Novel & Cerita บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง

จากคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้มั่งคั่ง กลายเป็นอนุภรรยาถูกทิ้งไร้คนเหลียวแล แม้แต่ตอนคลอดบุตรก็ยังไร้เงาคนในจวนสามีช่วยเหลือ ตายทั้งกลมไปพร้อมกับบุตรในครรภ์อย่างน่าอนาถ จะโทษคนอื่นใจร้ายใจดำทั้งหมดก็ไม่ได้ ตนเองก็มีส่วนผิดทั้งที่เลือกทางที่ดีกว่าได้แท้ ๆ แต่กลับไม่เลือก .....

อ๋องหนานหวายมองซุนฟางเอ๋อร์ด้วยสายตาเคร่งเครียด “ถูกต้องหรือไม่ฟางเอ๋อร์?” ซุนฟางเอ๋อร์ฝืนยิ้ม “เจ้าค่ะ เสด็จป้า พระองค์ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อฟางเอ๋อร์ ฟางเอ๋อร์เป็นบุตรสาวที่ถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ท่านอ๋องกรุณาเลี้ยงดูนั่นก็เพียงพอแล้ว หม่อมฉันไม่ก ล้าร้องขออะไรอีกเพคะ”

‘ได้ ถ้าอย่างนั้นเป็นครอบครัวที่สอง ครอบครัวนี้เป็นคนมีฐานะปานกลางมีลูกชายสองคน สะใภ้แต่ละคนยังไม่มีใครท้องดังนั้นจึงต้องการหาเด็กมาเลี้ยงเพียงแต่แม่สามีค่อนข้างจุกจิกจู้จี้’ ‘ตัดทิ้ง รีบ ๆ ตัดทิ้งเลย หากฉันถูกรับไปเลี้ยงนะไม่แน่ว่าพอมีคนตั้งครรภ์ขึ้นมาฉันคน นี้ได้กลายเป็นลูกชังแน่ อีกทั้งงานบ้านทั้งหมดคงตกอยู่กับฉันทั้งหมดด้วย’

นางถูกทอดทิ้ง ถูกผลักไสให้กลายเป็นหญิงบำเรอของนายกองคนหนึ่งโดยฝีมือของบิดานางเองเขาให้เหตุผลว่า สตรีไร้ค่าก็จงใช้เรือนร่างให้เกิดประโยชน์ทางการเมืองและเมื่อคลอดบุตรชายที่ไร้พรสวรรค์เช่นกัน…ทั้งแม่และลูกก็ถูกขับไล่เหมือนของไร้ค่า ห้าปีเต็ม ที่ใช้ชีวิตในบ้านไม้เก่าผ

ยตาของผู้คนรอบข้างมิได้อีก ‘เขาคงไม่กลับมาแล้ว ทารกในครรภ์จะเก็บไว้หรือกำจัดทิ้งเล่า’ คำถามของเจ้าของหออ้ายเสินทำให้หัวใจของนางชอกช้ำสาหัส ตระหนักได้แล้วว่าคงถูกทอดทิ้ง ไม่ต่างจากเมื่อครั้งยังเยาว์วัยที่ถูกลวงให้มอบทั้งร่างกายและหัวใจ แต่สุดท้ายกลับถูกมารดาของเขาก่นด่า ว่านางเป็นเพียงบุตรีที่เกิดจากอนุภรรยา ไม่คู่ควรกับบุตรชายคนเดียวของตระกูลที่มีคนเคารพนับถือมากมาย

บุตรชายที่เกิดจากอดีตฮูหยินผู้ล่วงลับของไต้ท้าวมู่หรง ไม่คิดว่าเด็กที่ถูกทอดทิ้งจะมีความสามารถก้าวขึ้นมาอยู่บนจุดสูงสุดโดยที่มิได้พึ่งพาครอบครัว ผู้เป็นใหญ่เหลือบมองขุนนางของตนที่ยืนใบหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่รู้จักชายหนุ่มตรงหน้า

ถึงอย่างนั้นเมื่อนำมาไตร่ตรองกับความจริง เขาพลันพบว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คุณหนูเจ็ดคนที่เขาเคยรู้จัก หยวนหรู หรือก็คือคุณหนูเจ็ด คุณหนูผู้ซึ่งถูกคนในตระกูลหยวนทอดทิ้งไม่ไยดี เด็กคนหนึ่งที่แม้เป็นทายาทสายตรงของตระกูลหยวน แต่กลับถูกทิ้งเอาไว้ที่เรือนหลัง ทั้งยังเติบโตมาท ่ามกลางบ่าวไพร่ที่ดูแลนางตามมีตามเกิด

“เฮ้อ เจ้าเด็กโง่ เหตุใดพวกเขาจะไม่ต้องการเจ้าเล่า ในเมื่อเจ้าเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลหยูที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ซึ่งตั้งครรภ์ได้ยากกว่าอนุของพ่อเจ้าอีกหนึ่งคน เพราะความอิจฉาริษยาของอนุนางนั้น ทำให้เจ้าต้องถูกนำไปทิ้งยังที่ห่างไกล พวกเขาส่งคนออกตามหาและเค้นสอบอนุนา

คำพูดเหล่านี้ ฉันอยากได้ยินมากที่สุดตอนที่ฉันอายุสิบกว่าปี ทุกครั้งที่ถูกทอดทิ้ง ฉันมักจะจินตนาการว่าสักวันหนึ่งพ่อกับแม่จะรู้ถึงการละเลยที่มีต่อฉัน แล้วบอกว่ามันเป็นความผิดของพวกเขา แต่มาถึงตอนนี้ มันก็สายเกินไปแล้ว ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่ยังมีความหวังกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ ว

บุตรชายของนางก็เป็นเช่นนี้ เขาเป็นเด็กเลี้ยงง่ายโตขึ้นยังเป็นเด็กดี เชื่อฟังผู้ใหญ่ มีความกตัญญู น่าเสียดายที่คนตระกูลหลิวเลือกทิ้งสิ่งมีค่าเช่นเขาไป เมื่อเสร็จงานเจ้าของร้านจึงเดินมาตรวจตราความเรียบร้อยกล่าวอย่างพึงพอใจ