พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย Novels & Stories

จางหมัวมัวเอ่ยออกเสียงกระชิบกระซาบ “คืนนี้พระชายาค้างที่เรือนท่านอ๋อง” องครักษ์ทั้งสองทำหน้าตาตื่นตระหนก ซ่งฉือถามอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่ ๆ ท่านพูดจริงหรือ”

เซิ่งจือหว่านปรายตามองพระชายาหวายอ๋อง ฝ่ายพระชายาหวายอ๋องก็หลบสายตาของนางตามสัญชาตญาณ รอยยิ้มบนใบหน้าของเซิ่งจือหว่านกลับยิ่งฉายชัด นางเหลือบมองเซิ่งยางคราหนึ่ง แล้วหันไปมองหวายอ๋องที่เอาแต่นิ่งเงียบมาตลอด หวายอ๋องมีสีหน้ามืดมน ทว่ากลับมิได้เอ่ยโต้แย้ งใด ๆ

พระชายาหลัวหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย อาศัยจังหวะที่ย่อกายทำความเคารพก้มหน้าซ่อนดวงตาวิตก เขาพูดเหมือนรู้อะไรมาเลย หรือจะเป็นเรื่องเมื่อคืน “โปรดท่านอ๋องประทานอภัยเพคะ เป็นหม่อมฉันที่เสียมารยาทแล้ว” อ๋องหนุ่มเดินเข้ามาใกล้พร้อมช่วยประคองพระชายาเอกให้ลุกขึ้นยืนเต็มความส ูง ดวงตาที่จ้องมองนางนั้นดูล้ำลึกขึ้นจนหญิงสาวอ่านไม่ออก

กู้ฉางอันยิ้มบางๆ "ตอนแรกที่ข้าเข้าไปพบพระชายา เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หากแต่พระชายาเข้มแข็งกว่าที่ข้าคิดมาก นางกำชับข้าไม่ให้ท่านอ๋องเสี่ยง และบอกให้ท่านอ๋องอดทนรอได้" เขามองเซียวอวี้เฉินด้วยแววตาจริงใจ "พระชายาเข้มแข็งมาก ท่านอ๋องเองก็ต้องเข้มแข็งเช่นกัน รอวันที่ เราจะทวงคืนทุกอย่าง"

ตอนที่ 2 ในยามเช้ามาเยือนอีกครั้งยังแผ่นดินต้าหยวน แต่วันนี้ฐานะของเด็กสาวผู้หนึ่งเปลี่ยนไปราวกับพลิกปฐพีเนื่องจากวันนี้ ‘อี้หลานฮวา’ นั้นหาใช่คุณหนูแห่งจวนอี้อีกแล้ว ทว่านางคือ ‘พระชายาอี้’ ที่ตื่นขึ้นมาอย่างเดียวดายโดยไร้เงาของพระสวามี เด็กสาวจึงไม่ทราบว่าตนเองจ

การกระทำของพระชายาสร้างความตกตะลึงระคนใจสั่นให้ท่านอ๋อง นัยน์ตาหดแคบลงมองร่างกายเล็กกว่าขยับบดเบียดช่องทางเล็กแคบเข้าหาแก่นกาย “อึก พระชายาเจ้า !!” ความอุ่นร้อนกลืนกินความแข็งขืน จังหวะการเคลื่อนไหวกระตุ้นให้ความอดทนลดน้อยลงไป

ิกเฉยต่อความคิดเล็กคิดน้อยของท่านอ๋อง” “หนเดียวไม่เป็นไร หนที่สองก็ยังพอทน แต่หากทำมากกว่านี้ ก็อาจทำให้ผู้อื่นคิดว่าพระชายาไม่สนใจจริง ๆ แม้ท่านอ๋องจะเย็นชาและเคร่งขรึม แต่ก็มีช่วงเวลาที่เขาอาจตัดสินใจบางอย่างไปแล้วไม่อาจหวนคืน พระชายาที่เป็นคนในคงจะไม่เข้าใจ แต ่เสี่ยวเถาที่เป็นคนนอกนั้นเห็นชัดว่าท่านเองก็หวั่นไหวนะเพคะ” “เจ้ายังเด็กอยู่แท้ ๆ แต่กลับดูเข้าใจอะไรดีเหลือเกินนะ”

มั่วอีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและแอบร้องในใจ ในการทะเลาะกันระหว่างท่านอ๋องกับพระชายา คนที่ลำบากก็คือเหล่าบริวาร "พระชายา เราใกล้ถึงจวนอ๋องแล้ว ท่านนั่งดีๆ ข้าน้อยจะเพิ่มความเร็วแล้ว"

พระชายาอ๋องติ้งยิ้มตาเป็นสระอิ เมื่องมองไปทั่วแคว้นตงหลิง คนที่กล้าตีท่านโหวน้อยนอกจากบิดามารดาของเขาแล้ว เกรงว่าก็คงจะมีเพียงท่านอ๋องเฉินเท่านั้น

เขาถามเสียงแผ่ว "หม่อมฉันรักท่านอ๋อง หม่อมฉันทนไม่ได้ที่เห็นไป๋หลันเป็นพระชายาเอกของท่าน" เฟยหยางตอบทั้งน้ำตา