Novel & Cerita ราคะ

เขาอดใจไม่ไหว ยอมเสียคำพูดลูกผู้ชาย เหลียวหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียงครางหวานใส่ ซึ่งกำลังสุขสมในรสเถาวัลย์ราคะ “อือ...” ดวงตาคมดุเป็นประกาย เมื่อเห็นเธอยืนกระแทกตะบันเด้าเข้าใส่เถาวัลย์ดุ้นโตด้วยความเมามันส์หรรษา ปลดปล่อยตัวเองสู่โลกแห่งราคะแสนหวานโดยไม่สนใจใคร กร ีดร้องครวญครางอย่างสาสมในรสสวาทเหมือนจะขาดใจตาย

//คิดถึงเขาให้ไปหาเขา “เขินแทนไป๋หรง -*-” //JUN “หวานเกิน” //Poom “ขนลุกแทน” //04014 “อร๊ายยยยยย ออกนอกหน้ามาก” //Aoy “แหม ถึงกับเอาหัวใจตนเองใส่พานยกให้เลย” //Nid

ครั้นความเจ็บปวดเจือจาง ความวาบหวามและเสียวซ่านก็เข้ามาแทนที่ ยามสะโพกสอบขยับอย่างรุนแรง เข้าสุดออกสุดครั้งแล้วครั้งเล่า สร้างความทรมานแสนหวานอย่างล้นเหลือ “อือ อ๊า... พี่เค่อ ข้าไม่ไหวแล้ว...” ร่างบางกระตุกเฮือก เหม่ยเหมยกรีดร้อง รู้สึกเหมือนตนลอยสูงขึ้นไปสู่ท้องฟ้า ก่อนจะ ร่วงหล่นลงมาแล้วแตกกระจายเป็นลูกไฟสีหวาน ในที่สุดนางก็รู้จักความอิ่มหนำของราคะเป็นครั้งแรกในชีวิต

นางรำ2 มันอะไรกัน เรื่องบ้าอันใดที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขา พอประตูด้านหน้าเปิดเข้ามาเขาก็เห็นสีทองพร่างพรายขึ้นมาก่อนในแสงสลัวๆ ของห้องนี้...แล้วจึงรวมกันเห็นเป็นร่างอ้อนแอ้นในชุดนางรำ หล่อนมาผิดงานแน่ๆ เพราะเขาไม่ได้เชื้อเชิญหรือจ้างวานหล่อนเลย เสียงต่างๆ ในห้องเงียบกริบไปพ ักหนึ่ง ก่อนจะดังแซดขึ้นมาทำนองว่าหล่อนเป็นใครมาจากไหน และจะมาทำอะไร

si plOy_sssz : เป็นไงล่ะเพื่อนมึง โคตรแสบ @Din.Decha ไม่!!! @Re_RoSe Din.Decha : ไม่!!! @Re_RoSe

〝〝 คะ ค่ะ 〞〞กรพูดแบบนั้นแล้วก็ลูบศีรษะของชาลอตและซาช่า แต่ก็ยังคอยย้ำเตือนเพื่อไม่ให้พวกเธอเหลิงเกินไปในตัวเช่นกัน 〝 เรเชล มีแผลที่ยังไม่หายงั้นเหรอ? 〞เพราะเรเชลไม่พูดอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว กรจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ร่างของเธอกระตุกทันทีที่ถูกเรียกราว กับรู้สึกผิด

ติ๊ง เสียงแชตข้อความ I* ดังขึ้นอีกครั้งจนเอยที่ไม่ได้ให้ความสนใจตั้งแต่แรกต้องยกมือถือขึ้นมาดูเธอรำคาญเธอจะบล็อกให้หมดพวกที่ชอบเซ้าซี้เนี่ย นิ้วเรียวสวยกดเข้าไปที่กล่องข้อความ I* ก่อนที่จะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นชื่อคนที่ Direct มาหาเธอ Kin Akkanee: กระดกขนาดนั้นระวัง

เขายิ้ม “คุณ...” “อ้อ! ฉันลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อย่าหยาค่ะ เป็นชื่อดอกไม้” เธอพูดแล้วยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย “ข้าวต้มปลาอร่อยมากเลยค่ะ ไม่คาวเลยสักนิด ใส่กระเทียมเจียวแบบนี้ด้วย อร่อยมากๆเลย” ‘ย่าหยา...ชาตินี้ก็ชื่อเดียวกับชาติก่อนหรือ?’

ตับๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ “อะ อ๊ะ อ๊าซ์” แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ถ้าไม่มีฉันสักคน พ่อกับน้อง ๆ จะอยู่กันอย่างไร? เธอต้องคิดบวกนะลูกตาล ห้ามท้อ ห้ามคิดสั้นเด็ดขาด ขนาดยายจันทร์ที่ไม่ได้เป็นญาติยังรักและห่วงใย แล้วตัวเธอเองล่ะ... ต้องรักตัวเองให้มาก ๆ อย่างที่ตากับยายบอก ความสุขของเธอก็คือการได้เห็นคนในครอบครัวมีความสุขไม่ใช่หรือไง