พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย Novels & Stories

ไป่หลันที่ได้ยินน้ำเสียงเรียบๆของท่านอ๋องก็รู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างลืมไปเลยยังไงท่านอ๋องก็เป็นโอรสสวรรค์คนหนึ่งเธอแอบปาดเหงื่อทิพย์เบาๆ "แล้วไปนึกว่าพระชายาไม่เคยเห็น" ท่านอ๋องประชดหลินไป่หลันจึงมองค้อนท่านอ๋องวงใหญ่

ซิ่วอิงขยับเข้ามาใกล้ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความกังวล "สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดไม่ใช่ท่านอ๋อง แต่เป็นพระชายาของเราต่างหาก เจ้าไม่สังเกตหรือว่าสายตาของพระชายายามมองท่านอ๋องเริ่มมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ หากพระชายาตัดใจไม่ได้จนเผลอมอบใจให้ท่านอ๋องขึ้นมาจริงๆ ยามที่ความจร ิงปรากฏหรือยามที่หมดประโยชน์ คนที่จะต้องแตกสลายและตายทั้งเป็นก็คือพระชายานะ"

“จริงหรือ? น่ากลัวยิ่งนัก พระชายาคงบอบช้ำไปทั่วสรรพางค์กายเป็นแน่” “ข้าเห็นท่านอ๋องเดินตาขวางออกมาตอนเช้า ใต้ตาดำคล้ำ แสดงว่าศึกหนักทั้งคืน!” “โธ่... คุณชายไป๋ช่างน่าเวทนา คงโดนเคี่ยวกรำจนลุกมิไหว”

"แปลกอันใดกัน ที่ผ่านมาท่านอ๋องกับพระชายากู่ที่มักตัวติดกันตลอด แต่ท่านอ๋องก็นิ่งสงบปานท่อนไม้ขนาดนั้น ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนมาด้วยกัน คล้ายถูกจับมาวางนั่งข้างกันเท่านั้น เวลานี้แค่เปลี่ยนสตรีข้างกาย เจ้าก็อย่าคิดเองเออเอง บางทีท่านอ๋องอาจจะเขินอายอยู่ก็ได้ที่ได้ออกไปเที่ยวกับพระ ชายาเจียง" "เจ้าพูดไม่ได้ดูความงามของพระชายาเจียงเลย ต่อให้ข้าเป็นเพียงบุรุษยากจน ส่วนพระชายาเจียงเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย ข้าก็ไม่คิดจะชายตามอง!" "เจ้าปากมากไปแล้ว!"

คอยดูสตรีชั้นต่ำก็แล้วกันท่านจะทนข้าได้รึไม่ ทีสตรีอื่นปล่อยให้จับให้ต้องตามใจ ทีกับนางทำเป็นหวงตัว’ “ท่านอ๋องเจ้าขา เยว่เล่อเพียงชอบท่านมากเกินไป ชอบเกินไปจริง ๆ ท่านอ๋องไม่เชื่อเช่นนั้น จับดูสิเจ้าคะ!” เยว่เล่อจับมือจวิ้นอ๋องล้วงจับดูเพื่อพิสูจน์ว่านางหวั่นไหวกับเขาจริง ๆ ซึ่งนางเองก็อดที่จะสั่นระริกไม่ได้

หัวใจของข้าเต้นระรัวจนแทบทะลุอก แต่กลับต้องพยายามเก็บสีหน้าให้สงบที่สุด หากแสดงความหวั่นไหวแม้เพียงเสี้ยววินาที พระองค์อาจมองว่าข้ามีพิรุธ “อวี้เหยา” องค์ชายเอื้อนเอ่ยช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำสะกดทุกการเคลื่อนไหว

ย่อมไม่มีทางละซิ่วอิ่งเอาไว้อย่างแน่นอน องครักษ์หนุ่มกุมมือซิ่วอิ่งอย่างอ่อนโยน สัมผัสนี้นางไม่ได้รับมานานหลายปีแล้ว แต่วันนี้ที่นางได้รับอีกครั้งนางกลับรู้สึกปลอดภัย “ขอให้เจ้าเชื่อข้า เจ้าก็เห็นว่าหานอ๋องกับพระชายาทรงเป็นอย่างไร พระชายาทรงใจดีกับเจ้ามากแค่ไหน ท่า นอ๋องกับพระชายาทรงรักกัน หากเจ้าทำร้ายเขา เท่ากับเจ้าทรยศต่อพระชายา พระชายาที่เจ้าเรียกนางว่าพี่สาว”

เขาเบือนหน้าหลบแสงโคมเล็กน้อย ราวกับกลัวใครเห็นมุมปากที่ยกไม่ทันเก็บ แล้วหมุนกายจากไปเงียบ ๆ ม่ออี๋โผล่มาจากเงาเสา แทบจะเกาะแขนเจ้านายอยู่ในที “พระชายา ๆ ๆ ท่านอ๋องพูดเช่นนั้น อุ้ย บ่าวไม่อยากจะเชื่อเลย อ๊าย!”

“เจ้ามันซุ่มซ่ามทำให้พระชายาเปียกปอนไปหมดต้องถูกเฆี่ยน พระชายาเพคะเข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนนะเพคะเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ร่างกายของพระชายายิ่งอ่อนแอ” “พระชายาของข้าช่างโชคร้ายแต่เช้าเลย มา ๆ ข้าจะช่วยเช็ดให้ส่่วนเจ้าไปทางใดก็ไปอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกไม่อย่างนั้นข้าจะสั่ง โบยเจ้าให้หลังลายแม้ว่าพระชายารองจะน่าเกียจไม่เป็นที่โปรดปรานแต่นางก็เป็นพระชายาของข้า” สาวใช้ร่างกายสั่นเทารีบก้มหัวลงแนบพื้นครั้งแล้วครั้งเล่าที่ท่านอ๋องเมตตา “เพคะท่านอ๋อง ”

เจ้าของร่างสูงใหญ่หรี่ตามองนาง เดาอารมณ์ได้ไม่ยากว่ากำลังปะทุรุนแรงดุจเพลิงที่ถูกราดด้วยน้ำมันชั้นดี และคงดับมันลงไม่ได้โดยง่าย “เถ้าแก่เนี้ยเรียกพระชายาเสวียนของข้าว่าอย่างไรนะ… ข้า… ตวนอ๋องเฉินฟาหยางได้ยินไม่ถนัดนัก” “พระชายา… ตวนอ๋อง…”