พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย Novels & Stories

ไม่ใช่คำเรียกขานทั่วไป ผู้ที่ถูกเรียกขานว่า “ท่านอ๋อง” ได้นั้น ล้วนเป็นองค์ชายกับพระราชนัดดาทั้งสิ้น ผู้ดูแลคนนั้นเบิกตากว้าง เงยหน้ามอง

“ขอแค่เพียงเจ้าไม่หวั่นไหวมีหรือข้าจะหวั่นไหว ข้าจะเชื่อใจเจ้า ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะรั้งเจ้าดึงเจ้าให้เคียงข้างข้า ไม่ยอมปล่อยมือจากเจ้าอย่างแน่นอน” “อีกอย่างท่านอ๋องจะต้อง แบ่งเวลาที่ให้กับอ้ายฉิง เผื่อแผ่กับพระชายาเอกบ้างนางเองก็เป็น เมีย”

“เจ้าจะบอกว่าพระชายาของท่านอ๋องไร้เสน่ห์ดึงดูดเลยหรือไร ไม่หวั่นไหวกับนางบ้างรึ”

แม้แต่เขายังรู้ว่าเหตุใดพระชายาจึงโมโหออกมาเช่นนี้ ชายหนุ่มมองหน้าองครักษ์แต่ก็นึกไม่ออกว่าตนเองจะพูดสิ่งใด คล้ายองครักษ์จะรู้ว่าเหตุใดอ๋องอันคิดอย่างไรจึงแก้ไขความกระจ่างนั้นให้แก่ผู้เป็นนาย “พระชายาทรงเป็นห่วงท่านอ๋องจึงโกรธที่พระองค์ใช้ตนเองเป็นเหย ื่อล่อ ยามนี้พระองค์ทรงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนหากมีภัยจะทรงดูแลตนเองได้อย่างไร เช่นนี้พระชายาจึงคิดเคืองท่านอ๋อง”

ฉีเหลยยิ้มแหยๆ “ท่านอ๋องอยู่ในห้องกับพระชายา ขอรับ” ผู้เฒ่าหลิวมองฉีเหลยด้วยความสงสัย

ต้าหรงพึ่งวิ่งมาถึง ถูกชุนเอ๋อดุใส่ และให้รีบพาท่านอ๋องออกไป เพราะตอนนี้เขาส่งเสียงดังรบกวนด้านใน “ท่านอ๋องขอรับ ออกไปก่อนนะขอรับ” พระชายา หายใจเข้าลึกๆเพคะ หนึ่ง สอง สาม เบ่งเพคะ” “อึ๊ยยยยยยย อึ๊ยยยยยย .....” “อีกทีนะเพคะ.... “ไม่ ข้าไม่รอ พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือไง เสียง นางร้องน่ะ”

“พี่ใหญ่ ท่านอ๋องคงอยากไหว้วานท่านเรื่องพระชายา” “อืม เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว มีข้าอยู่จะไม่มีทางให้พระชายาเป็นอันตรายได้ เจ้ากับท่านอ๋องอย่าได้ห่วงมากไปเลย” “ข้ามิได้ห่วงท่านกับชิงเยี่ยนแต่ว่าข้า…”