روايات وقصص ضمن นิยายฟิล

สามเดือนหลังจากภรรยาหายตัวไปจากอุบัติเหตุเล่นสกี ฉันกลับเจอเธอในบาร์แห่งหนึ่ง เธอกำลังพิงไหล่เพื่อนชายที่โตมาด้วยกัน หัวเราะอย่างมีความสุข “ต้องขอบคุณที่นายออกความคิดนี้ให้ ไม่อย่างนั้นฉันคงลืมไปแล้วว่าความเป็นอิสระรู้สึกยังไง” เพื่อนสนิทและกลุ่มเพื่อนรอบตัวเธอพากันยกแก้วชนกับเธอไม่ขาดสาย พร้อมถามว่าเมื่อไหร่เธอจะยอมโผล่ออกมาเสียที เธอก้มตาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อีกสักสัปดาห์แล้วกัน รอให้เขาตามหาฉันจนแทบเป็นบ้า แล้วฉันค่อยโผล่ออกไป” ฉันยืนอยู่ในมุมมืด มองดูเธอกำลังดื่มด่ำกับอิสรภาพ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎรทันที

ฉันไปร่วมงานปาร์ตี้เพียงแค่ครั้งเดียวในย่านคนรวยแห่งใหม่ที่ฉันเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ หลังจากนั้นไม่นาน เบรนด้า เพื่อนบ้านของฉันก็ฟ้องฉัน ในศาล เธอโอบทิฟฟานี่ ลูกสาวของเธอที่มีสภาพบอบช้ำและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และกล่าวหาว่าลูกชายของฉันเป็นคนข่มขืนลูกสาวของเธอ กลางห้องพิจารณาคดี ทิฟฟานี่ดึงคอเสื้อของเธอลง เผยให้เห็นรอยแดงปื้นใหญ่รอบลำคอ "เขาพยายามจะกระชากกางเกงหนูออก" เธอสะอึกสะอื้น "เขาพยายามจะขืนใจหนู หนูขัดขืน เขาเลยทุบตีหนู เขาทำลายใบหน้าของหนูจนพังยับเยิน!" ที่หน้าศาล กลุ่มผู้ประท้วงต่างพากันชูป้ายด่าทอลูกชายของฉันว่าเป็นเศษสวะ เป็นลูกคนรวยที่ถูกตามใจจนเสียคน ในโลกออนไลน์ ภาพตัดต่อพิธีศพของฉันกลายเป็นไวรัล พร้อมคำบรรยายใต้ภาพว่า นังแม่ที่ไร้สมรรถภาพควรจะไปตายพร้อมกับลูกชายของมันซะ หุ้นบริษัทของฉันร่วงฮวบ แต่ฉันกลับนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ฉันขอให้เจ้าหน้าที่คุมตัวคูเปอร์ ลูกชายของฉันเข้ามาในห้องพิจารณาคดี ประตูห้องพิจารณาคดีเปิดออก คูเปอร์เดินเข้ามาทำให้ทุกคนก็ต่างนิ่งเงียบไปพร้อมๆ กัน

วิดีโอที่แฟนขอเลขาสาวแต่งงานกลายเป็นไวรัลบนโลกออนไลน์ ทุกคนต่างพูดกันว่าโรแมนติกและซาบซึ้งใจมาก เลขาสาวโพสต์ข้อความสารภาพรักว่า【ในที่สุดก็ได้เจอคุณ โชคดีที่ฉันไม่ยอมแพ้ คุณหลี่คะ ชีวิตต่อจากนี้ไป ขอคุณนำทางด้วยนะคะ】 คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงเชียร์【ฟินมาก! เลขาสาวกับท่านประธานผูู้เผด็จการ คู่จิ้นของฉันนี่มันหวานที่สุดไปเลยยยย!】 ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงแค่ปิดหน้าเว็บอย่างเงียบๆ แล้วไปหาแฟนเพื่อขอคำอธิบาย แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนว่า “ช่วงไม่ได้ ถ้าฉันไม่แต่งกับเธอล่ะก็ เธอก็จะถูกครอบครัวบีบบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่รัก” “แล้วเซี่ยเซี่ยล่ะ เธอต่างหากที่เป็นแฟนจริงๆของนาย นายไม่กลัวว่าเธอจะโกรธเหรอ?” “โกรธแล้วจะทำอะไรได้? เซี่ยเซี่ยอยู่กับฉันมาเจ็ดปีแล้ว เธอไม่มีทางไปจากฉันได้หรอก” สุดท้าย ฉันกับเขาก็แต่งงานในวันเดียวกัน รถแต่งงานแล่นสวนกัน ขณะที่เจ้าสาวกำลังแลกช่อดอกกัน และในวินาทีที่เห็นฉันอยู่ในรถแต่งงานอีกคัน เขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า "เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?" "หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!" "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู "ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียว จะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?" ''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

