Novel & Cerita มีอารมณ์ขัน

“คนเกา ๆ มากกว่า เกาไข่ให้หน่อยไอ้สัด ฮา ฮา” “ไอ้เวร มีอารมณ์ขัน เพื่อนโศกอยู่มึงควรปลอบเพื่อนก่อน” “มึงอยากปลอบสั้นหรือปลอบยาวอะ” “กูอยากปลอบสั้น แต่ดูทรงแล้วงานนี้คงปลอบยาวอะ”

ฉันตีไปที่แขนแกร่งอย่างไม่แรงมากนักด้วยอารมณ์ที่ขบขันแบบสุดๆ คนอะไรพูดจาอย่างกับกีฉันโบ๋เป็นอุโมงค์ไปได้ “หนูหัวเราะได้แบบนี้แสดงว่าหายโกรธและให้อภัยเฮียแล้วใช่ไหม” เซน

คนที่อารมณ์ไม่คงที่บอกรอดไรฟัน ก่อนจะเดินออกไปในส่วนจัดงานด้านหน้าโดยไม่คิดจะใส่ใจต่อท่าทีแตกตื่นของคนรับคำสั่งแม้แต่น้อย “อารมณ์ไม่คงที่เลยนะครับ คุณผู้ช่วย” เสียงทุ้มที่ติดจะรื่นรมย์เป็นพิเศษทำให้คนที่กำลังไม่สบอารมณ์หันขวับในเสี้ยววินาที

รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเสียงเย็น “เรื่องนั้นน่ะเหรอคะ ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบมั้งคะ บรรยากาศมันพาไป ตื่นเต้นดีออก อย่าไปคิดอะไรให้มันจริงจังเลยค่ะ เราก็แค่สนุกกันเฉย ๆ นี่คะ”

​ร่ายออกมาเป็นกลอนที่คิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เล่นเอาคริมาที่กำลังเศร้าๆ ถึงกับลืมตัวหลุดจากอารมณ์ทุกข์หัวเราะพรืดออกมาเสียงใส ​“อะไรของเธอน่ะ ยัยฟ้า” ​“หัวเราะได้แล้วใช่ไหมล่ะ นี่แหละอยู่กับเพื่อนก็ยิ้มออก อยู่กับอีตาเจ้าหนี้นั่น...อมทุกข์นะยัยวี่”

“ตกลงจะสนิทกับฉันรึยัง? จะคุยกับฉันได้สนิทเหมือนไอ้คนนั้นได้รึยัง?” “โอ๊ย.. คุณปัณณ์คะให้ฉันพูดสนิทกับคุณฉันทำได้ค่ะแต่ถ้าเวลาเราอยู่ที่ร้านล่ะคะฉันต้องทำตัวสนิทกับคุณปัณณ์ด้วยรึเปล่า?” ไปเรื่อยเลยนะเนี่ยคุณปัณณ์เนี่ยจะมาทำตัวเหมือนเด็กขี้อิจฉาแบบนี้ไม่ได้สิ.. ตล กอะทำไมเขาถึงตลกแบบนี้ละ.. “ก็สนิทได้นี่ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย..”

ชายหนุ่มคนหนึ่งเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ “ข้าว่าท่านโหวคงอยากให้พวกเรามีอารมณ์ขันกันสักเล็กน้อย ฮ่าๆ ๆ” “นางไม่รู้จักอาย แต่ข้าอายแทน” แม้แต่เหล่าบรรดาฮูหยินก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์แล้ว

เพราะโดนแซวทำให้งอน แต่คนพูดกลับยิ้ม ล้อเลียน " พี่ทำอะไรแพงหรอครับ แพงถึงต้องระบายอารมณ์ด้วยการจิกพี่ ตอนนั้น พี่ทำอะไรแพงอยู่ "

“ นายคอป!!! “ “ ฮ่าๆๆ “ ชอบยั่วให้โดนตะเพิดจนได้ และมักจะมีเสียงหัวเราะตามมา ให้คนฟังได้มีอารมณ์ขัน พากันส่ายหน้าเอือมระอา ในนิสัยทะเล้นของเขาหมดแล้วทั้งบ้าน “ ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น แต่ที่เครียด ฉันต้องทิ้งงานมาทำสิ่งที่มันฉุกละหุก ไม่ทันได้เตรียมใจแบบนี้ต่างหาก “

ปรายกล่าวเชิงขำขัน "รีบหาสิ...ฉันไม่เห็นแกจะสนใจผู้ชายคนไหนจนคิดว่าแกชอบผู้หญิงแล้วเนี้ย"