บุคคลที่สาม Novels & Stories

อย่างเช่นตอนนี้ก็มีคนสนทนากัน ตอนแรกฉันก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ แต่เมื่อฟังไปฟังมาแล้วนั้น บุคคลที่สามที่โดนพูดถึงคือคนที่ฉันรู้จักแน่ ๆ “ไหนของแกสวยไหมอ่า” เสียงผู้หญิงด้านนอกพูดคุยกัน “นี่ไงสวยไหม” อีกคนหนึ่งตอบ เหมือนกำลังเอาบางอย่างออกมาอวดกัน

ว่าแล้วชายชุดดำก็หยิบกระดาษขึ้นมาเล่มหนึ่งใบหน้าขยับเป็นครั้งแรก คิ้วขมวดขึ้นเป็นปมขณะเอ่ยชื่อคนในเอกสาร “หนิงอัน” “ข้าเองเจ้าค่ะ ถูกคนแล้ว ไม่ผิดคนแน่นอน” “เนื่องจากเจ้าทำความดีระดับสูงเอาไว้ตลอดมา จึงมีโอกาสสามชีวิตในชาติภพนี้”

“ขอโทษค่ะ” สัญชาตญาณสั่งให้รีบพลั้งโพล่งเพราะหล่อนนั้นเป็นฝ่ายผิด แต่กลับต้องชะงักกลางคันหลังเงยหน้าขึ้น เห็นเจ้าของแผงอกแกร่งถูกชนเข้าอย่างจัง เขาคือบุคคลแสนคุ้นเคย แฝงอยู่ในพื้นที่ความทรงจำมากกว่างานที่ทำซะอีก

น้ำเสียงเรียบนิ่งถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหนาราวกับว่าไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร ต่างจากเธอที่ร้อนรนขึ้นมาทันทีเมื่อเขาพูดถึงบุคคลที่สามซึ่งรออยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ สถานที่ที่เธอเองยังไม่เคยได้ย่างกรายเข้าไปใกล้เลยสักครั้ง “มันเป็นใครกันคะ แสดงว่าคุณมีคู่ขาคนใหม่เลยจะรีบเขี่ยพล อยทิ้งใช่ไหมคะ บอกมานะคะว่าอีผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใคร พลอยจะไปฉีกอกมัน!!”

เขาที่เธอหมายถึงก็คนทั่วๆ ไปที่อยู่ในโรงพยาบาล หรือหมอ หรือพยาบาลอะไรเนี่ยแหละ "ว่าเวลาที่อยู่ด้วยกันไม่อนุญาตให้เอ่ยถึงบุคคลที่สามครับ" เขาเอ่ยเสียงเข้ม "..." "กฎข้อแรกของเรา" เขาเอ่ยย้ำอีกครั้ง

เจนที่ดูเหมือนจะเชื่อสนิทใจก็มองอย่างเป็นห่วง “แฟนใหม่เหรอปาย” เสียงของบุคคลที่สามโผล่แทรกเข้ามาในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากตอบเจน และคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใคร พี่ครีมเพื่อนพี่ทับทิมนั่นเอง

“อื้อ ธี อย่า เอาอีกแล้วนะ นายรุ่มร่ามอีกแล้วนะ อื้อ ธี ไม่เอา ไม่อะ...” “หวานกันจังเลยนะ!” เสียงนั้นทำเอาฉันกับไอ้ธีชะงักแทบไม่ทัน ก็มันเป็นเสียงบุคคลที่สาม ที่อยู่ๆแม่งก็โผล่เข้ามา “แนน!?” แนน ใช่ ยัยนั่นคือแนน ฉันจำได้

“เพลินตา...?” สุดท้ายฉันจำเป็นต้องละสายตาจากแผ่นหลังของคุณชายแสนเย้ยหยิ่ง ไปยังบุคคลที่สามตามมารยาท “อ้อ…คุณหมอนี่เอง”

คริสเตียนรู้สึกไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง เพราะศัตรูพวกเขามีรอบตัว “คนเดียวที่ยืนยันได้...แพร์พีญา” จู่ ๆ เคนตะเอ่ยถึงบุคคลที่สามในบทสนทนาทันที ไม่ต้องกลัวว่าชื่อนี้จะแทงใจดำใคร ในเมื่ออีกคนไม่ได้อยู่ร่วมวงพูดคุยแล้ว

ก่อนจะหันมาถามบุคคลที่สามเสียงขึงขัง พจน์ยิ้มแหยๆ “ครับ” เขาตอบเสียงอ่อย