของเขาให้นางอย่างไม่เสียดาย

หญิงสาวตัดพ้อด้วยน้ำเสียงเศร้าระคนโกรธ เพื่อนสาวที่นั่งข้างกายได้แต่ตบไหล่เพื่อให้กำลังใจ “เขาน่ารักมากเลย ให้เป็นแค่พระรองไม่พอ ยังให้เขาตายอีก โอ๊ย ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อยังไง” แม้ว่าในสายตาของบุณยากรหรือใบไผ่จะมองว่าการกระทำของเพื่อนช่างไร้สาระ ทว่าเธอก็ยังคงปลอบ ตั้ งใจให้เลิกร้องก่อนจะได้สนุกกับสิ่งที่รออยู่ แต่นานนับสิบนาทีก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น สาวเจ้ายังเอาแต่พร่ำเพ้อถึงการจากไปของ ‘พระรอง’ ในนิยายที่ตนเองชื่นชอบ