นางไม่ได้กลับมาให้อภัย แต่กลับมาชำระแค้น Mga Nobela at Kwento

“พวกแกกลับมาที่นี่ทำไม คุณกฤษสั่งห้ามไม่ให้พวกแกกลับมาเหยียบที่นี่เกาะนี้อีกไม่ใช่หรือ” “ข้าก็กลับมาทวงค่าตอบแทนจากแกน่ะสินังโง่ และข้าก็จะกลับมาแก้แค้นเจ้านายของแกด้วย ที่บังอาจมาลูบคมคนอย่างข้า นึกหรือว่าข้าจะกลัวข้าไม่กลัวหรอกโว้ย และหลังจากที่ข้าจัดการกับแกเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าก็จะไปคิดบัญชีเพื่อชำระหนี้แค้นกับเจ้านายของแก”

มู่กุ้ยเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ตอนนี้จิตใจนางว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธแค้นใด ๆ ทั้งปวง เพราะสุดท้ายแล้วนางก็ได้ทุกอย่างกลับคืนมาอยู่ดี อีกทั้งชีวิตของนางตอนนี้ยังมีความสุขมากอีกด้วย นางจึงไม่มีเหตุผลอันใดที่ต้องโกรธแค้นคนตรงหน้าอีก “เพียงแต่หากเกิดชาติหน้าขออย่าให้เ ราพบเจอกันอีก ชาตินี้ข้าขออโหสิกรรมให้เจ้าหมดทุกอย่าง และอย่าได้จองเวรจองกรรมกันอีกเลย” “แต่ข้าอยากเกิดมาจองเวรจองกรรมกับเจ้าอีก ข้าจะไม่ยอมแพ้เจ้าเป็นอันขาดไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน ข้าจะกลับมาแก้แค้นเจ้าให้ได้”

“เพราะความสงสาร และเขาก็ดูแลฉันมาตลอดหลายปี ฉันแพ้ความดีของเค้า แต่พอมารู้ว่าเค้าทำแบบนี้กับเธอ ฉันก็รู้สึกผิดหวังในตัวเค้าเหลือเกิน” “เค้าตายแล้ว คุณก็ทำบุญไปให้เค้าเถอะค่ะ ฉันอโหสิกรรมให้ทุกคน” “เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมใช่ไหม” “ไม่หรอกค่ะ ฉันให้อภัยคุณ แต่ไม่ได้ คิดจะกลับไปอยู่กับคุณหรอกค่ะ”

เธอเอ่ยอย่างใจเด็ด “คุณให้อภัยผมได้ไหมปี่ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม” “ฉันไม่ได้โกรธคุณแล้วค่ะ ผูกใจเจ็บไปก็เท่านั้น แต่คงกลับไปเริ่มต้นใหม่กับคุณไม่ได้”

จื่อรั่วถามเสียงสั่น ก่อนที่พระชายาจะออกไปนางไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วบอกว่าจะไปขอยามาให้ตน แต่ทำไมพระชายาของนางจึงกลับมาในสภาพเช่นนี้ อวี้หลิงหรงเอ่ยตอบเบา ๆ แต่หนักแน่น "แค้นของเจ้า.. ข้าชำระให้แล้ว"

“ทำไม ทำไมเจ้าถึงกลับมาทั้ง ๆ ที่ข้าทำร้ายเจ้าทั้งกายและใจ” “ที่หม่อมฉันกลับมาเพราะจะทำโทษท่าน หม่อมฉันจะยอมทิ้งความแค้นครั้งนี้ไปง่าย ๆ ได้อย่างไร หม่อมฉันนะมีแค้นต้องชำระไม่ปล่อยให้ค้างคา เพราะฉะนั้นต่อจากนี้องค์ชายร่างกายแข็งแรงเมื่อไหร่หม่อมฉันจะชำระแค้นกับท่านทัน

“ตอนนี้ผมไม่ได้รู้สึกคับแค้นใจอะไรอีกต่อไปแล้วนะ มันมีแต่ความรู้สึกรักและอยากดูแลคนที่ผมเคยทำร้าย นี่สินะที่เขาเรียกว่าความแค้นเราควรจะจบมันลงได้ด้วยการให้อภัย” “คุณไม่โกรธปาแล้วและไม่โกรธครอบครัวของปาแล้วอย่างนั้น่เหรอคะ”

… แน่นอนว่าเจี่ยอวี้หลันคิดเอาไว้แล้วสำหรับตอบแทนบุญคุณปีศาจขาวตรงหน้าของนางผู้นี้ แต่มิคาดว่าชินอ๋องจะหยิบยื่นโอกาสให้นางได้ชำระแค้นมาด้วย คำว่าชำระแค้นนี้ทำเอาดวงตาเมล็ดซิ่งแวววาวด้วยความยินดีขึ้นมาทันใด เพราะที่นางอดทนจนผ่านประตูผีมาได้ล้วนมาจากแรงแค้นที่ตน เองถูกคนที่รักและไว้ใจหักหลังทั้งสิ้น! แค้นยิ่งกว่าแค้นอัดแน่นอยู่ภายในหัวอก เช่นนี้พอได้ฟังว่าตนเองจะได้ชำระแค้นเร็วกว่าที่นางคาดเอาไว้ ต่อให้งานทดแทนบุญคุณที่ชินอ๋องจะเรียกร้องนั้นสุดท้ายเป็นการให้นางสละชีพ เจี่ยอวี้หลันก็ยินดีอย่างยิ่ง!

เมื่อบัลลังก์มังกรมันหอมหวนเกินจะห้ามใจ ไม่ว่าอะไรก็ฉุดรั้งเจ้าไม่อยู่ ถ้าหากรู้ว่าต้องมาพบเจอเรื่องเช่นนี้ ข้าจะไม่มีวันแต่งให้เจ้าโดยเด็ดขาด แต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้ ซูเซียวทำได้แต่นึกเสียใจ "ใครกันแน่ที่จะไม่ได้ตายดี เอาละวันนี้ข้าเล่นสนุกจนพอ ใจแล้ว เอาไว้ข้าจะมาเล่นกับเจ้าใหม่แล้วกัน" เสิ่นซิ่วอิงพูดจบก็เดินออกไปด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างคนมีความสุข ปล่อยให้ซูเซียวมองตามด้วยความโกรธแค้นจนแทบจะกะอักเลือดออกมา

" เลิกบ้าซะที ท่านกับนางหย่ากันแล้วนางไปแล้วจะไม่กลับมาหาท่านอีก ได้ยินไหมว่านางจะไม่กลับมาแล้ว นางทิ้งท่านไปแล้ว" " ไม่ ไม่จริง นางแค่โกรธข้า นางแค่น้อยใจที่ข้าเข้าใจนางผิด ขอแค่ข้าเจอนางข้าจะขอโทษนางอธิบายทุกอย่างให้นางฟัง นางต้องให้อภัยข้าแน่"