พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย Novels & Stories

หมิงอ๋องเอ่ยขึ้นพร้อมจับมือลู่เสียนเอาไว้ "พระองค์ระวังตัวด้วยนะเพคะ" นางเตือนสวามีเป็นห่วงเขาจับใจ หมิงอ๋องพยักหน้าพร้อมยกมือลูบไล้เรือนผมเงางามอย่างอ่อนโยน "ท่านอ๋อง พระชายา" เสียงซือหยางร้องทักขึ้นทำให้ทั้งคู่หันมามองพร้อมกัน

หลินเอ๋อร์คนนี้หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา และดูกิริยานุ่มนิ่มเรียบร้อยดี “ถวายบังคมเพคะ พระชายา หม่อมฉันเสาเย่า พระชายาเดินทางมาไกลคงจะเหน็ดเหนื่อย รีบเสด็จเข้าตำหนักเถอะเพคะ”เสาเย่ามีดวงตาสดใสดูซุกซน ท่าทางจะช่างพูดกว่าหลินเอ๋อร์

หลิวหวาเป็นคนแรกที่แสดงความเคารพ ก่อนหน้านี้พระชายาทำให้พวกเขาหมดสติ และไปที่เมืองชายแดนก่อน ครั้นท่านอ๋องตื่นขึ้น ก็ต้องการตามหาพระชายา แต่เขาและพวกองครักษ์พยายามขัดขวางไว้ กลับถูกท่านอ๋องขังไว้ในช่องทางลับ “ใยแมงมุม” ซึ่งไม่ง่ายกว่าจะหนีออกมาได้

"พระชายาเกลียดนาง ได้แต่อย่าให้ท่านอ๋องกับไทฮองไทเฮารู้ เพราะในสายตาของท่านอ๋องพระชายาอ่อนหวานงดงาม"

น้ำเสียงของท่านอ๋องมันมีความยินดีระคนมีความคาดหวัง อีกทั้งในดวงตาคู่เรียวแกร่ง มันก็ร้อนแรงและเรียกร้องเสียจนหัวใจสี่หนิงเหอถึงกับสั่นไหว ราวกับว่าเท้ายืนอยู่บนลำเรือที่มีลมพายุโหมกระหน่ำ “เอ่อ...” ไม่! ถ้าเขาจะเป็นชายาเพียงหนึ่งเดียวของท่านอ๋อง เขาต้องไม่อายสิ หน้าหนาหน้าด้านเ ข้าไว้!

ลิ้นของเขาดูดดึงหน้าอกราวกับทารกที่หิวนมมารดา กายล่างก็กระแทกจนเรียกเสียงครางกระเส่าของพระชายาที่บิดกายไปมาจนในที่สุดทั้งสองร่างก็เกร็งกระตุกขึ้นพร้อมกัน ซิ่วอิงคว้ารอบคอของเขาเอาไว้แน่นก่อนจะปลดปล่อยอารมณ์ไปพร้อมกับท่านอ๋อง… “อ๊ะ!!…ท่านอ๋อง…” “เจ้าบอกเองว่าไหว เช่นนั้นก็ลองท่า นี้ได้หรือไม่” “อื้อ…คนโลภมาก อ๊าา!!"

ทำให้กูชิงเฉินไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้ จึงคิดจะล่าถอย แต่ตอนนั้นเองก็มีสายลมแรงพัดมาทางนี้ ก่อนจะเห็นชายหนุ่มรูปงามปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ราวกับว่าเขามีเวทมนตร์จริง ๆ แต่ที่ทำให้นางนิ่งไปก็คงเป็นเพราะใบหน้าที่คุ้นเคย คนผู้นี้คือ องค์ชายกวน อดีตองค์รัชทายาทของต้า เหยียน ที่หลานเสวี่ยคนเก่ารักนักหนา เขามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร หรือจะรู้เรื่องนางแล้วหรือ

หลี๋อ๋องแม้จะแปลกใจกับพฤติกรรมของนางไปบ้างแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยถามสิ่งใดเพราะปกติแล้วพระชายาของเขานั้นชอบก่อเรื่องให้เขาปวดหัวจะตายไปแต่วันนี้ดันนิ่งเงียบผิดปกติ ‘น่าแปลกเสียจริง’ “ตงหยาง” “มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” “เจ้ารีบตามพระชายาไปที่หุบเขา” “ได้พ่ะย่ะค่ะท่า นอ๋อง”

่สู้เข้าไปแนะนำตัวเองตรง ๆ ไม่ดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะ" ซีฮั่นองครักษ์ประจำตัวเอ่ยขึ้นเมื่อเจ้านายผู้มีบรรดาศักดิ์เป็นถึงอ๋องแต่กลับมาแอบมองแม่นางน้อยราวกับโจรป่า ตั้งแต่ใช้วิชาตัวเบากระโดดอยู่บนยอดไผ่ตามขึ้นมาจากบันไดทางขึ้นวัดตลอดจนเฝ้านางยามที่นางกำลังน ั่งสมาธิจนมาถึงที่นี่ สถานที่ต้องห้ามเพราะเป็นสถานที่ส่วนพระองค์แต่ท่านอ๋องยังอุตส่าห์ให้คนไปเปิดทางจนแม่นางน้อยเดินหลงมาตามทางที่ท่านอ๋องได้วางแผนเอาไว้

พระชายาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงแววระวังตัว ชายคนหนึ่งหัวเราะเยาะ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ นัยน์ตาของมันฉายแววโหดเหี้ยม "ถามได้! ข้าต้องการชีวิตเจ้าสิ พระชายาแห่งองค์รัชทายาท!"