ภรรยาพิษแห่งตระกูลแม่ทัพลืมตาขึ้นมา ชายผู้งดเว้นราคะถูกหย่า Mga Nobela at Kwento

ไม่พูดว่าเด็กคนนี้เป็นใครมาจากไหนเธอจะหย่ากับเขา บุษบาไม่สามารถอยู่กับคำครหาว่าสามีนอกใจเธอไปตลอดชีวิต สุดท้ายแล้วราเชนทร์ก็เลือกที่จะปิดบังต่อไป ยอมเซ็นใบหย่าที่ภรรยายื่นข้อเสนอมาอย่างง่ายๆ เพราะเหตุผลนี้ทำให้จักรพรรดิเกลียดอิษยาเข้าไส้ ถ้าไม่ใช่เธอแม่ของเขาก็คงไม

ทุกคนภายในห้องมองหน้ากันแล้วผลัดกันเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในระหว่างที่เขาสูญเสียความทรงจำจึงทำให้รู้ว่าเหตุการณ์บานปลายจนตอนนี้ภรรยาขอหย่าขาดจากเขาแล้ว ซึ่งความจริงข้อนี้ทำให้หลี่จิ้งหานร้อนรนจนตามภรรยาตัวน้อยออกไปแทบทันที “แม่ว่าเจ้าอย่าพึ่งไปตอนนี้เลย พ ักผ่อนเสียก่อน นางเป็นคนมีเหตุผลคงมิได้โกรธนานนัก”

มู่เหยียนรับถ้วยยาพิษถือเอาไว้ มือเรียวพยายามสะกดความสั่นเทาเอาไว้ ความตายในอีกไม่ช้ากำลังจะพรากนางไปจากคนรักที่เหี้ยมโหดที่สุด คิ้วสวยขมวดเครียดมองน้ำยาพิษสุดแสนเจ็บปวดใจ เขาตอบแทนความจงรักภักดีของนางด้วยยาพิษถ้วยนี้หรือ นางหลับตาลงในใจเจ็บช้ำเหลือจะกล่าว หยด น้ำใส ๆ ร่วงลงบนสองแก้มงามกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก การกลัวความทรมานจากฤทธิ์ยาไม่เจ็บปวดรวดร้าวเท่าความรักที่ไร้ค่าของภรรยาผู้เชื่อฟัง

แม้แต่รัชทายาทก็ได้แต่ยืนอึ้งพูดไม่ออก นางสามารถมองด้วยตาเปล่าก็รู้แล้วหรือว่ามีพิษ ช่างเป็นสตรีที่วิเศษอะไรเช่นนี้ น่าเสียดายที่แม่นางไป๋เหลียนเป็นคนของแม่ทัพหลี่ไปแล้ว มิเช่นนั้นเขาจะไม่ยอมปล่อยเป็นแน่ “รัชทายาทได้โปรดอย่ามองภรรยาของกระหม่อมเช่นนั้นพ่ะย่ะค ่ะ” หลี่มู่กวาพูดเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะดึงตัวภรรยากอดไว้ไม่ยอมปล่อย

ไม่ใช่นาง อีกทั้งหลังจากให้คน สืบสาวที่มาที่ไปของนาง ก็พบว่าที่แท้แล้วนางก็คือประมุขตำหนักพันพิษ คือผู้ที่ร่วมมือกับเทียนเฉาสังหารบิดาและพี่ชายน้องชายของข้าให้ตายตก...หลังจากเผยพิรุธมากมายและถูกเปิดโปงตัวตน นางก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน หนีหาย ทิ้งไว้เพียงข้อเท็จจริงเรื่อ งที่ครั้งหนึ่งข้าเคยมีภรรยา...ดังนั้นตอนที่พบหน้าเจ้า ข้าจึงทั้งดีใจและโล่งใจอย่างที่สุด ที่ภรรยาในความทรงจำอันเลือนรางของข้าคนนั้นไม่ใช่นางจริงๆ”

ท่านเสนาบดีตวัดสายตามองภรรยา ด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว มันมิใช่แค่บุตรสาวคนโตปรากฎตัวเท่านั้น แต่เรื่องที่เขาได้หย่ากับภรรยาเอก ดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งเมืองหลวง ประหนึ่งไฟลาม “ท่านพี่ว่าข้ารึเจ้าคะ” ใบหน้าที่ยังคงมีความงาม งอง้ำในทันที ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปนั่ งลงเก้าอี้ข้างสามี

่าเชยชม แม้จะเป็นสตรีหม้ายถูกสามีหย่า แต่กลับน่ามองยิ่งนัก อยากจะผลัดกันเชยชมเรือนกายนางสักหน่อย พวกข้าเอ่ยเพียงเท่านี้น้องชายเจ้าก็ทุบตีคนเสียแล้ว บังอาจถึงขั้นจะทุบตีข้า อาจารย์หยางจึงสั่งลงโทษเขาให้หลาบจำ นับว่าข้ามีเมตตามากพอแล้วที่ไม่สั่งประหารเขาโทษฐานลอบปลง พระชนม์เชื้อพระวงศ์”

่รุ่งเรืองมาตลอดจนถึงวันนี้ ที่ๆ เขาเรียกกันติดปากก็คือมาเฟีย เลิกกับภรรยาตั้งแต่ที่ม่อนยังเด็ก ภรรยาฐานัทหรือแม่ของฐากูร คือ พรชิตา ฤกษ์รักษ์ (พิมพ์) เลิกกันด้วยเหตุผลใดๆ ไม่ได้นอกจากเรื่องผู้หญิง การทำงานด้านดีต้องพบปะผู้คนมากหน้าหลายตาจึงทำให้ได้เลิกลากับภร

คำพูดนั้นยิ่งทำให้นางดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น เรื่องที่บุตรชายถูกพิษจนกลายเป็นคนที่ไม่อาจมีทายาทได้นั้นแพร่ออกไปทั่วเมืองหลวงเสียแล้ว บัดนี้แม้แต่ตระกูลหยางยังขอถอนหมั้น เกรงว่าในภายหน้าคงจะไม่มีสตรีในตระกูลที่สูงศักดิ์ยอมแต่งเข้ามาอีกแล้ว

“ฉันผิดและพลาดเองที่เลือกผู้ชายคนนั้น แต่ตอนนี้ฉันกับเขาแยกทางกันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นนังเมียน้อยก็หน้าด้านเข้ามาอยู่ในตระกูลเซียว แม่รู้ไหมว่ามันก็ตั้งท้องเหมือนกัน ยิ่งพูดยิ่งเจ็บใจ ฉันจึงขอแยกทางและกลับมาที่บ้านเลย” กู้อี้ฟางบอกความรู้สึกและเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แม่� �ัง เธอไม่คิดจะปิดบังสิ่งใดอีกแล้ว นอกจากเรื่องยาพิษ