นางไม่ได้กลับมาให้อภัย แต่กลับมาชำระแค้น Mga Nobela at Kwento

นางไม่เคยลังเลที่จะยื่นมือช่วยเหลือผู้อื่น แต่ตอนที่ตระหนักได้ว่าคนพวกนี้ไม่ควรค่าที่จะได้รับ นางก็ไม่ลังเลที่จะเอาความเมตตาทั้งหมดของตนกลับคืน มีบุญคุณต้องตอบแทนมีแค้นต้องชำระ เป็นสิ่งที่ควรจะเป็น หากนางหวังไม่ใช่มารดาของนาง ให้กำเนิดนาง ความโกรธเคืองนี้สะสมมานานหลายปี หรงจือจือเองก็ไม่มีทางโน้มน้าวให้ตนเองปล่อยวางได้

‘ทว่า… หากดวงวิญญาณของนางยังคงร่ำไห้ด้วยความแค้นที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม ขอสวรรค์โปรดเมตตา เปิดเส้นทางให้นางได้มีโอกาสหวนคืนสู่มาตุภูมิเพื่อชำระหนี้เลือด ทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกปล้นชิงด้วยเถิด. เหวินจือเวยเงยหน้าขึ้นมององค์พระพุทธรูปตรงหน้าด้วยดวงตากลม� �ตที่แน่วแน่

“หากนายบริสุทธิ์ใจกับคนที่นั่นจริง สักวันฉันคิดว่าพวกเขาจะต้องให้อภัยและเข้าใจนาย เพราะนายก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าพวกเขารู้ว่าใครเป็นยังไง” “คงงั้น แต่ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะมาเหยียบที่นี่ในวันที่กลับมาส่งคุณเป็นครั้งสุดท้าย และจะไม่กลับมาอีกแล้ว”

“เรากลับมาคืนดีกันได้มั้ย..” ———————————————- ให้อภัยสักครั้งนึง เธอคงไม่ใจร้ายยยย☺️

นางยกยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มของคนที่หมายจะปล่อยวางในลาภยศ แต่นางยังไม่อาจปล่อยวางในความแค้น “ตำแหน่งเจ้าสำนักคงกลับคืนมามิได้แล้ว แต่ข้ายังปรารถนาความจริงได้” นัยน์ตาที่สุกใสราวลูกกวางพลันมีประกายวาบผ่าน “หากใครมีบุญคุณ ข้าย่อมทดแทน แต่หากก่อความแค้นไว้ ข้าก็จะไ ปชำระให้มันสิ้นซาก”

" คิดว่านิวโง่หรอ​ที่จะดูไม่ออกว่าพี่ธานจงใจให้นิวคิดเพื่อที่จะได้ใช้นิวเป็นเครื่องมือ​ในการได้เจอลูก​ ส่วนเธอนังมิ้งอีตอแหล​ไหนตอนนั้นบอกว่าจะไม่มีทางให้อภัยเขา​ ตอนนี้คงคันสินะถึงได้กลืนน้ำลายตัวเอง​ ถ้าไม่มีฉันคิดหรอว่าพวกแกจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันแบบนี้​ ในเมื่อฉัน ทำให้พวกแกได้กลับมาอยู่ด้วยกันได้​ ฉันก็สามารถทำลายพวกแกได้เหมือนกัน คอยดู เธอรู้สึกคับแค้น​ใจที่ตลอด​ระยะเวลาหลายปีนั้นเธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขา​แต่เขากลับไม่เห็นค่ามันเลย​เธอ

สิ้นคำถามเสียงปริศนาก็ตอบกลับมาเพียงว่า “ข้าคือเศษเสี้ยวความคั่งแค้นในใจของเจ้า ที่ไม่ยินยอมน้อมรับชะตาเลือดในครั้งนี้อย่างไรเล่า” คำกล่าวที่เปล่งออกมานั้นแสดงถึงความเจ็บปวด และความคั่งแค้นที่สะสมอยู่ในจิตใจของหลินซูหนาน มันคือความรู้สึกจากก้นบึ้งในใจของนางที่ประทับแน ่นราวกับตราประทับไม่อาจเลือน

เธอเอ่ยอย่างใจเด็ด “คุณให้อภัยผมได้ไหมปี่ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม” “ฉันไม่ได้โกรธคุณแล้วค่ะ ผูกใจเจ็บไปก็เท่านั้น แต่คงกลับไปเริ่มต้นใหม่กับคุณไม่ได้”

คำพูดนั้นกรีดลึกลงในใจเขาเหมือนคมมีด ยิ่งนางทำเป็นไม่ใส่ใจ ยิ่งตอกย้ำว่าบาปอันหนักหนาในชาติก่อนทำให้นางโกรธแค้นเกินกว่าจะได้รับการอภัย “หรูซี... เจ้า.... กลับมาคราวนี้ เพื่อแก้แค้นตระกูลซูใช่หรือไม่?” “แก้แค้นรึ?” ริมฝีปากบางขยับยิ้มหยัน... ก่อนที่นางจะกลับมานิ่งเฉยดุจผิวน

เจนนิสนิ่งชะงักเธอมองภาพในมือของตนเองด้วยหัวใจที่สั่นไหว นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน… “ให้อภัยไม่ได้แปลว่ามันจะกลับมาเหมือนเดิม เพราะเรื่องของเรามันจบตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”