ชาติที่แล้ว ฉันถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวธรรมดา ส่วนน้องสาวถูกรับเลี้ยงโดยพ่อทูนหัว และกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอิตาลี ใครจะคิดว่า หลังจากน้องสาวกลายเป็นเจ้าหญิงมาเฟียได้สามปี เธอกลับถูกพ่อทูนหัวไล่ออก ต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน สุดท้ายก็ตายอย่างน่าอนาถ ส่วนฉันอาศัยผลการเรียนอันยอดเยี่ยมสอบเข้าฮาร์วาร์ดได้ ไปเรียนต่อต่างประเทศกับพี่ชายบุญธรรม และใช้สองมือของตัวเองก้าวขึ้นเป็นดาวรุ่งด้าน AI ที่ใคร ๆ ต่างก็ต้องการตัว ต่อมาพวกเราแต่งงานมีลูกกันภายใต้คำอวยพรของพ่อแม่บุญธรรม ชีวิตนี้ดำเนินไปอย่างมีความสุขและราบรื่น เมื่อได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่อีกชาติ น้องสาวกลับเลือกทางที่แตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของพี่ชายบุญธรรมและเรียกเขาว่า พี่ชาย ก่อนจะจับมือพ่อแม่บุญธรรมไว้ แล้วมองมาทางฉันด้วยความลำพองใจ "พี่คะ หนูให้พี่ไปรับความทุกข์ทรมานของมาเฟียแทนก็แล้วกัน สถานที่ที่กินคนไม่คายกระดูกแบบนั้น ให้หนูอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ไหวหรอก" ฉันมองไปยังสามีในชาติที่แล้ว คาดหวังว่าเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขากลับปกป้องน้องสาวไว้ และมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชา "อย่าเข้าใกล้น้องสาวฉัน" สุดท้าย ฉันก็เดินไปยังรถโรลส์-รอยซ์คันนั้น ท่ามกลางสายตาลำพองใจของเธอ

ก่อนงานพรอมวันจบมัธยมปลายหนึ่งวัน อีธานก็ล่อลวงฉันขึ้นเตียง เขาทำรุนแรงและเอาแต่ตักตวงจากฉันตลอดทั้งคืน ในระหว่างที่ฉันทนความเจ็บปวดอยู่ ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวานชื่น เพราะฉันแอบหลงรักอีธานมาสิบปีแล้ว ในที่สุดความปรารถนาก็เป็นจริง เขาบอกว่าหลังเรียนจบจะแต่งงานกับฉัน รอเขารับช่วงต่อตระกูลลูเซียโน่จากผู้เป็นพ่อแล้ว ก็จะทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ทรงเกียรติที่สุดของตระกูล วันต่อมา อีธานโอบฉันไว้ในอ้อมแขน แล้วสารภาพกับพี่ชายบุญธรรมของฉันว่าเราสองคนได้คบกันแล้ว ฉันนั่งเขินอายในอ้อมกอดของอีธาน รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด แต่จู่ ๆ พวกเขาก็เปลี่ยนบทสนทนาเป็นภาษาอิตาลี ลูคัส พี่ชายบุญธรรม แซวอีธานว่า “สมแล้วที่เป็นนายน้อย ครั้งแรกก็มีดาวเด่นของห้องถวายตัวให้เองซะแล้ว” “รสชาติน้องสาวต่างสายเลือดของฉันเป็นยังไงบ้างล่ะ?” อีธานตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ภายนอกดูใส ๆ แต่จริง ๆ แล้วอยู่บนเตียงน่ะร่านมาก” รอบข้างมีเสียงหัวเราะลั่นดังขึ้น “งั้นต่อไปฉันควรเรียกเธอว่าน้องสาวหรือว่าพี่สะใภ้ดี?” แต่อีธานกลับขมวดคิ้ว “เธอนับว่าเป็นพี่สะใภ้อะไรกันล่ะ? ฉันอยากจีบกัปตันเชียร์ลีดเดอร์ แต่กลัวว่าเธอจะรังเกียจว่าฝีมือฉันไม่ดี เลยเอาซินเธียมาซ้อมมือก่อนต่างหาก” “เรื่องที่ฉันนอนกับซินเธีย พวกนายอย่าให้ซิลเวียรู้ล่ะ ฉันกลัวว่าเธอจะไม่สบายใจ” แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เพื่อที่ในอนาคตจะได้อยู่กับอีธาน ฉันได้แอบเรียนภาษาอิตาลีมานานแล้ว ได้ยินแบบนี้ ฉันก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่เปลี่ยนการสมัครเข้ามหาวิทยาลัยจากสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียเป็นสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์อย่างเงียบ ๆ

