Romans & histoires ภรรยาพิษแห่งตระกูลแม่ทัพลืมตาขึ้นมา ชายผู้งดเว้นราคะถูกหย่า

กงหนานโจวไล่ภรรยาตัวน้อยออกไป ตาคมไม่แม้แต่จะปรายมองกาน้ำชาที่นางยกมาให้ด้วยความหวังดีด้วยซ้ำ “ท่านพี่ ข้า...” “ข้าบอกให้ออกไป” ดวงตาคมปรายมองดวงหน้าสวยนิ่ง ๆ ฟางซินซินไม่กล้าสู้หน้าจึงก้มหน้าลงแล้วเม้มปากแน่น ตัวสั่นเทา อาการนี้ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรำคาญภรรยามากกว ่าเดิม ถ้าไม่ติดว่านางเป็นฮูหยินเอกที่ท่านปู่เมตตานักหนา เขาคงหย่ากับนางไปนานแล้ว

“ได้แน่นอนเจ้าค่ะ จางกั่วเป็นบุตรชายคนเดียวของนายพลจาง การตายของนายพลจางทำให้ฮูหยินของเขาตรอมใจตายตามสามีไปด้วย จางกั่วสูญสิ้นบิดามารดาพร้อมกันเพราะตระกูลฮันเขาแค้นตระกูลฮันมาก เขาย่อมต้องชำระแค้นนี้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” “อืม…” มู่ถิงถิงพยักหน้าช้า ๆ แววตาเรียบเฉย ริม ฝีปากบางคลี่ยิ้มอีกครั้งด้วยความพึงพอใจ “เช่นนั้น… คืนนี้คงสนุกไม่น้อย”

หากนางปฏิเสธ ก็จะถูกตราหน้าว่า 'อกตัญญู' ขัดคำสั่งแม่สามี และ 'ริษยา' กีดกันไม่ให้สามีมีทายาท ซึ่งเป็นเจ็ดข้อหาฉกรรจ์ที่สามีสามารถหย่าภรรยาได้ ไท่เฟยเดินหมากตานี้ได้โหดเหี้ยมนัก... บีบให้นางกลืนยาพิษด้วยรอยยิ้ม ขันทีเฒ่าเห็นหลินหว่านนิ่งเงียบ ก็ได้ใจก้าวเข้า มาใกล้อีกนิด

ดวงตาคู่สวยปิดลงเห็นเพียงเปลือกตาสีมุก แพรขนตาหนาชื้นขึ้นเล็กน้อย หล่อนรับรู้จากมะลิมาเล่าให้ฟังว่า เขา ‘หย่า’ กับผู้หญิงคนนั้นแล้ว และเจ้าหล่อนก็ออกจากเรือนหอที่เขาแทบย่างกรายนับครั้งได้

แม่ทัพหนุ่มนับว่าเชื่องช้าอยู่มาก เขามิได้โคจรพลังใดเลย ความเป็นห่วงบิดา ทำให้เขามายืนอยู่ตรงนี้ คนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่คือหญิงสาว คนที่ทำให้เขาถูกพิษ หรือจะพูดให้ถูก เป็นนางที่วางยาพิษเขา “ท่านแม่ทัพ ข้าไม่คิดว่าจะพบท่านที่นี่” หว่านผิงหยางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มละ มุน ก่อนจะมองเลยไปยังเบื้องหลังของแม่ทัพหนุ่ม ร่างระหงที่มีความสูงมากกว่านาง ซึ่งกำลังประมืออยู่กับบิดาของนาง คงเป็นเช่นที่ผู้คนล่ำลือ ว่าชายที่นางหมายปองได้แต่งงานแล้ว

ผู้พิพากษาพยักหน้า หลินอวี้หรงหน้าเปลี่ยน การโจมตีครั้งสุดท้าย หลี่เจิ้งกล่าว “แต่เราเป็นสามีภรรยา เจ้าจะหย่าไม่ได้” ซูเยว่หลันถาม “จริงหรือ” แล้วนางกล่าวต่อ “แม่ทัพหลี่ เรายังไม่เคยเข้าหอกัน” ทั้งศาลเงียบสนิท ฮูหยินหลี่ตะโกน “เจ้าพูดอะไร!”

ธาราเลิกคิ้วไม่เข้าใจ รู้สึกวูบโหวงแปลก ๆ ที่อกด้านซ้าย “เราหย่ากันไหมคะ“ ในที่สุดความรักที่แพรไหมมีให้ธาราก็เดินทางมาถึงทางตัน ฟางเส้นสุดท้ายที่เธอพยายามยื้อมันขาดสะบั้นจนไม่เหลือชิ้นดี เธอจึงคืนอิสระให้แก่เขา “เราหย่ากันเถอะค่ะ”

ยิ้มร้ายผุดขึ้นมาเมื่อสตรีอันเป็นที่รักร้องขอ พร้อมกับตั้งขาขึ้นมารอ ทำเอาใจแกร่งพองโตมิน้อย ไม่เสียแรงที่ต่อต้านบิดาจนสามารถหย่ากับภรรยาได้ แม้ว่าเขาจะถูกตัดขาดจากสกุลเสิ่นก็เถอะ แต่เห็นเช่นนี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว “เช่นนั้นก็รอรับดุ้นผัวได้เลยนะเมียรัก” ร่างสูงเหยียดกายตั้งตร ง คุกเข่าลงกลางหว่างขานาง ชักรูดดุ้นเนื้อตนที่แข็งเต็มมือ พร้อมกับน้ำใสที่ปริ่มจนมันวาวที่ปลายหัวบาน

หย่งคังหน้าชา ถูกลูกชายตีแสกหน้า ทั้งยังถูกลูกสาวหมางเมินใส่ แทบจะทำให้เขาตั้งสติไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าหย่งเล่อจะมีวาจาที่ดุเดือดเผ็ดร้อนเช่นนี้ “ไม่ได้ อย่างไรก็ไม่ได้ ในเมื่อนางเป็นภรรยาของข้าอย่างไรข้าก็ไม่ปล่อยนางไป” “ท่านแม่ทัพสำคัญตัวผิดไปแล้ว ตอนนี้ท่านแม่ข้าตัดใจ ยุติความรักที่มีต่อท่านแล้ว จะเรียกร้องโหยหาก็เปล่าประโยชน์ขอรับ เชิญกลับไปกอดกับแม่นางถังเน่า ๆ ของท่านเถอะ!”

ฟางชุนตอบกลับผู้เป็นแม่เสียงดังก่อนจะเบนสายตามองหน้าภรรยาด้วยความกรุ่นโกรธที่เธอมักจะหาโอกาสขอหย่าขาดกับเขาอยู่ตลอด นั่นยิ่งทำให้เขาคิดหวงก้างว่าเธอมีคนอื่นลับหลังเขา “แล้วแกจะให้มันถอนหงอกม้าของแกต่อไปหรือไง! ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรเหมาะสมกับตระกูลของเราเลยสักอ ย่าง เลิกโง่งมได้แล้ว!”