พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย Novels & Stories

“พระชายาเพคะ ในตอนนี้พระองค์เป็นพระชายาของท่านอ๋อง เหตุใดจึงจะรักท่านอ๋องมิได้เพคะ” “มันเร็วเกินไป ข้าคิดว่าคงไม่ใช่รักหรอกเขาเพียงแค่ดีต่อข้า ทำให้ข้าหวั่นไหวไปก็เท่านั้น” “พระชายาเพคะ”

"ผู้คุ้มกันขบวนเป็นเล่อชินอ๋องใช่หรือไม่ ข้าว่าชักจะยังไงๆ อยู่นา" "เจ้าก็คิดมากไป ท่านอ๋องก็มีชายาอยู่แล้ว และว่ากันว่าทรงรักและหลงใหลในตัวพระชายามากเสียด้วย"

สาวใช้ของพระชายาเดินถอยออกไป เมื่อท่านอ๋องที่สวมชุดคลุมอาบน้ำ เดินอุ้มร่างพระชายาที่สวมชุดคลุมออกมาจากห้องอาบน้ำ เขาเองก็ไม่คิดว่าพระชายาของตัวเอง จะถึงกับหมดสติคาอ้อมกอดของเขาในช่วงเวลาสุดท้าย เมื่อวางนางลงที่เตียงหรูเฟยก็เริ่มรู้สึกตัว “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าไม่คิดว่าเจ ้าจะเป็นลมง่ายเช่นนี้ ดูเหมือนว่าช่วงนี้ร่างกายเจ้าจะอ่อนแอลงนะ” “หม่อมฉันไม่เป็นไรมากเพคะ”

“พระชายาของท่านคงรอนานมากแล้วกลับไปเถอะอย่าได้หาเรื่องเขาเลย เยี่ยอ๋องเป็นองค์ชายที่เสด็จพ่อออกตามหามาโดยตลอด ไม่ใช่เวลาที่ท่านจะล่วงเกินเขาหรอก” องค์รัชทายาทพูดเหมือนเตือนสติเขา อ๋องรุ่ยชายตาขึ้นไปมองบุรุษตรงหน้าท่าทางที่ดูสง่าผ่าเผยนั้นทำเอาเขาอิจฉาอยู่ไม่น้อย

โปรดปรานที่ท่านอ๋อง มีให้ต่อพระชายาเอก เหล่าชายาและอนุต่างมองด้วยความริษยาที่พระชายาเอกได้รับปฏิบัติอย่างอ่อนโยนจากท่านอ๋อง ส่วนเหล่าข้ารับใช้ที่เคยมีท่าทีกระด้างกระเดื่องกับพระชายาเอกต่างร้อนรนใจมิน้อยใครจะคิดว่าชายาเอกที่ถูกท่านอ๋องลั่นวาจาว่าจะหย่าขาดกลับกลายมาเป็นที่โ ปรดปรานเช่นนี้

ินอ่อน ชวนมองยิ่งนัก สาวชาวบ้านหลายคนที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นภาพนั้นถึงกับชะงักเท้า ตะลึงงันกับเรือนร่างกำยำแข็งแรงที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของท่านอ๋อง ไม่อยากเชื่อว่านี่คือร่างกายขององค์ชายที่ไม่เคยตรากตรำทำงาน พวกนางจ้องอยู่นานจนฉู่ชิงเฟิงรู้สึกตัวและหันไปดู สาวชาวบ ้านที่ถูกจับได้ว่าแอบมองก็หน้าแดงก่ำ รีบหลบสายตาด้วยความเขินอาย

ถังหรงหรงเอ่ยพร้อมแสยะยิ้มชั่วร้าย "หากท่านอ๋องทรงรู้ว่าพระชายาทรงใส่ใจมากเพียงนี้ ท่านอ๋องจะต้องดีพระทัยมากเลยเพคะ..."

ตงซางตัวสั่นระริก ยิ่งได้ยินน้ำเสียงที่เยือกเย็นและแววตาที่แข็งกร้าวของท่านอ๋องหนุ่ม ทั้งตัวของเขาก็พลันเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ใบหน้าซีดเซียวจนแทบหมดสติ "กระหม่อมผิดไปแล้ว ภายหน้าไม่กล้าล่วงเกินพระชายาอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เส้าเฉียนผู้อยู่เป็นรีบเยินยอนายตนทันที เขาภาวนาให้ท่านอ๋องกลับมาในเร็ววัน มิเช่นนั้นเขาก็กลัวใจพระชายาเช่นเดียวกัน “ไปเถอะ ข้าจะไปหาลูกหาเมีย” เส้าเฉียนมองท่านอ๋องราวกับตัวเองนั้นเห็นภูติผี นี่ท่านอ๋องปักใจรักพระชายาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนที่ออกไปหมายจะช่วยท่านหญิงผ ิงหลัวให้ได้มิใช่หรือ แล้วเหตุใดกลับมือเปล่าไม่พอ ยังเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือกับหลังเท้าเช่นนี้เล่า