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

ฉันกับแม่สามีไปท่องเที่ยว หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว เราก็ไปว่ายน้ำในสระของโรงแรม แต่กลับถูกผู้หญิงที่แต่งตัวปราณีคนหนึ่ง เอามือปิดจมูกและพูดอย่างรังเกียจว่า "นี่มันโรงแรมหรูหรา ทำไมคนอะไรก็มีไปหมด คงไม่ได้แอบเข้ามาใช้สระสินะ" "ใช้สระร่วมกับพวกแก กลัวจะติดโรคติดต่ออะไรมาจริงๆเลย!" ฉันกับแม่สามีหมดอารมณ์ไปทันทีเพราะเธอ ฉันพูดเสียงเย็นว่า "สระว่ายน้ำของโรงแรมเป็นของสาธารณะ แขกทุกคนที่เข้าพักล้วนสามารถมาเล่นได้ ถ้าคุณรับไม่ได้ก็สร้างสระอันหนึ่งที่บ้านเองสิ" หญิงคนนั้นโกรธมาก ตะคอกอย่างโกรธจัดว่า "กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ แกรู้ไหมว่าโรงแรมนี้สามีฉันเป็นคนเปิด ห้องสวีทระดับสูงสุดที่นี่ก็เป็นของฉันมาตลอดทั้งปี!" "ฉันสั่งให้พวกแกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กลิ่นจนๆติดตัวมาทั้งตัว ทำให้น้ำสกปรกไปหมด น่ารังเกียจชะมัด!" ฉันกับแม่สามีสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความเย็นชาในดวงตาของกันและกัน โรงแรมนี้อยู่ในชื่อของฮั่วสือเยี่ยน เขาไปเป็นสามีของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!

กลางดึกคืนหนึ่ง สามีของฉันเริ่มละเมอออกมาว่า "ลูกรักของพ่อ พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูกับแม่ย้ายไปอยู่บ้านใหม่นะ" ทั้งที่เราป้องกันตลอด แล้วเด็กคนนั้นโผล่มาจากไหนกันล่ะ? ฉันจึงเปิดโทรศัพท์ของเขาดู แล้วก็ได้เห็นสลิปการโอนเงินไปให้ผู้หญิงอีกคน เงินพวกนั้นถูกจ่ายไปกับข้าวของแบรนด์เนมหรูหราและบ้านหนึ่งหลัง ในอัลบั้มรูปมีภาพของเธอสวมชุดคอสเพลย์หวาบหวิว และหน้าท้องของเธอก็เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย รูปสุดท้ายเป็นภาพอัลตราซาวด์ ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว ฉันไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว แค่จัดการบันทึกหลักฐานทั้งหมดเอาไว้ พวกมันกำลังจะได้เรียนรู้ว่า ราคาของการทรยศเจ้าหญิงแห่งวงการมาเฟียนั้นต้องชดใช้ด้วยอะไร

วันวิวาห์ ในวันวิวาห์ของฉันเอง คู่หมั้นของฉันกับน้องสาวของฉันที่ชื่อว่ากู้หลาน กำลังพัวพันกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในห้องรับรองแขก และถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าผู้คน ฉันกลายเป็นตัวตลกของงาน กลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่วทั้งงาน แต่แล้วลู่จิ่งชวนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉัน กลับก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์ คุกเข่าขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย เพื่อปกป้องฉันจากความอับอาย หลังแต่งงาน เขาก็ดูแลฉันอย่างดี ตามใจฉันทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องบนเตียงของเรานั้นไม่ราบรื่น เขามีปัญหาทางเพศมาโดยตลอด จนกระทั่งปีนี้หลังจากที่เราได้ทำเด็กหลอดแก้ว ฉันจึงได้ตั้งครรภ์ หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศ ฉันคิดว่า เขาคือที่พักพิงสุดท้ายของฉันอย่างแท้จริง จนกระทั่งวันนั้น ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน "อาชวน นายมันใจร้ายเกินไปแล้วนะ กู้หนิงดูแลนายดีขนาดนั้น นายกล้าดียังไงถึงได้สลับไข่ให้กู้หนิงอุ้มบุญแทน เพราะกู้หลานกลัวเจ็บ ไม่กล้ามีลูกงั้นเหรอ?" "อีกอย่าง อีกสองเดือนเด็กก็จะคลอดแล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อไป?" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พอเด็กคลอดแล้ว ฉันก็จะอุ้มลูกไปให้อาหลาน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของเธอ" "ส่วนกู้หนิง ฉันก็จะบอกเธอว่าลูกแท้งไปแล้ว" "ชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" มิน่าล่ะ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ฉันเคยคิดว่าได้รับนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพื่อเธอคนนั้นทั้งหมด ฉันหันหลังกลับ และนัดหมายการผ่าตัดทันที เด็กสกปรกคนนี้ ฉันไม่ต้องการแล้ว และชีวิตสมรสจอมปลอมนี้ ฉันก็ไม่ต้องการอีกต่อไป